ปราบพิภพสยบสวรรค์

ปราบชายหนุ่มลอยตัวกลางฟ้าดินอยู่มิไกลจากหอคอยปริศนา เขากวาดตามองทั่วหอคอย

หอคอยนี้มันเต็มไปด้วยความเก่าแก่ แลริ้วรอยแห่งกาลเวลาทั้งยังปรากฏร่องรอยของคมหอกคมดาบทั่ว

แม้นจะเก่าแก่แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกทึ่งเป็นอย่างยิ่งเพราะมันยังคงอยู่ในสภาพเดิมมิเปลี่ยนแปลง ทั้งยังคงมนต์ขลังอีกด้วย

ชายหนุ่มวาดฝ่ามือออกไป

“ วิ้ง “ พลันกระจกสีทองที่ติดอยู่เหนือซุ้มประตูเปล่งแสงสว่างวาบ

“ หือ “ ปราบพลันคิ้วขมวด

“ วิ้ง “ แสงสีทองสาดส่องยังร่างของชายหนุ่ม

“ ปัง “ ประตูบานใหญ่ทั้งสองข้างพลันเปิดออก

“ ฟู่ว “ ชายหนุ่มเป่าปากออกอย่างแรง

“ หากมึงไม่เข้ากูเข้าเอง “ ชายชราคนหนึ่งเอ่ยแล้วทะยานร่างไปยังประตูอย่างรวดเร็ว

“ เปรี้ยงง “ กระจกสีทองปลดปล่อยแสงทองออกในทันใด

“ ตูมม “ ร่างของชายชราปลิดปลิวไปไกลราวกับใบไม้ต้องลม

“ หึ “ ชายหนุ่มแค่นเสียงใส่แล้วทะยานร่างเข้าไปในประตูอย่างรวดเร็ว

“ ปัง “ ประตูสองบานพลันปิดลงอย่างแรง

“ เมื่อครู่ไอ้ปราบทำแบบนี้ “ จันทะจอมยุทธของอินเดียเอ่ย

เขาหงายฝ่ามือขึ้น

“ วิ้ง “ แสงทองพลันสาดส่องยังร่างของจันทะ

“ อือ “ เขาพลันสะท้านทั่วกายา

“ ปัง “ ประตูบานเล็กที่ชั้นสองพลันเปิดออก

จันทะให้งุนงงสงสัยว่าเหตุใดมิใช่ประตูบานใหญ่เช่นกับชายหนุ่ม แต่เขาไม่ได้อะไรมากมายจึงเร่งทะยานร่างเข้ไปในประตูบานเล็ก

เนิ่นนานผ่านไปหลายชั่วโมงจอมยุทธมากมายต่างมาที่หอคอยแล้วทำการหงายฝ่ามือ บ้างก็สุขสมหวังบ้างก็ผิดหวัง

แต่ทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่เปิดได้เพียงประตูบานเล็กตามชั้นต่างๆมีเพียงปราบเท่านั้นที่เปิดประตูบานใหญ่ที่ชั้นแรกได้

ผู้คนมากมายต่างคิดวิเคราะห์ว่าเหตุและผลของมันเป็นยังไง

หลายชั่วโมงแล้วที่ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่หลังบานประตู

ใบหน้าของเขาในเวลานี้นั้นเบี้ยวบิดอย่างเต็มที่ ทั้งเขายังกัดฟันอย่างแรง สองหมัดของเขากำแน่นจนเล็บจิกลงเนื้อจนเกิดรอยแผล

ชายหนุ่มที่เวลานี้ร่างจิตของเขากำลังผจญอยู่ในแดนดินที่แสนหฤโหด ทั่วอาณานั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่ชั่วร้ายที่คอยกัดกินกายาของเขา

ร่างจิตของชายหนุ่มอยู่ในสภาพที่เต็มไปด้วยบาดแผลทั้งเล็กแลใหญ่ โลหิตหลั่งไหลอาบย้อมชโลมกายาจนแดงฉาน เขาเดินย่ำไปตามทางที่เต็มไปด้วยขวากหนามแลอุปสรรคมากมาย ทั้งยังต้องพบเจอกับเหล่าปีศาจที่โฉบบินเข้ากรีดร่างด้วยกรงเล็บ

สองเท้าที่เปลือยเปล่านั้นเหยียบย่ำลงยังหินก้อนแดงฉานที่ร้อนระอุ สองฝ่าเท้าของเขาพบเจอกับการเผาไหม้แลดับมอด แลเผาไหม้แลดับมอดเป็นเช่นนี้วนเวียนไป

ครั้นเดินมาถึงจุดหนึ่ง พลันปรากฏศรเหล็กมากมายที่พุ่งผ่าอากาศตรงเข้าหาเขาแล้วทะลวงเข้าทั่วร่างแล้วทะลุออกหลัง ชายหนุ่มส่งเสียงกรีดร้องลั่นเพราะความเจ็บปวดนั้นมากมายยิ่ง

ร่างจิตของเขาเซถลาไปหลายก้าวก่อนที่จะหงายหลังล้มตึง แล้วฟื้นคืนกลับแลถูกศรเหล็กทะลวงร่างพรุนอีกครั้งแล้วตกตาย แล้วฟื้นคืนแล้วถูกศรทะลวงแล้วตกตายแล้วฟื้นคืน เป็นเช่นนี้หมุนวนไปเรื่อย

ปราบต้องเผชิญกับการเกิดและตายไม่รู้กี่รอบร่างจิตของเขาจึงเดินไปถึงยังจุดหมาย

“ แฮ่ แฮ่ก “ เขาหอบหายใจออกอย่างแรงจนอกยกกระเพื่อม

“ อะไรวะ “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ ดีนะที่เคยผ่านเจตจำนงระดับห้ามาแล้ว “ เขาเอ่ย

ปราบสูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินไปยังประตูที่อยู่ข้างหน้า

เมื่อมาถึงประตูเขาพ่นลมหายใจออกอย่างแรงแล้วผลักประตู

“ ครืด “ ประตูเลื่อนเข้าข้างใน

ชายหนุ่มกวาดตามองทั่วแล้วพยักหน้าช้าๆ เพราะเขารับรู้ได้ถึงพลังแรงกดดันที่แผ่ออกมา

ชายหนุ่มสืบเท้าเข้าไปในประตูแล้วก้าวเดินออกในทันใด โดดมีแสงสว่างจากอีกฝั่งเป็นเป้าหมาย

“ ครืนน “ แรงกดดันพื้นที่เริ่มทำงาน

ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ เพราะในระยะแรกนั้นแรงกดดันไม่ได้มีผลใดต่อเขา

แต่เมื่อผ่านไปสิบเอ็ดก้าวพลันแรงกดดันเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว แต่เขาก็ยังพยักหน้าได้อยู่ ครั้นเข้าที่ยี่สิบเอ็ดเก้าชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นแต่ก็ยังไปได้

มาถึงก้าวที่สามสิบเอ็ด เขาเริ่มหนักที่ไหล่ทั้งสองข้างแต่ก็ยังไม่มีผลใดกับกายาของเขา เมื่อเข้าสู่ก้าวที่สี่สิบเอ็ดชายหนุ่มเริ่มกัดกรามแลร้องคำรามลั่นในลำคอแต่ก็ผ่านมันไปได้

เขาหยุดเดินในก้าวที่ห้าสิบเอ็ด เพราะเขารู้สึกว่าหากก้าวต่อไปเห็นทีจะพบเจอกับแรงกดดันระดับเบิกปฐพีเป็นแน่

“ แต่ไม่ลองก็ไม่รู้ “ เขาเอ่ย

ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกแล้วพ่นออกมาอย่างแรงก่อนที่จะก้าวเท้าออกไป

ครั้นเพียงฝ่าเท้าของเขาแตะลงยังพื้น ร่างของเขาพลันหนักอึ้งราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ สองขาของเขาสั่นเทาเพราะน้ำหนักที่มากมายมหาศาลที่กดทับลงมา

“ ย้ากก “ ชายหนุ่มร้องคำรามลั่นพร้อมกับก้าวเท้าออกไปอย่างเชื่องช้า

กว่าที่เขาจะก้าวเท้าออกไปได้แต่ละก้าวนั้นเขาต้องใช้เวลานานนับชั่วโมง เพราะนอกจากแรงกดดันที่แสนหนักหน่วงแล้ว ก็ยังมีเถาวัลย์ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนพันรอบสองขาไว้ ทำให้เขาใช้เวลาและพลังไปมากมาย

แต่กระนั้นแล้วชายหนุ่มก็ยังเดินมาถึงยังก้าวที่หกสิบเอ็ด

ชายหนุ่มคล้ายกับปลดเปลื้องพันธะนาการออก เขาหอบหายใจอย่างแรงแลเรียกโอสถฟื้นฟูออกมาแล้วดื่มไปจนหมดขวด

“ ไม่น่าใช่ขั้นเบิกปฐพี แต่น่าจะเป็นขั้นผันแปรระดับสอง “ ชายหนุ่มพึมพำ

เมื่อเขาพักฟื้นร่างกายแล้วเสร็จชายหนุ่มก้าวเท้าออกไปอย่างเร็วรี่

ผู้คนมากมายที่ได้เข้าไปแล้วต่างก็ทยอยออกมาราวกึ่งหนึ่ง พวกเขาต่างยิ้มแย้มกับสิ่งที่ได้รับทั้งพลังที่เพิ่มขึ้น แต่พวกเขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าหอคอยนี้มันคืออะไร

พวกเขารู้เพียงว่าพวกเขาถูกทดสอบแล้วผ่านการทดสอบแลได้รับรางวัลก็แค่นั้น

พวกเขายังคงงุนงงกับชายหนุ่มผู้โด่งด้งที่เข้าไปได้หลายวันแล้วก็ยังไม่ออกมา

“ ไม่ใช่ว่ามันตายไปแล้วรึ “

“ ไม่หรอกผู้ดูแลจะไม่ปล่อยให้ใครตายอยู่ข้างใน เพราะหากมีคนไม่ไหวก็จะถูกส่งตัวออกมา “

“ อืม “

พวกเขาต่างเหลียวมองยังยานรบลำใหญ่ที่นำพาเหล่าจอมยุทธระดับหนึ่งและสองของยูเอ็นเข้ามา

“ เฮ “ เหล่าชายหนุ่มและหญิงสาวต่างร้องตะโกนลั่นแล้ววิ่งหน้าตั้งเมื่อลงจากยานมุ่งเข้าไปที่หอคอยอย่างรวดเร็ว

เหล่าจอมยุทธระดับที่สูงกว่าต่างก็ส่ายหน้ากับเด็กๆเหล่านี้

“ เด็กๆเหล่านี้เติบโตเร็วจริงๆ “

“ ใช่ พวกเรารึกว่าจะเป็นจอมยุทธระดับสองได้ก็ใช้เวลานับร้อยปี “

“ จะทำยังไงได้พวกเรามันพวกตกยุค “

“ แต่ก็ยังถือว่าโชคดีที่ปราบมันค้นพบบ่อปราณฟ้าดิน ไม่งั้นข้าคงยังเป็นจอมยุทธระดับสร้างวิญญาณอยู่เลย “

“ ใช่ “

“ หากจะขอบคุณก็ต้องขอบคุณปราบมัน “