(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 125 ร้านอาหารกำลังถูกคุกคาม

ติ้ง!แจ้งเตือนจากระบบ...มีการส่งมอบภารกิจให้กับเจ้าของร่าง 2 ภารกิจ

ส่งมอบ...ภารกิจหลัก!

[ภารกิจหลัก: ร้านอาหารสามเวลากำลังเติบโตขั้นที่ 2]

รายละเอียด: ยกระดับค่าชื่อเสียงให้กับร้านอาหารสามเวลาให้เป็นที่รู้จักในขอบเขตของเมืองขนาดเล็ก

รางวัล: สิทธิ์หมุนวงล้อนำโชคจำนวน 10 ครั้ง , แต้มใช้จ่ายในระบบ 5000 แต้ม (ไม่นับรวมกับค่าชื่อเสียง)

ค่าชื่อเสียงในตอนนี้: 2128/10000

ส่งมอบ...ภารกิจรอง!

[ภารกิจรอง: ร้านอาหารสามเวลากำลังถูกคุกคาม]

รายละเอียด: ขับไล่และสั่งสอนร้านค้าที่มองร้านของคุณในแง่ร้าย ให้ออกไปจากเขตป่าดาราฉาย

รางวัล: คิงสไลม์ได้รับการเลื่อนขั้น เป็นเจ้าแห่งพงไพรในเขตป่าดาราฉาย

จำนวนร้านในเขตป่าที่ยอมแพ้: 0/24

ในระหว่างที่ไลท์กำลังขายหมูปิ้งอยู่นั่นเอง จู่ๆ ระบบที่คุ้นเคยก็ได้ส่งมอบภารกิจมาให้กับเขา โดยที่ไม่ได้ตั้งตัว

เสียงของระบบหรือเสียงของหญิงสาวที่ไร้จิตวิญญาณ ได้เอ่ยทักกับเขา เพื่ออธิบายถึงภารกิจทั้งสอง ที่ได้ส่งมอบมาให้กับเขา

โดยภารกิจหลักนั้น เนื้อหาและภารกิจด้านใน มีส่วนที่คล้ายกับภารกิจหลักเดิมทุกประการ เพียงแต่ได้เพิ่มขอบเขตจากเพียงแค่ในหมู่บ้าน ให้ครอบคลุมไปถึงเมืองดาราฉายซึ่งถือเป็นเมืองขนาดเล็กแห่งหนึ่งในอาณาจักรลูนาเทีย

ทั้งนี้ที่ทำให้ไลท์ประหลาดใจได้มากที่สุด เห็นจะเป็นภารกิจรองที่หัวข้อภารกิจของมัน ช่างดูน่ากังวลเสียมากกว่า

‘ร้านอาหารสามเวลากำลังถูกคุกคาม!’ ใครได้ยินคำว่า คุกคาม คงต้องคิดไปในทางไม่ดีแน่ๆ

อย่างไรก็ตาม ระบบก็เหมือนจะเข้าใจความกังวลของไลท์กับหัวข้อนี้อยู่ไม่น้อย ระบบจึงได้ช่วยอธิบายให้ไลท์ได้หายเป็นกังวล

‘ระบบของเราก็แค่ตั้งชื่อให้มันน่าสนใจก็เท่านั้น เจ้าของร้านก็แค่ทำอาหารต่อไปและหาวิธีป้องกันผู้ไม่หวังดีเข้ามาก่อกวน ดั่งเช่นที่เคยทำอยู่เป็นประจำก็พอแล้ว’

ได้ยินระบบพูดแบบนั้น ไลท์ที่กำลังขายหมูปิ้งจนคิ้วขมวดก็พลัน คลายใจลงไปได้บ้าง

ที่แท้ก็แค่ตั้งชื่อเพื่อดึงดูดความน่าสนใจ อยากให้ตัวเขา พิชิตภารกิจก็เท่านั้นเอง...มันก็เหมือนกับหัวข้อข่าว ที่พาดหัวข่าว Click Bait เพื่อเรียกความสนใจจากผู้อื่นให้หลงเข้ามาอ่านหรือหลงเข้ามาเพิ่มยอดผู้ชมให้กับตัวเองนั่นแหละ

ยิ่งในโลกก่อนของไลท์ด้วยแล้ว คำโฆษณาชวนอย่างการตั้งหัวข้อ Click Bait นั้นมีทั้งภาพและตัวหนังสือ ที่นอกเหนือจากจะเว่อวังอลังการอยู่เต็มไปหมดแล้ว

มันยังมีการแอบแฝงกลโกงเอาไว้ด้านใน เพื่อหลอกเอาเงินกับผู้ที่หลงเชื่อเข้ามาอีกด้วย ดังนั้นก่อนจะเปิดอะไรสักอย่างหนึ่ง ควรไตร่ตรองให้ดีๆ เสียก่อน ว่ามันเป็นความจริงหรือไม่

และแน่นอนด้วยหัวข้อภารกิจจากระบบที่หลอกล่อใจเขาเสียเหลือเกิน มีหรือที่ไลท์จะไม่เปิดอ่านและตกลงรับมัน

โดยรางวัลของภารกิจนี้ นั้นช่วยส่งเสริมให้ เจ้าโปริ่ง สัตว์เลี้ยงของเขา นั้นแข็งแกร่งมากขึ้น และยกระดับจากเดิมที่เป็นคิงสไลม์ ให้กลายเป็น เจ้าแห่งพงไพรในเขตป่าดาราฉายอีกด้วย

พ่อครัวหนุ่มหันไปมองดู เจ้าโปริ่งที่กำลังนอนอู้งานอยู่บนตักของคุณยายเฮลีย์ อย่างสบายใจเฉิบ...ดูยังไงก็ไม่มีทางเชื่อว่า เจ้าโปริ่งเนี่ยนะ จะได้กลายเป็น เจ้าแห่งพงไพรปกครองเขตป่าดาราฉายได้เลยสักนิด

‘ฮ่าฮ่า ระบบนี้ก็ช่างอารมณ์ขัน...ถึงจะให้เจ้าโปริ่ง เป็นเจ้าแห่งพงไพรแบบนี้’ ไลท์ยืนปิ้งเนื้อเสียบไม้หน้าเตา ด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

ซึ่งทางฝั่งของลูกค้าเมื่อได้เห็นพ่อค้ายืนยิ้มอย่างอารมณ์ดี มันก็พลอยทำให้บรรยากาศในหน้าร้านอาหารสามเวลาเป็นไปอย่างคึกคัก

พ่อค้าอารมณ์ดี ลูกค้าเองก็พลอยกล้าคุยเล่นไปด้วย

“ท่านไลท์ ผมขอหมูปิ้ง 3 ไม้ เนื้อ3 ไม้ครับ ข้าวเหนียว 2 ห่อ ขอแบบพิเศษๆ เลยนะครับ” เป็นเสียงของหัวหน้าหน่วยจากสมาคมกิลด์นักผจญภัย ที่จัดว่าเป็นอีกหนึ่งลูกค้าประจำของร้าน ได้เข้ามาพูดเล่นหยอกล้อกับไลท์ที่กำลังอารมณ์ดี

“ได้ครับ ท่านหัวหน้าหน่วย” ไลท์กล่าวตอบ แต่จู่ๆ ในระหว่างที่เขากำลังจะหันไปปิ้งหมูบนเตา ที่กำลังจะสุกพร้อมนำมาขาย

ทางด้านหลังของหัวหน้าหน่วยก็มีเสียงของที่คุ้นเคย ได้ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับพูดว่า

“ท่านไลท์ ฉันขอเนื้อพวกนี้ทั้งหมด รวมกัน 30 ไม้ ไม่ต้องพิเศษที่สุด แต่ขอได้ก่อนหัวหน้าหน่วยก็พอ”

สิ้นเสียงคำพูด...ทั้งลูกค้าคนอื่น รวมไปถึงพนักงานภายในร้านสามเวลาที่กำลังยืนขายเนื้อเสียบไม้ ก็ได้เงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงดังกล่าว

ก่อนจะพบว่า ต้นตอของเสียงดังกล่าว นั้นไม่ใช่ใครอื่น “ท่านไวทเคานต์?!” ทุกคนต่างร้องเรียกไวทเคานต์นิคกันเป็นเสียงเดียว

ไวทเคานต์นิคก็ยืนหัวเราะแห้งๆ ด้วยสภาพที่รีบร้อนกลัวว่าจะมาซื้อเนื้อเสียบไม้ของไลท์ไม่ทัน ขุนนางวัยชราจึงไม่ได้แต่งกายอะไรมากนัก ลำพังแค่ใส่เสื้อด้านในสีขาวกับกางเกงหนังสีน้ำตาลดำรัดรูป ประหนึ่งนักผจญภัยธรรมดาคนหนึ่ง

ก่อนจะรีบมาซื้อเนื้อเสียบไม้ ตามที่ครอบครัวของตน ต่างอยากที่จะกินนั่นเอง

“ก็ฉันนะสิ...จะแปลกใจอะไรกัน อ้อแล้วตอนนี้ ก็ยังไม่ถึงเวลาทำงานของขุนนาง ฉะนั้นทุกคนทำตัวตามสบาย”

เป็นอีกหนึ่งครั้งที่ไวทเคานต์นิค พยายามทำตัวเป็นสามัญชน ด้วยการบอกถึงเวลาทำงาน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีนักผจญภัยคนไหนหรือแม้แต่ผู้ใด ที่จะรับส่งมุกนี้ของท่านไวทเคานต์ นอกเสียจากคนๆ เดียวที่กล้า นั่นก็คือ ไลท์

“ถ้าเป็นอย่างที่ลูกค้าพูดจริงๆ อย่างนั้นช่วยกลับไปต่อแถวตามปกติด้วยครับ...ขอให้ผมได้บริการลูกค้าก่อนหน้าของท่านให้เสร็จก่อนนะครับ” เรื่องกฎและระเบียบการขายอาหาร

ไลท์นั้นไม่ใจดีกับใครทั้งสิ้น เขาผายมือ เชื้อเชิญให้ไวทเคานต์นิคที่อยากทำตัวเป็นสามัญชน คนธรรมดา กลับไปต่อหลังของหัวหน้าหน่วย ที่ตอนนี้หัวหน้าหน่วยแทบจะสั่นกลัว จนหัวหดไปหมดแล้ว

“ท่านไลท์อย่าได้ล้อเล่นแบบนี้สิครับ ท่านไวทเคานต์เป็นถึง นายท่านของผมเลยนะครับ” คาห์นที่กำลังช่วยงานไลท์ ในฐานะเด็กฝึกงาน พยายามเข้ามาช่วยเป็นตัวกลาง

หากแต่ว่า ไวทเคานต์นิคกลับโบกมือ ส่ายหน้าและหัวเราะออกมา พร้อมๆ กับไลท์ ทั้งสองมองหน้ากันราวกับรู้ใจ

“ท่านไลท์นี้มีอารมณ์ขันจริงๆ สมแล้วที่นักผจญภัยเหล่านี้ ต่างยกย่องและเคารพในตัวท่านเป็นอย่างมาก”

“ท่านไวทเคานต์ก็เช่นกันครับ ไม่ทราบว่าท่านไวทเคานต์สนใจรับข้าวเหนียวเพิ่มเติมไหมครับ? เวลากินคู่กับเนื้อเสียบไม้พวกนี้จะเข้ากันได้ดี แถมยังอิ่มท้องไปได้อีกนานเลยครับ”

ไลท์ได้เสนอข้าวเหนียวให้กับไวทเคานต์นิคเพิ่มเติม เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นพึ่งจะเคยมากินเมนูเนื้อเสียบไม้ของเขาเป็นครั้งแรก อาจจะยังไม่รู้ว่า หมูปิ้งกับข้าวเหนียวมันคือของคู่กันที่ตัดกันไม่ขาด ดั่งช้อนกับส้อมเลยทีเดียว

“อย่างนั้นหรอกเหรอ งั้นฉันสั่งข้าวเหนียวเพิ่ม 4 ห่อ สำหรับฉัน คุณผู้หญิงและลูกๆ ด้วยก็แล้วกัน” ไวทเคานต์นิคตัดสินใจที่จะลองกินข้าวเหนียวตามที่ไลท์ได้เสนอ

แม้ท่านไวทเคานต์จะเคยกินข้าวเหนียวที่คนในโลก The Gloria แห่งนี้ ต่างเข็ดขยาดกันมาแล้วก็ตามที

เพราะในใจลึกๆ ไวทเคานต์นิคนั้นเริ่มที่จะเชื่อแล้วว่า ไลท์หรือพ่อครัวตรงหน้าของเขาคือ พ่อครัวที่เก่งกาจนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม คาห์นที่เขามาช่วยดูแลท่านไวทเคานต์ในฐานะทหารใต้บังคับบัญชา ก็พลันเข้ามา อธิบายถึงเมนูเนื้อเสียบไม้ของไลท์ ให้ไวทเคานต์นิคเข้าใจมากยิ่งขึ้น ว่านอกจากจะมีรสชาติที่อร่อยแล้ว

เมนูหมูปิ้งพวกนี้ ยังสามารถที่จะซื้อเก็บไว้ รับประทานในยามฉุกเฉินได้อีกด้วย ขอเพียง นำไปอุ่นกับไฟเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทดแทนได้ดีกว่ากินเนื้อตากแห้งเป็นไหนๆ

“จริงเหรอ! ถ้าอย่างนั้น ข้าต้องสั่งไว้เยอะๆ แล้ว เพราะวันนี้ ข้ามีแผนที่จะเข้าไปสำรวจในป่าดาราฉายเพื่อออกตามร่องรอยของเจ้าสัตว์อสูรหมาป่าสีชาดอยู่พอดี” ไวทเคานต์นิคเมื่อได้รู้ถึงข้อดีของเมนูหมูปิ้งจากคาห์น

ขุนนางวัยชราก็รีบร้องสั่ง หมูปิ้งจากไลท์ เพิ่มเติมในทันที

“ท่านไลท์ ถ้าหากข้าขอซื้อเนื้อเสียบไม้ทั้งหมดนี้และข้าวเหนียว จะเป็นอะไรหรือไม่?” ไวทเคานต์ตัดสินใจที่จะเหมาหมูปิ้งทั้งหมด

แน่นอนว่าด้านหลังของไวทเคานต์นิค นั้นก็ยังมีลูกค้าที่ต่อหลังเขาอยู่อีกหลายสิบคน หนึ่งในนั้นก็มี กลุ่มเจ้าของร้านลวงที่มาซื้อหมูปิ้งจากไลท์ เพื่อเอามาเปรียบกับอาหารให้ร้านของตน

ก่อนที่สุดท้าย เจ้าของร้านลวงเหล่านั้น จะโดนพลังของหมูปิ้ง ครอบครองหัวใจไปเป็นที่เรียบร้อย จนต้องกลับมาต่อแถวเพื่อซื้อใหม่นั่นเอง

“ได้ครับ แต่ผมขอเวลาเตรียมตัวอีกสัก 1 ชั่วโมงจะได้หรือไม่? เพราะเนื้อเสียบไม้ในส่วนที่เหลือนี้ ผมอยากจะขายให้กับลูกค้าท่านอื่นๆ ครับ” ไลท์ไม่ได้ปฏิเสธความต้องการของไวทเคานต์นิคไปเสียทีเดียว

ตามจริงเขาสามารถที่ขายหมูปิ้งทั้งหมดนี้ให้กับไวทเคานต์ได้ทั้งหมดเลยก็ได้

แต่ที่เขาไม่ทำเช่นนั้นก็เพราะ ไลท์นั้นจดจำและมองเห็น กลุ่มลูกค้าที่อยู่ด้านหลัง โดยกลุ่มลูกค้าเหล่านั้น คือกลุ่มเจ้าของร้านลวง ที่เคยมาซื้อหมูปิ้งจากเขาไปในตอนแรกได้นั่นเอง

และที่ไลท์ให้ความสำคัญกับ เจ้าของร้านลวงเหล่านั้น ก็เพราะ...ภารกิจรอง

ที่หลังจากการขายให้กับเจ้าของร้านลวงในรอบที่ 2

ภารกิจรองของเขาก็พลันอัปเดต...จำนวนร้านในเขตป่าที่ยอมแพ้: 3/24

ทันทีที่เจ้าของร้านลวงได้หันหลังกลับไปพร้อมกับหมูปิ้งอีกนับสิบไม้ ในมือของแต่ละคน พวกเขาก็ทั้งสามร้านก็พร้อมใจ พูดขึ้นมาพร้อมกันว่า

“พวกเรา ปิดร้านและกลับบ้านกันเถอะ...พวกเราไม่มีทางดึงลูกค้าจากร้านอาหารสามเวลามาได้แน่ๆ”

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

ตารางการลงนิยายเวลา 18.00 หยุดทุกวันพุธครับ

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ

www.facebook.com/writelazy