ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

เดิมเหลียนเหรินชายคนหนึ่งในขบวนคุ้มกันที่ถูกชายร่างสูงยึดอาวุธไปเรียบร้อยแล้ว หัวใจของเขาก็สิ้นหวังโดยสมบูรณ์ ผู้ฝึกยุทธระดับสี่คล้ายเป็นเด็กหัดเดินเมื่อต้องเผชิญกับผู้ฝึกยุทธระดับห้า  ชายร่างสูงสามารถสังหารตนได้ทันทีด้วยดาบเดียวเลยด้วยซ้ำ  แต่ตอนที่เขาหมดหวังที่จะรอดแล้ว เป็นถังฮวนที่ล่อฝ่ายตรงข้ามออกไป เขายังประหลาดใจไม่หาย เพราะว่าถังฮวนเองก็เป็นผู้ฝึกยุทธระดับสี่เหมือนกับตน แต่เหตุใดจึงสามารถต่อกรกับชายชุดดำซึ่งเป็นถึงผู้ฝึกยุทธระดับห้าได้? จนอาจจะมองได้ว่าถังฮวนน่าจะเป็นฝ่ายเดียวกันกับคนกลุ่มนี้และที่เห็นตอนนี้เป็นการแสดง แต่ภาพที่เห็นต่อหน้านั้นทำให้เขาถึงกับตะลึง ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้เพียงชั่วอึดใจสั้น ๆ ถังฮวนยิงเพียงสี่นัด กลับสามารถสังหารผู้ฝึกยุทธระดับห้าสองคนได้อย่างง่ายดาย!  ผลลัพธ์นี้เหลือเชื่อจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะร่างไร้วิญญาณของผู้ฝึกยุทธระดับห้าสองคนที่นอนอยู่บนถนนตรงหน้า เขาคงคิดว่านี่เป็นภาพลวงตาแน่ๆ!  ชายประหลาดผู้นี้มีที่มาอย่างไร? เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาเป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้าหรือผู้ฝึกยุทธระดับหก แต่เขาเก็บซ่อนพลังเอาไว้ตลอดเวลา เพื่อให้คนอื่นคิดว่าเขาเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธระดับสี่เพราะมีจุดประสงค์อื่น?  ความเป็นไปได้นี้สูงมาก ไม่เช่นนั้นผู้ฝึกยุทธระดับสี่จะสามารถฆ่าผู้ฝึกยุทธระดับห้าสองคนได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร เมื่อคิดเช่นนี้ก็อดตัวสั่นไม่ได้  ก่อนหน้านั้นเขาเยาะเย้ยถากถางผู้ชายคนนั้นว่าหยิ่งยโส ด้วยความแข็งแกร่งนี้มีหรือที่เขาจะไม่มองหาโอกาสแก้แค้น ในใจของเขาตอนนี้รู้สึกหวาดกลัวยิ่ง  เวลานี้ทั้งผู้ถูกโจมตีและคนโจมตีต่างรู้สึกคล้ายกันประการหนึ่ง คือตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่พลิกผันตรงหน้าแล้ว! ไม่ว่าจะเป็นตู๋ฉี หยินเฟย หรือผู้ฝึกยุทธคนอื่น ๆ รวมถึงพวกชายชุดดำต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงจนปิดไม่มิด ที่ตกตะลึงที่สุด เห็นจะหนีไม่พ้น ตู๋ฉีและหยินเฟย  พวกเขาทั้งคู่เป็นถึงผู้ฝึกยุทธระดับห้า ส่วนคู่ต่อสู้เองก็เป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้าเช่นกัน แม้ว่าพวกเขาจะพยายามต้านรับอย่างหนักหน่วง แต่ก็ทำได้เพียงแค่สูสีกับเหล่าชายชุดดำเท่านั้น ทว่าถังฮวนกลับสามารถเอาชนะผู้ฝึกยุทธระดับห้าทั้งสองคนได้ในไม่กี่อึดใจ ความแข็งแกร่งที่ถังฮวนแสดงออกมาทำให้ทั้งคู่ตกใจมาก เดิมทีพวกเขาคิดว่าถังฮวนเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธระดับสี่ ด้วยเหตุนี้แม้ว่าพวกเขาจะสงสัยสักเพียงใด แต่ยังคงไม่ได้ไล่เขาออกไป กลับปล่อยให้อยู่ในขบวน เพราะทุกคนคิดว่า เมื่อใดก็ตามที่ถังฮวนมีความเคลื่อนไหว ก็สามารถสังหารได้โดยง่ายดาย
แต่ตอนนี้พวกเขาตระหนักแล้วว่าถังฮวนนั้นเหนือกว่าตัวเองมากนัก!
หลังจากหายตื่นตระหนกแล้ว ทั้งคู่รู้สึกละอายใจยิ่ง ก่อนหน้านี้เมื่อพวกเขาได้ยินคำเตือนของถังฮวน ยังดูถูกเหยียดหยามและไม่ได้ใส่ใจ แม้ในขณะที่ชายชุดดำหลายสิบคนปรากฏตัวขึ้นมา พวกเขาก็ยังคิดว่าถังฮวนเป็นสายลับที่มาแทรกแซงอยู่ภายในกลุ่มนี้
ในตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าตนคิดผิดจริงๆถ้าเชื่อที่ถังฮวนเตือน หยุดอยู่นอกป่า และส่งสัญญาณเพื่อเตรียมพร้อมรับความเสี่ยงคงไม่เป็นเช่นนี้ ชายชุดดำสบตากัน พวกมันถึงกับตะลึงงัน ขณะนี้บนถนนในป่าอันมืดมิด พวกเขารู้ว่าติดอยู่ในสถานการณ์ไม่ชอบมาพากลแล้ว "เจ้าๆ เจ้า เจ้า!" ตรงข้ามกับตู๋ฉี ชายชุดดำผู้หนึ่งชี้ไปที่อีกสี่คนที่อยู่ไม่ไกล ตะโกนอย่างเดือดดาลออกไปว่า "พวกเราลงมือพร้อมกัน ฆ่ามันให้ได้!" จากนั้นทั้งหมดก็ลงมืออีกครั้ง มุ่งโจมตีตู๋ฉีและหยินเฟยที่เป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้าทั้งสองคนตามลำดับ
"ลุย!"เมื่อชายชุดดำคนนั้นพูดจบ อีกสี่คนที่เหลือก็ตอบรับทันที จากนั้นไล่ตามผู้ฝึกยุทธระดับสี่ที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วกระโดดเหินพุ่งไปหาถังฮวนจากทุกทิศทาง ชายชุดดำทั้งหมดลงมืออย่างพร้อมเพรียง การต่อสู้ที่ดุเดือดปะทุขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นชายชุดดำสี่คนกำลังตรงเข้ามา ถังฮวนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยตอนแรกเขาแค่อยากหนีไป ไม่อยากยุ่งกับคนเหล่านี้ แต่ตอนนี้เขาฆ่าไปถึงสองคน คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีเอี่ยวด้วยแล้ว "เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ได้แต่ต้องสู้แล้ว"ถังฮวนสูดหายใจลึกๆ แววตามีกลิ่นอายเย็นยะเยือก แม้ว่าจะใช้เวลาสั้น ๆ เพียงสิบวัน และเขาก็ยังคงเป็นผู้ฝึกยุทธระดับสี่ เพียงแต่ความแข็งแกร่งของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับตอนที่เขาพบกับโม่เย่ครั้งแรก ความก้าวหน้านี้ไม่เพียงสะท้อนให้เห็นถึงพลังปราณแท้และอัคคีพิสุทธิ์ แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับ ‘ปืนสายรุ้งอัคคีพิสุทธิ์’ ด้วย ตอนนี้เขาใช้เพียงแค่สี่นัดก็สามารถสังหารผู้ฝึกยุทธระดับห้าสองคนได้อย่างง่ายดาย หลังไตร่ตรองดีแล้วถังฮวนจึงตัดสินใจยกหอกอัคคีขึ้นทันที จากนั้นกระโจนไปข้างหน้าราวกับว่าเขากำลังเหินบินอย่างรวดเร็ว คล้ายม้าป่าที่ดิ้นหลุดจากบังเหียน ในพริบตาถังฮวนและชายชุดดำคนที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างกันไม่ถึงสามเมตร ชายชุดดำตัวเตี้ยและผอมเพรียว ถือกริชคมสีเข้มอยู่ในมือ “ไอ้เด็กเวร คราวนี้แกตายแน่!”ชายร่างผอมยิ้มดวงตาเป็นประกาย ก่อนที่จะกล่าวจบ ร่างของเขาก็ล้มลงกับพื้นเหมือนงูสะบัดดีดดิ้น การเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนแปรกระทันหันทำให้ยากต่อการติดตาม ดวงตาของถังฮ่วนเปลี่ยนไปอย่างจริงจัง เขาชะงักฝีเท้าลงทันที ชายร่างผอมดูภาคภูมิใจ แล้วตำแหน่งการเคลื่อนไหวของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ  “ท่าหอกอัคคี!"ถังฮวนยิ้มเยาะ หอกอัคคีในมือหมุนและแทงลงไปยังร่างที่นอนอยู่บนพื้นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ทั้งยังยิงออกไปสองครั้ง การยิงแต่ละครั้ง มีความร้อนแผดเผากระจายออกไป ปืนยาวคล้ายดังมังกร สง่างามเหมือนสายรุ้ง ถังฮวนแทงหอกปลายปืนออกไปหลายสิบครั้งด้วยความเร็วที่ไม่สามารถสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า คลื่นความร้อนปกคลุมพื้นที่ตรงหน้าในระยะหลายเมตร  “ที่แท้ ... ก็เป็นพลังอัคคีพิสุทธิ์ เจ้าเป็นนักหลอมนี่เอง!” ชายร่างผอมร้องตะโกนด้วยความประหลาดใจ ความภาคภูมิใจในดวงตาหายวับไป  ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกห้อมล้อมด้วยเตาไฟขนาดใหญ่ ความหวาดกลัวกัดเซาไปถึงไขกระดูก ร่างกายดูเหมือนจะละลายในไม่ช้า จากนั้นร่างของเขาพลันเด้งขึ้นจากพื้นและถอยกลับไปทางด้านหลัง เพื่อจะหนีออกจากเตาเผานี้ "น่าขันคิดว่าจะรอดเหรอ!"
ในขณะที่เขากระโดดออกไปนั้นเอง หอกอัคคีก็พุ่งขึ้นประดุจเป็นเงาตามตัว
ดวงตาของชายร่างผอมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กริชสองง่ามของเขาถูกกวาดออกไปในมุมที่คาดว่าจะต้านรับไหว ทว่ากริชนั้นกลับถูกรับได้ด้วยปลายหอก ในตอนนั้นเองหอกปลายปืนที่แหลมคมอยู่ห่างจากหน้าอกของเขาไม่ถึงสองนิ้ว ความร้อนที่ส่งผ่านออกมาจากปลายแหลมคมทำให้เสื้อคลุมบนหน้าอกถูกเผาไหม้ ไม่เพียงแค่นั้น พลังที่พุ่งพล่านรอบหัวปืนยังขู่ขวัญไม่น้อย ราวกับว่าไม่มีทางยับยังลงได้
ชายร่างผอมตกใจ เหงื่อที่ไหลเพราะความร้อนกลับทำให้ร่างกายเย็นเฉียบ มีลางสังหรณ์ว่าเพียงอีกหนึ่งหรือสองอึดใจ หอกจะทะลวงกริชทั้งสองในมือแล้วแทงทะลุหน้าอกตน ตอนนี้เขาไม่สามารถหลบหนีได้ ไม่ว่าจะทำยังไงผลลัพธ์คือต้องตายแน่นอนแล้ว  "ไว้ชีวิตข้า ปล่อยข้าไปเถอะ ... "ชายร่างผอมแทบอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา เกือบจะพร้อมกับที่เขาพูดจบ ชายชุดดำอีกสามคนก็มาถึงพร้อมด้วยใบมีดยาวสีดำสองเล่มและมีดปลายแหลมสีขาว อาวุธทั้งหมดนั้นฟันไปทางถังฮวนในเวลาเดียวกัน เสียงหวีดหวิวในอากาศทำให้หนังศีรษะรู้สึกเสียววูบ ปืนยาวในมือถังฮวนหยุดชะงัก ดึงหอกในมือออกจากกริชนั้นทันที
หลังจากที่ชายร่างผอมรอดพ้นขาก็อ่อนแรงทรุดลงกับพื้น แต่ปืนของถังฮวนเป็นเหมือนมังกรไฟทั้งแทง แทง แทง ทะลุ ตวัด ทุบ ... พลังที่ไม่อาจคาดเดาและไม่มีที่สิ้นสุด พุ่งปะทะอย่างดุเดือดกับชายชุดดำทั้งสาม ความรุนแรงและเสียงปะทะดังสนั่นไม่หยุดหย่อน ชายร่างผอมอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดก็สงบลง ความโกรธในดวงตาฉายออกมา เขาพลิกตัวและกระโดดขึ้นทันที กัดฟันเข้าร่วมกลุ่มตะลุมบอนด้วย!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 93 สมรภูมิโหด

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 93 สมรภูมิโหด

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้