อลินตา... หมอผีข้ามภพ

เจ้าภูแสนไม่อยากรู้อะไรนอกจาก.. อลินตาไปไหน?ลุงเจ้าของบ้านคนเก่าเห็นว่าน้ำเสียงของผู้ถามดูจริงจังและดุดันแปลกๆก็รีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว

                “ได้ยินว่ากลับบ้านที่เมืองเหนือครับคุณอลินตาฝากให้ลุงมาดูบ้านให้ช่วงที่เธอไม่อยู่ อีกประมาณอาทิตย์กว่าๆ นั่นล่ะครับถึงจะกลับ”เจ้าภูแสนได้ยินดังนั้นก็หลับตาลงอย่างระงับอารมณ์ให้มันได้แบบนี้สิอลินตา เมื่อชัยยันต์และอวยชัยเห็นว่าเจ้าภูแสนออกอาการนิ่งเงียบก็รีบถาม

                “เอายังไงดีครับเจ้า..?”เจ้าภูแสนประมวลทุกอย่างก่อนจะพูดขึ้นอย่างตัดสินใจ

                “โทรบอกคุณจอร์น ว่าฉันจะเข้าพบเขาช่วงสายวันพรุ่งนี้ส่วนเราตอนนี้กลับบ้านกันก่อน” บ้านที่ว่าก็คือที่พักอีกแห่งในกรุงเทพฯเจ้าภูแสนมีที่ทางมากมายแต่ที่ที่เจ้าภูแสนจะพำนักบ่อยที่สุดก็คือคฤหาสน์หลังงามที่เชียงรายและบ้านหรูราคาเฉียดร้อยล้านแถบชานเมืองกรุง เมื่อทำอะไรไม่ได้เจ้าภูแสนก็วางลำดับเหตุการณ์ใหม่ทั้งหมด

                “อวยชัยนายเตรียมจองตั๋วเครื่องบินไปเชียงรายด่วนที่สุด หลังจากพบคุณจอร์นแล้วเราจะเดินทางไปเชียงรายกันเรื่องนี้ไม่ต้องบอกนาคทิพย์ เดี๋ยวฉันจะติดต่อน้องสาวฉันเอง” เจ้าภูแสนสั่งการเป็นฉากๆ ก่อนจะเดินออกไป

                ลุงเจ้าของบ้านคนเก่าได้แต่ยืนงงๆกับอาการของอาคันตุกะปริศนา ที่นึกไปเองว่าเป็นแฟนกับเจ้าของบ้านคนใหม่แต่เจ้าของบ้านคนเก่าก็ไม่สังเกตเห็นว่า วิญญาณของคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลซึ่งดำรงตำแหน่งผีบ้านผีเรือนกำลังยืนจ้องเพ่งอยู่หน้าบันไดบ้านไม่วางตาและเรื่องนี้ต้องถึงหูอลินตาเพราะคนที่มาเมื่อสักครู่คุณหลวงอภิมหาทองไพศาลสัมผัสได้ว่ามีกระแสวิญญาณที่ไม่ธรรมดา!!!

                ในขณะเดียวกันอลินตานั่กำลังงพิจารณากำไลหญิงสาวพลิกไปพลิกมากำไลอันนี้เป็นของเจ้านางละอองทองอย่างนั้นเหรอ ตามประวัติที่หมิงเต๋อเล่าให้ฟังเจ้านางละอองทองก็เกือบจะได้แต่งงานกับเจ้าภูแสนแต่คลาดกันระหว่างที่อลินตาพิจารณากำไลนั้นอยู่ เนตรนภาก็พูดแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ

                “พี่อลินคะ เฮือนไม้ชายป่ามีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?”อลินตางงกับคำถามของเนตรนภานี่ถ้าอยู่บนเวทีประกวดนางงามก็คงจะมีวลีเด็ดว่าขอทวนคำถามด้วยค่ะอย่างแน่นอน อลินตาหันไปมองหน้าญาติผู้น้องแล้วถามกลับด้วยความสงสัย

                “ทำไม? ที่นั่นมีอะไรเหรอ?”เนตรนภาเงียบไปสักครู่ก่อนจะตัดสินใจเกริ่นนำมาก่อน

                “พี่อลินให้เนตรดูแลแต่พี่อลินก็ไม่เคยเข้าไปพักเลย ทั้งที่พี่อลินบอกว่ามันสำคัญ แต่พี่อลินก็ทำเหมือนบ้านหลังนั้นไม่สำคัญ...”เนตรนภาพูดตามที่ใจตนสงสัย ก็มันจริงนี่นาบ้านหลังนั้นแม้อลินตาจะทำเหมือนไม่มีความสำคัญอะไรเลย แต่การที่อลินตาคอยเฝ้าจ้างคนมาดูแลคอยให้เนตรนภามาเก็บกวาดทำความสะอาด โดยเฉพาะห้องเก็บกี่ทอผ้าชั้นบนนั้นทั้งยังคอยถามไถ่ความเรียบร้อย สรรหาต้นไม้มาลงรอบบริเวณบ้านนั่นหมายความว่าอะไรกันถ้าไม่ใส่ใจ จะทำแบบนั้นไปทำไม อลินตาละสายตาจากกำไลก่อนจะหันออกไปมองนอกรถแล้วพูดขึ้น

                “สำคัญมากแต่ยังไม่รู้ว่าสำคัญยังไง?” คนตอบไม่รู้จริงๆแต่คิดว่าสักวันคงจะรู้ เพราะนี่เป็นคำสั่งของแม่เธอ ถ้าเป็นแม่ดารารายสั่งอลินตาจะรู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่ในคำสั่งนั้น

                “อ้าว..” เป๋าเผลออุทานอย่างช่วยไม่ได้ ก็เจ้านายสาวตอบได้กำปั้นทุบดินมากๆอลินตามองเนตรนภาแล้วพูดตามที่ได้รับคำสั่งมา

                “แม่พี่บอกว่าให้ดูแลเรือนหลังนั้นให้ดีที่สุดพยายามอย่าให้ใครเข้าไปยุ่ง หลีกเร้นจากผู้คนได้ยิ่งดี พี่เลยทำให้เรือนหลังนั้นดูกลืนไปกับป่าเขาด้วยการปลูกต้นไม้ใหญ่ไว้รอบเรือนยิ่งมีคนร่ำลือว่าเป็นเรือนผีสิงพี่ยิ่งชอบจะได้ไม่มีคนกล้าเข้ามายุ่มย่าม”หมิงได้ยินถึงกับยิ้มแห้งในความคิดอันบรรเจิดของเจ้านายตนเองช่างคิดได้นะสร้างบรรยากาศให้บ้านตัวเองดูเหมือนเรือนผีสิง เกิดมาก็เพิ่งเคยได้ยินนี่ถ้าไม่รวยจริงทำไม่ได้นะจ๊ะ

                “อีกอย่างแม่พี่ก็สั่งกำชับเอาไว้..”อลินตาเท้าไปถึงความหลัง

                “ถ้าพี่ยังดูแลตัวเองและทายาทของตระกูลเราได้ไม่ดีพอห้ามเข้าไปใช้เรือนหลังนั้นเป็นอันขาด..” เนตรนภาได้ยินแล้วก็ต้องขมวดคิ้วคิดตามก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

                “ป้าดารารายพูดไว้แบบนั้นเหรอคะ?”อลินตาพยักหน้า เนตรนภาถามกลับเพราะยังไม่เข้าใจอยู่ดี

                “ทายาทของตระกูลเรา..?”อลินตานั่งกอดอกพยักหน้าช้าๆ  เอนพิงเบาะสีหน้านิ่ง

                “พี่กับเธอไงยัยเนตรทายาทของโหราตระกูลโดยสายเลือด!!” เนตรนภาคิดตามคำพูดของอลินตาเพราะที่รู้มาคือ แม่ปรายนภาของเธอไม่ให้เธอสืบทอดการเป็นหมอผีแต่อลินตากลับพูดเต็มปากว่าทายาทคือเธอทั้งสองคน อะไรกันงงไปหมดเพราะทายาทต้องมีคนเดียวนี่นา

                “แม่ของเนตรรู้เรื่องนี้ไหมคะ?”อลินตาได้ยินก็หันหน้ามายิ้มให้เนตรนภาน้องสาวของเธอไม่ตอบคำถามแต่เป็นฝ่ายถามกลับ

                “แล้วเนตรคิดว่าแม่ของเนตรรู้ไหมล่ะ?”ซึ่งคำถามนี้ก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าแม่ของเนตรนภาหรือว่าน้าปลายนภาไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิดเดียว!เนตรนภาก็แอบคิดไม่ได้ว่าป้าดารารายกับแม่ปลายนภา เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกันแท้ๆทำไมถึงไม่พูดคุยกันในเรื่องแบบนี้ให้กระจ่าง แต่ก็นั่นแหละผู้ใหญ่คงมีเหตุผลของตัวเองเนตรนภาคิดในแง่บวกที่สุด แต่ขณะที่เนตรนภาคิดกับตัวเองเพลินๆ อลินตาก็ถามญาติผู้น้องของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง

                “แล้วเนตรถามพี่เรื่องบ้านหลังนั้นทำไม?”เนตรนภาหน้าเคร่งขึ้นทันที ก่อนจะยื่นกระดาษโทรศัพท์หน้าบันทึกข้อความให้กับอลินตาเมื่ออลินตาได้เห็นข้อความในโทรศัพท์ของเนตรนภาก็อึ้งไปไม่น้อยเพราะข้อความเหล่านั้นมันคือข้อความปริศนาที่เธอได้มาจากในถ้ำกลางป่าเมื่อครั้งไปปราบผีที่ป่ายวมอลินตามองหน้าเนตรนภาพลางเอ่ยถามเสียงเครียด

                “ไปได้คำปริศนาพวกนี้มาจากไหน...?”

                ขณะเดียวกันทางด้านนาคทิพย์ที่อารมณ์ยังคงร้อนเป็นไฟก็รีบออกจากสนามบิน จากนั้นก็หายวับไปราวกับว่าที่แห่งนั้นไม่เคยมีหญิงสาวนามว่านาคทิพย์อยู่ที่สนามบินมาก่อน นาคทิพย์หายตัวจากสนามบินมาโผล่ยังริมแม่น้ำขนาดใหญ่อันเป็นแม่น้ำสายหลักทางภาคเหนือนาคทิพย์ยืนมองดูแม่น้ำเบื้องหน้าด้วยสายตาเขียวปั๊ดราวกับว่ามีความโกรธสะสมมาเป็นพันๆ ชาติ หญิงสาวยืนกำมือแน่น ก่อนจะกัดฟันพูด

                “อลินตา เธอต้องได้บทเรียนว่าการที่เธอปฏิเสธฉันมันส่งผลเลวร้ายต่อเธอแค่ไหน!” พูดยังไม่ทันจะจบนาคทิพย์ก็กระโจนพุ่งหลาวเหมือนนักกีฬากระโดดน้ำเหรียญทองโอลิมปิกสู่แม่น้ำเบื้องหน้าและเพียงพริบตาที่กายของนาคทิพย์สัมผัสผืนน้ำ หญิงสาวหุ่นผอมบางสวยเด่นเป็นสง่าราวนางหงส์ ก็กลายพันธุ์กลับร่างเป็นพญานาคสีเขียวทันทีก่อนที่จะฟาดลำตัวไปกับผืนน้ำคล้ายกับว่ากำลังระบายความแค้นที่ได้รับมาเมื่อสักครู่นี้แต่แม่นาคีน้อยเอ๋ยเธอจะรู้ไหมว่า กุ้ง หอย ปู ปลา ที่อาศัยอยู่ภายในแม่น้ำแห่งนี้ต่างกระพือพรึ่บๆกระเจิด กระเจิง กระจุย กระจายกันสุดๆ เพราะแรงฟาดงวงฟาดงาของเธอ...