Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        แข็งแกร่ง กำยำ!

        มันคือตำนานของเผ่าพันธุ์กอริลลา

        ในช่วงที่พลังวิญญาณเริ่มตื่นขึ้นร่างกายของมันสามารถปรับตัวเข้ากับพลังวิญญาณได้มันจึงเริ่มกลายพันธุ์ตั้งแต่ตอนนั้น

        ร่างกายของมันเปลี่ยนแปลงไปในทุกๆ วัน

        เพียงแค่เวลาสั้นๆ ไม่กี่เดือนผ่านไปมันก็เติบโตจนสูงถึงห้าสิบหกสิบเมตร ขนาดทัดเทียมกับอาคารขนาดเล็กของมนุษย์แล้ว

        ศัตรูในวันวานอย่างเสือดาวในสายตาของมันช่างดูอ่อนแอจนไม่ต้องใส่ใจอีก

        เพียงแค่เหวี่ยงแขนไปมาจนเกิดลมกรรโชกเสือดาวตัวหนึ่งก็กลายเป็นกองเนื้อเละไปแล้ว

        เพียงแค่กระทืบเท้า...

        “ตูม!”

        น้ำหนักตัวหลายตันทำให้พื้นดินแตกร้าวและที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือความเร็วของมันยังสามารถพุ่งทะยานขึ้นในชั่วพริบตาด้วยแรงสะท้อนจากพื้นดินกลายเป็นเงาดำพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างบ้าคลั่ง

        ไม่มีสัตว์ป่ากลายพันธุ์ตัวใดสามารถต้านทานการพุ่งชนของมันได้และไม่มีสัตว์ป่ากลายพันธุ์ตัวใดสามารถต้านทานหมัดของมันได้

        มันคือราชาของพื้นที่แห่งนี้และยังเป็นเจ้าแห่งดินแดนต้องห้ามที่ได้รับการยอมรับในมุมหนึ่งของขุนเขาแห่งหมอกแห่งนี้อีกด้วย

        ทว่า... ในตอนนี้กอริลลายักษ์ที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลับมองไปยังส่วนลึกของขุนเขาแห่งหมอกด้วยสายตาที่สงบนิ่ง

        ที่นั่น เมื่อนานมาแล้ว...

        ควรจะกล่าวว่าหลังจากที่มันเริ่มกลายพันธุ์และมีสติปัญญาเป็นของตัวเองได้ไม่นานมันก็รับรู้ได้ถึงสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอย่างสุดซึ้งอยู่ที่นั่น

        ความกลัว ความหวาดหวั่น และความตื่นเต้น

        มันปรารถนาอย่างยิ่งปรารถนามาโดยตลอดที่จะได้พบกับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตัวนั้นทว่าทุกครั้งที่ก้าวพ้นพื้นที่แห่งนี้ความเย็นเยือกที่สามารถแช่แข็งวิญญาณได้ทำให้เท้าที่ยกขึ้นของมันต้องค่อยๆลดกลับมา

        ยังไม่พอ ยังไม่แข็งแกร่งพอ...

        ในตอนนี้มันยังห่างไกลจากการเป็นคู่ต่อสู้ของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวนั้นมากนัก

        เมื่อคิดได้เช่นนั้นกอริลลายักษ์ก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ตบหน้าอกตัวเองแล้วเริ่มคำรามอย่างไม่ยอมแพ้

        “ตูม ตูม ตูม...”

        ราวกับเสียงกลองที่สั่นสะเทือนปานฟ้าร้องอากาศสั่นไหวอย่างไม่อาจหยุดยั้ง ป่าทั้งป่าต่างหมอบราบภายใต้อานุภาพร้ายกาจนี้แม้แต่พวกพ้องของมันเองก็เลือกที่จะหมอบลงกับพื้นและก้มศีรษะลง

        นี่คือการแสดงความเคารพต่อราชาและความยำเกรงสูงสุดต่อผู้แข็งแกร่ง

        .......

        ทว่าในตอนนั้นเองเสียงหัวเราะที่ใสกระจ่างดุจกระดิ่งเงินก็ดังก้องขึ้นในอากาศ

        “ช่างเป็นกอริลลาที่น่าเกรงขามจริงๆ”

        พูดจบก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปก็ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นจับขึ้นมา

        เสียง “โครม”ดังสนั่น ในขณะที่กอริลลายักษ์ม่านตาหดตัวลงเพราะความตกใจก้อนหินก็พุ่งเข้าใส่มันอย่างแรง

        มันไม่ได้คำรามอีกต่อไปบนใบหน้าของกอริลลายักษ์กลับปรากฏแววตาดูแคลนแบบมนุษย์ออกมา

        ทันใดนั้นแขนขนาดใหญ่ที่ยาวเลยเข่าก็เหวี่ยงออกไปอย่างแรง

        “ตูม...”

        พร้อมกับเสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวก้อนหินแตกกระจายกลายเป็นฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ

        ในจังหวะนั้นเองกอริลลายักษ์ที่นั่งอยู่ก็กระโดดตัวลอย พุ่งเข้าหามุมหนึ่งอย่างรวดเร็ว

        การกลายพันธุ์มอบสัมผัสและสัญชาตญาณที่น่าสะพรึงกลัวให้แก่มัน

        และในตอนนี้มันสามารถสัมผัสได้ผ่านสัญชาตญาณอันเลือนรางว่าศัตรูที่มองไม่เห็นอยู่ที่มุมนี้

        “ตูม!”

        การกระโดดอย่างรุนแรงส่งตัวมันข้ามเนินเขาเล็กๆและครอบคลุมระยะทางเกือบหกสิบเมตร

        “ครืน!”

        บนพื้นดินปรากฏร่องลึกครึ่งเมตรต้นไม้ที่อยู่ตามทางต่างหักสะบั้นลง

        ครู่หนึ่ง ราวกับรับรู้ถึงบางสิ่งกอริลลายักษ์แยกเขี้ยวอย่างดุร้าย หมัดของมันกำแน่นเข้าหากัน

        “ตูม!”

        ราวกับอากาศถูกบีบอัดจนระเบิดหมัดอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าใส่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

        ทว่าเพียงครู่เดียว เสียงระเบิดดังสนั่นสัตว์ใหญ่ถึงกับชะงักไปในทันที

        เมื่อมันเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าหมัดมหึมาของมันหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ

        ในส่วนลึกของแววตามีความสงสัยผุดขึ้นกอริลลายักษ์จึงปล่อยหมัดออกไปอีกครั้ง

        “ตูม...”

        เป็นเหมือนเดิมหมัดของมันยังคงหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศราวกับว่ามีกำแพงอากาศที่มองไม่เห็นมาขวางกั้นพลังทั้งหมดของมันไว้

        “นายมีความสามารถเท่านี้เองเหรอ?”

        ร่างควันสีแดงเผยรอยยิ้มบางๆ แล้วลอยขึ้นหมุนวน จนกระทั่งร่างของชิงเอ๋อร์ปรากฏขึ้นบนกิ่งไม้

        ชิงเอ๋อร์แตะปลายกิ่งไม้แผ่วเบาเธอจัดปอยผมพลางมองดูด้วยสายตาล้อเล่น

        ทว่า สำหรับกอริลลายักษ์แล้วนี่ไม่ต่างจากการยั่วยุที่รุนแรงที่สุด

        “โฮก โฮก โฮก...”

        กอริลลายักษ์คำรามมันใช้แรงทั้งหมดตบหน้าอกที่แข็งแกร่งราวกับทำจากเหล็กกล้า

        จากนั้นขณะที่ชิงเอ๋อร์มองมันอย่างประหลาดใจ มันก็หันไปคว้าต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านข้างไว้

        “ครืน!”

        มันถอนต้นไม้ออกมาทั้งรากกอริลลายักษ์กอดต้นไม้ไว้แล้วเหวี่ยงเข้าใส่ชิงเอ๋อร์อย่างแรง

        “เจ้านี่ ใช้ไม้ได้ชำนาญไม่เลวเลยนะ”

        ชิงเอ๋อร์ดูประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก

        ฝ่ายหนึ่งคือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติอย่างแท้จริงแต่อีกฝ่ายเป็นเพียงสัตว์ป่ากลายพันธุ์ระดับแรกเริ่มขั้นที่แปด

        ทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

        ยิ่งไปกว่านั้นชิงเอ๋อร์ไม่ใช่ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งธรรมดา

        มุมปากของชิงเอ๋อร์ยกยิ้มเธอยกมือขวาขึ้น...

        “นายจะต้านทานมันได้ไหม?”

        ราวกับเธอกำลังเอ่ยถามไม่นานพลังจิตของชิงเอ๋อร์กลับมารวมกันที่จุดเดียวในทันที

        ขณะนั้นอากาศราวกับบิดเบี้ยวจนกลายเป็นคลื่นลมรูปกรวยจากนั้นก่อนที่กอริลลายักษ์จะทันได้ตอบสนองร่างทั้งร่างของมันก็ถูกพลังมหาศาลซัดกระเด็นไป

        “ตูม ตูม ตูม...”

        ร่างกระแทกต้นไม้หักโค่นลงต้นแล้วต้นเล่าในพริบตาเดียวก็มีต้นไม้หลายสิบต้นที่กอริลลายักษ์ถูกพัดไปชนจนหักโค่น

        ทว่าเรื่องที่น่าแปลกใจก็คือแม้จะโดนพลังจาก ‘ปืนใหญ่อากาศ’ ที่ทรงพลังเช่นนี้เข้าไปกอริลลายักษ์ก็ยังคงลุกขึ้นมาจากพื้นดินได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        จากนั้นมันก็หยิบต้นไม้ที่หักแล้ววิ่งเข้าใส่เงาสีแดงที่ดูราวกับภูตพรายตนนั้นอีกครั้ง

        ทุกย่างก้าวที่มันวิ่งพื้นดินจะสั่นสะเทือน...

        เพียงแค่ดูจากพละกำลังก็น่าตกใจอย่างยิ่งแล้ว

        เมื่อเทียบกับฝั่งชิงเอ๋อร์เธอยังคงดูสงบนิ่ง แม้แต่เส้นผมสักเส้นก็ยังไม่ยุ่งเหยิง

        ชิงเอ๋อร์ส่ายหน้าเบาๆ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแล้วเธอก็ยื่นมือออกไปคว้าในความว่างเปล่า

        “ตูม!”

        ทันใดนั้นอากาศเกิดการควบแน่นมือที่มองไม่เห็นคว้าเข้าใส่กอริลลายักษ์

        มันไม่ทันได้หลบหลีก

        หรือจะพูดให้ถูกคือเมื่อต้องเผชิญกับวิธีการอันลึกลับเช่นนี้ของชิงเอ๋อร์ กอริลลายักษ์ก็ยังไม่เข้าใจมันจะหลบหลีกได้อย่างไร

        มันทำได้เพียงปล่อยให้ร่างกายของตัวเองถูกมือที่มองไม่เห็นคว้าไว้แล้วค่อยๆลอยขึ้นไปในอากาศ

        มันพยายามดิ้นรนแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการบีบรัดที่รุนแรงขึ้น

        มันพยายามจะฉีกพันธนาการแต่สิ่งที่มันเจอคืออากาศที่แข็งแกร่งราวกับโลหะผสม

        “เจ้าตัวน้อยคงยังไม่รู้สินะว่าความน่าสะพรึงกลัวคืออะไร?”

        ชิงเอ๋อร์เยาะเย้ยพลางสะบัดมือซ้ายอย่างแรง

        “ฟุบ!”

        ประกายแสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศไปในพริบตากอริลลายักษ์มองตามอย่างตกตะลึง แสงนั้นชนยอดเขาแห่งหนึ่งทลายหายไปจนสิ้น

        เหลือไว้เพียงรอยตัดที่เรียบเนียนราวกับกระจกที่กำลังบอกเล่าถึงความจริงบางอย่าง

         [แสงสีเงิน -การโจมตีโดยใช้ตะขาบเงินที่เกาะอยู่กับตัวด้วยการอาศัยเปลือกที่แข็งแกร่งและเกล็ดที่คมราวกับดาบของตะขาบเงินเพื่อตัดทุกสิ่ง]

        นี่คือวิธีการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของชิงเอ๋อร์ในปัจจุบัน

        เธอจะไม่ใช้มันง่ายๆเพราะมันสิ้นเปลืองพลังวิญญาณมาก

        ทว่า เมื่อใดก็ตามที่ใช้มันนั่นหมายถึงความน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงเกิดขึ้นแล้ว

        มันคล้ายคลึงกับไพ่ตายของอวี๋จื่ออวี๋อย่างมีดบินใบหลิว

        เพียงแต่เมื่อเทียบกับมีดบินใบหลิวของอวี๋จื่ออวี๋แสงสีเงินของชิงเอ๋อร์มีระยะการโจมตีเพียงหนึ่งพันเมตรเท่านั้น

        ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้นพลังทำลายล้างที่น่าตกใจนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหายใจไม่ออก

        และในความเลือนรางนั้นมันก็มีแนวโน้มที่จะพัฒนาไปสู่สิ่งที่เรียกว่า ‘สุดยอดวิชา’ในตำนาน

        เช่นเดียวกับในตอนนี้กอริลลายักษ์ถึงกับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่สายตาก็ยังดูเหม่อลอย