ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

อย่าเชื่อใครง่ายๆ

“ที่แห่งนี้เป็นสนามประลองของคนรู้จักข้าเองวันๆหนึ่งเปิดการประลองกันหลายคู่เลยล่ะ ส่วนใหญ่เป็นคนสมัครเข้ามาแข่งขันกันทั้งนั้นทำไงได้มีเงินรางวัลให้เป็นสิ่งล่อใจพวกที่ไม่รู้จะไปหางานอะไรทำแต่พอมีฝีมืออยู่บ้างก็มาเข้าประลองที่นี่หละ”มี่หนิงหยางเอ่ยถึงสนามประลองแห่งนี้ให้ชิงเถาฟังผู้คนเกือบทั้งหมดเป็นชายวัยฉกรรจ์ที่เข้าร่วมดูการประลองที่เหมือนจะรู้จักกันไปหมดอย่างไรอย่างนั้นดูท่าจะมาบ่อยเพราะเมื่อครู่ก็มีหลายคนที่ทักทายมี่หนิงหยางอย่างคุ้นเคยเช่นกัน

“แล้วเขาเอาเงินจากไหนมาจ่ายให้คนที่ชนะหรือเจ้าคะ”ชิงเถาถามออกมาอย่างสงสัยที่นี่ไม่เหมือนจากโลกก่อนที่มีผู้สนับสนุนมากมายส่งเงินให้เพื่อแลกกับการโฆษณาสินค้าให้แต่ที่นี่ไม่ใช่แบบนั้นถ้าจะมาจากเงินเดิมพันของคูต่อสู้เขาก็พึ่งจะบอกไปว่าหลายคนมาที่นี่ก็เพราะไม่มีเงินและไม่รู้จะไปทำมาหากินอะไรแล้ว

“จากนั่นไง”มี่หนิงหยางไม่ตอบแต่ชี้ไปยังจุดหนึ่งให้นางได้เห็นและเข้าใจเอง ซึ่งชิงเถาก็เข้าใจได้ไม่ยากเย็นถ้าไม่มีมันแล้วผู้คนก็คงมาดูการประลองไม่สนุกสนานขนาดนี้

“อย่างนี้นี่เอง”ชิงเถาพยักหน้าเข้าใจ สนามประลองแห่งนี้อยู่ได้ด้วยเงินของนักพนันทั้งหลายที่หลั่งไหลกันวางเดิมพันด้วยเงินหลักร้อยอีแปะจนไปถึงหลักร้อยตำลึงเลยทีเดียวถือได้ว่าสนามประลองแห่งนี้มีเงินเข้ากระเป๋าวันหนึ่งหลายร้อยตำลึงเลย

“ตาวาวเชียวนะสนใจรึ” มี่หนิงหยางอดจะถามออกมาไม่ได้เมื่อเห็นอีกคนจ้องตรงโต๊ะที่รับลงเงินเดิมพันไม่วางตายิ่งเขารู้จักนางยิ่งเห็นว่านางต่างจากสตรีคนอื่นจริงๆแต่บอกไม่ถูกว่านางแค่ต่างหรือว่าไปถึงขั้นแปลกกันแน่

“ก็ท่านพาข้ามาหาความสนุกมิใช่หรือเจ้าคะถ้าอยากจะสนุกให้ครบก็ต้องทำให้ครบขั้นตอนมิใช่หรือ” นางหันมาตอบเขาด้วยรอยยิ้มร่าเริงวันนี้ถือได้ว่าเขาพานางมาเปิดหูเปิดตาจริงๆเลยนะ

“หึเอากับนางสิ” เขาก็ยังไม่รู้จะว่าอย่างไรกับนางแล้วได้แต่ส่ายหน้าไปมาเป็นหนักนะนางเนี่ย

“แล้วท่านว่าใครจะชนะหรือ” นางหันมาถามอีกคนอย่างสนใจเพราะตัวนางนั้นมิได้เก่งเรื่องวรยุทธ์หรือการต่อสู้นักจึงไม่อาจที่จะดูออกได้ง่ายๆว่าคนใดจะเป็นฝ่ายเหนือกว่า

“แล้วทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วย”มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาเสียงทีเล่นทีจริงเหมือนไม่อยากช่วยนางนัก

“เอ้าก็ท่านเป็นคนพาข้ามาเองหนิ ช่วยๆกันหน่อยน๊า”ชิงเถาใช้สองมือจับแขนอีกคนเขย่าไปมาอย่างขอร้องไม่รู้ว่านางไปสนิทสนมกับอีกฝ่ายถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร ถึงขนาดถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ได้แต่สำหรับชิงเถานางคิดเพียงว่าต้องขอร้องให้ได้สิ่งที่ต้องการ

“เอ่ออืม บอกแล้วๆ คนเสื้อสีเขียวคนนั้นเป็นฝ่ายชนะ” มี่หนิงหยางตอบเสียงตะกุกตะกักก่อนจะชี้ไปยังสนามประลองให้อีกฝ่ายเห็นถึงการประเมินของเขา

“อ้อขอบคุณท่านมาก”ชิงเถาเมื่อได้ยินคำตอบรีบลุกแล้ววิ่งแจ้นไปยังโต๊ะรับเดิมพันทันทีเนื่องจากการประลองเริ่มขึ้นแล้วดังนั้นพวกเขาจะเปิดรับเดิมพันอีกไม่นานเท่านั้นก่อนจะรู้ผลแพ้ชนะซึ่งนางไม่ได้สนใจคนที่นางเกาะแขนถามเมื่อครู่นี้เลย ได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็หนีไปเขาคงหมดประโยชน์แล้วกระมัง มี่หนิงหยางคนนี้ช่างน่าน้อยใจนัก

“คุณหนูจะวางเงินการประลองฝั่งไหนเจ้าคะ”หญิงสาวผู้รับหน้าที่รับเงินเดิมพันของสนามประลองเอ่ยถามอย่างอ่อนหวานสงสัยจะเป็นการขายของที่นี่ นอกจากการประลองที่ดุเดือดแล้วยังมีของสวยๆงามๆให้ได้พักผ่อนสายตา

“คนตัวสูง30ตำลึงเจ้าค่ะ” ชิงเถาชี้ไปยังคนที่นางต้องการจะวางเดิมพันสาวงามยิ้มรับทราบก่อนจะรับเงินปแล้วยื่นแผ่นไม้ขนาดประมาณฝ่ามือให้นางสามแผ่น

“เรียบร้อยเจ้าค่ะขอให้คุณหนูโชคดี” นางเอ่ยกับชิงเถาส่งท้ายก่อนจะรับหน้าคนอื่นแล้วทำงานต่อไป

“ขอบคุณท่านเช่นกัน”ชิงเถาเอ่ยรับแล้วเดินกับมานั่งที่ นางผลิกแผ่นไม้ไปมาอย่างสนใจพอสมควรถือว่าเจ้าของสนามประลองมีความคิดสร้างสรรค์พอสมควรกับการทำแผ่นป้ายนี้ขึ้นมา เพราะมีทั้งสัญลัษณ์ที่จำเพาะและเป็นตัวแทนจำนวนเงินที่ลงเดิมพันได้ดีเพราะจากที่นางมองดูแล้วแผ่นใม้มีหลายสีด้วยกันคงจะแทนจำนวนเงินที่ต่างกันเป็นแน่

“ไม่น้อยเกินไปหรือสำหรับคุณหนูตระกูลเจี้ยนเฉิงใครรู้เข้าขายหน้าแย่” มี่หมิงหยางที่เห็นนางเดินกลับมานั่งที่เอ่ยเย้าออกมาเขารู้ได้จากแผ่นไม้ที่นางถืออยู่จึงได้แย่นางออกมาอย่างอารมณ์ดี

“การลงทุนมีความเสี่ยงอีกอย่างท่านไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่”ชิงเถานางทำท่าทางว่าอีกคนดูไม่น่าไว้วางใจเท่าไหร่จึงได้ลงเดิมพันไม่มากอย่างนี้แต่อีกคนหาได้สนใจไม่เพราะอย่างไรนางก็เชื่อเขาอยู่ดี

“เมื่อรู้ผลแล้วอย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกันล่ะ” เขาเอ่ยออกมาแต่ตามองไปยังการประลองที่เริ่มดุเดือดขึ้นมิได้สนใจนางเท่าไหร่แต่ก็ยังไม่วายฉีกยิ้มให้นางได้มั่นไส้เล่นด้วย

“ข้าจะรอดู”ชิงเถากอดอกอย่างไม่สนใจ แล้วมองตรงไปสนใจการประลองแทน แล้วการสนทนาระหว่างทั้งสองจะเงียบลงไปสนใจอย่างอื่นแทน

           การต่อสู้ของชายวัยฉกรรจ์ทั้งสองเป็นไปอย่างดุเดือดทั้งสองฝ่ายมีรอยฟกช้ำเจ็บปวดกันหลายที่แต่หน้าตายังแสดงถึงความมุ่งมั่นในการต่อสู้ไม่ขาดอย่างไรเสียก็ต้องชนะให้ได้เพราะเงินก้อนของคนที่ชนะนั้นสามารถจุนเจือครอบครัวได้นานพอสมควรสำหรับครอบครัวธรรมดาเช่นพวกเขาเช่นเดียวกับเสียงร้องของผู้คนรอบข้างก็ไม่ต่างกันพวกเขาล้วนหวังกับการชนะของฝ่ายที่ตนวางเงินไว้ทั้งนั้นถึงแม้ส่วนใหญ่แล้วนักพนันไม่ได้หวังให้ได้เงินไปใช้ดำรงชีพแต่ทำไปเพราะความสนุกเท่านั้นแต่ใครเล่าอยากจะให้เงินของตนหายไปง่ายๆ พวกเขาล้วนมาต่อทุนกันทั้งนั้นดังนั้นแล้วทุกคนล้วนอยากให้ตนหรือคนที่ตนเลือกชนะ การต่อสู้ดำเนินไปหนึ่งเค่อในที่สุดก็ได้คนที่ยังยืนหยัดอยู่ได้

‘เฮ’ เสียงโห่ร้องเมื่อรู้ผลแพ้ชนะเสียงโห่ร้องแสดงความดีใจกับร้องเพราะเสียใจมีประมาณคนเกือบเท่ากันก็ว่าได้มีทั้งคนได้โชคและเสียโชคทั้งนั้นสำหรับการพนัน เช่นเดียวกับชิงเถานางก็

“ท่านโกหกข้า”นางร้องออกมาอย่างโกรธแค้นที่อีกฝ่ายโกหกนาง เอ๊ะ หรือว่าเขาก็ไม่รู้กันแน่นะช่างเถอะอย่างไรมี่หนิงหยางจะต้องหลอกนางแน่ๆ คนอย่างเขาเนี่ยไว่ใจไม่ได้เลย

“ก็เจ้าถามข้าข้าก็บอกตามที่คิด” มี่หนิงเอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านกับคำกล่าวหาของอีกฝ่ายเขายิ้มรับคำของนางด้วยซ้ำ

“ก็ท่านทำหน้ามั่นใจขนาดนั้น”นางยังไม่ยอมรับ เขานั่นแหละหลอกนาง

“ข้ามิได้บอกให้เชื่อข้าหนิเรื่องแบบนี้หรือเรื่องอะไรก็ตามเจ้าไม่ควรเชื่อใครรู้ไหม”มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาอย่างจริงจังคล้ายกับสอนชิงเถาไปด้วยนางไม่ควรจะเชื่อใครง่ายๆ ตัวอย่างอย่างเรื่องนี้ ที่นางไม่ควรจะเชื่อเขาเขาจึงได้แกล้งนางไปเช่นนั้น ดีที่ชิงเถาวางเงินไปไม่มากมิเช่นนั้นนางคงได้ฆ่าเขาแน่ๆแบบนี้เขาไปเลี้ยงข้าวสักมื้อนางก็คงหายโกรธแล้ว

“ใช่ข้าไม่ควรจะเชื่อใครง่ายๆ ท่านก็ด้วยนะ” ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างขึงขังก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างสะใจแล้วเดิมไปยังโต๊ะรับเงินสำหรับคนที่ชนะการเดิมพัน

“หึถ้าข้าเชื่อท่านก็โง่นะสิ” นางเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกถึงความชนะ การได้เงินเดิมพันนั้นไม่ได้ทำให้นางรู้สึกดีเท่ากับที่ได้แกล้งชายหนุ่มคืนด้วยซ้ำนี่สินะถึงแม้มีเงินก็ซื้อไม่ได้ ความสะใจอย่างไรล่ะ

“ข้ามารับเงิน”ชิงเถายื่นแผ่นไม้ไปให้พนักงานรอไม่นานก็ได้เงินกลับมาเป็นจะนวณ 60ตำลึง วันนี้เป็นวันหยุดของนางแต่นางได้เงินมาใช้เล่นๆอีก 30ตำลึง ถือว่าดีทีเดียว

“นี่เจ้าหลอกข้ารึ”มี่หนิงหยางเอ่ยออกมาเมื่อชิงเถาเดินกลับมาหลังจากไปรับเงินแล้วตอนนี้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกรู้สึกเหมือนเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ตอนแรกรู้สึกเหนือกว่าที่ได้สอนสั่งคนอื่นแต่อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนว่าเขานั้นกลับไปสอนคนที่แตกฉานเรื่องนั้นดีอยู่แล้ว

“ก็ข้าบอกแต่แรกแล้วว่าไม่ไว้ใจท่าน”นางเอ่ยออกมาง่ายๆ ไม่ใส่ใจหน้าตาอีกฝ่าย

“แล้วเมื่อครู่เจ้าด่าข้าเพื่อ”มี่หนิงหยางถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ

“แล้วสมบทบาทดีไหมล่ะ”ยิ้มส่งให้อีกคนอย่างมีความสุข

“เจ้า”มี่หนิงหยางทำได้เพียงชี้มายังชิงเถาด้วยมือสั่นๆ ไม่รู้จะว่าอย่างไรดี

“ไปกันเถอะเจ้าค่ะไม่สนุกเท่าไหร่เลย หดหู่มากกว่า” ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่กับที่นี่ถึงตอนแรกจะตื่นตาตื่นใจดีอยู่หรอกแต่พอเลือกตกยางออกนางก็รู้สึกไม่ค่อยอยากมองเท่าไหร่แล้ว เงินนี่หายากจริงๆแล้วคนที่เจ็บหนักหรืออาจถึงตายก็ยังไม่ได้อะไรด้วยนอกจากคำก่นด่าจากผู้คนว่าไอ้ขี้แพ้

“เช่นนั้นก็ไปเถอะ”มี่หนิงหนางเข้าใจนางจึงได้ตอบรับแล้วพานางออกไปจากสนามประลองนี่เขาเลือกสถานที่ที่คิดว่านางจะสนุกผิดหรือเนี่ย นางจะมองเขาว่าเป็นคนอย่างไรกัน