บทที่ 2
ชายชราในกระท่อมไม้
ในขณะที่ลู่ิกำลังจะหมดสติความรู้สึกภายในหัวนั้นกำลังเลือนลางในตอนนี้สติภายในร่างกายกำลังจะหลุดลอยออกไปจากความเ็ปที่ตนเองนั้นได้รับมาใน่เวลานั้นเองเสียงบางอย่างดังขึ้นจากบริเวณด้านนอกดังกังวาลเข้ามาจนถึงบริเวณภายในบ้านไม้หลังเก่าเก่าที่ตัวของมันนอนอยู่“ จอมมารเท่าหลบหนีมาทางนี้!!! ”
รูมิ่งได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจนแต่ว่าตัวของมันไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เพียงแค่จะประคองสติของตนเองให้เป็อยู่ในตอนนี้มันเองก็ยากเย็นพอแล้ว
ในขณะที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนกองฟางแห้งแห้งอยู่นั่นเองเสียงฝีเท้าบางอย่างดังขึ้นบริเวณข้างกายเสียงฝีเท้านั้นดังขึ้นบริเวณข้างกายลู่ิไม่รู้ว่ามันคือเสียงของใคร
ในตอนนี้แม้ว่าจะทำการลืมตาในการมองคนผู้นั้นมันเองก็ไม่สามารถมองได้ด้วยซ้ำสติของลู่ิค่อยค่อยหลุดลอยออกไปจนในที่สุดเขาก็ไม่สามารถประคองสติของตนเองได้
ภาพที่ตนเองนั้นพบเห็นมันก็หายไปั้แ่ในตอนนั้นราวกับว่าห้วงภวังค์แห่งความคิดถูกตัดขาดไปในทันทีรูิร่วงรออยู่ภายในความมืดร่างกายไม่สามารถขยับได้
ในตอนนี้ประสาทััทั่วทั้งร่างกายสามารถััได้ถึงความเ็ปพวกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ตนเองนั้นไม่สามารถทำอะไรได้เลยโดยในตอนนี้ลู่ิคิดว่าบางทีความอ้างว้างที่ตนเองสามารถััได้ในตอนนี้มันคือสิ่งที่เรียกว่าความตายตาย
ในขณะที่คิดได้แบบนั้นอยู่อยู่ห้วงภวังค์ที่หลุดลอยออกไปจากร่างกายมันก็ย้อนคืนกลับมาบริเวณใบหน้าััได้ถึงความรู้สึกร้อนและหนาวแตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่รู้สึกััถึงความอ้างว้างอย่างเดียว
ดวงตาทั้งสองข้างค่อยค่อยเปิดขึ้นมาประสาทััทั่วทั้งร่างกายย้อนคืนกลับมาอีกครั้งแตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่โดนตัดขาดไป
“ นี่มันอะไรกันทำไมตัวของข้าถึงเริ่มรู้สึกไม่ใช่ว่าตรงข้าตายไปแล้วอย่างนั้นหรอ” คำถามนั้นมันปรากฏขึ้นมาภายในหัวแล้วก็ภายในจิตนึกคิดหลังจากที่คำถามนั้นมันปรากฏขึ้นมาภายในหัวดวงตาจ้องมองตรงไปบริเวณด้านหน้าแสงสว่างไสวค่อยค่อยปรากฏขึ้นมาดวงตาคู่นั้นลืมเปิดขึ้นหลังจากพักปิดไฟเป็เวลานานภาพที่ลู่ิมองเห็นไม่ใช่โลกแห่งความตายแต่ว่าสิ่งที่มองเห็นคือเพดานไม้เก่าๆที่บ้านกระท่อมเล็กๆที่ตีนเขาของเขามัน
ในตอนนี้ลู่ิลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่มึนงงแต่หลังจากที่มองเห็นเพดานไม้เก่าเก่าที่ตนเองคุ้นเคยจึงรู้ได้ในทันทีว่าในตอนนี้ตัวของมันนั้นยังไม่ได้ไปโลกหน้าและยังไม่ได้ถึงแก่ความตาย
ลองทำการขยับร่างกายของตนเองไปมาสิ่งที่สามารถััได้เหมือนก็คือความเ็ปร่างกายยังคงเ็ปกับพิษของาแที่ตนเองนั้นได้รับก่อนหน้านี้
“ อ๊าก~ ” ลู่ิทำการส่งเสียงขึ้นมาเป็เสียงร้องครวญครางแห่งความเ็ปในตอนนี้ร่างกายได้รับผลกระทบแล้วก็ได้รับความเ็ปจากาแที่โดนทุบตี
ความเ็ปพวกนี้ยังไม่หายไปประหนึ่งความแค้นที่ถูกประทับบนร่างกายของลู่ิและมันไม่มีวันจะหายไปเพียงแค่ขยับร่างกายเล็กน้อยก็ราวกับว่าาแทั่วทั้งร่างกายนั้นเ็ปขึ้นเท่าทวีคูณ
ในขณะที่พยายามขยับร่างกายและลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่งได้ในที่สุดเสียงปริศนาหนึ่งดังขึ้นมา“เด็กหนุ่มอาศัยอยู่ภายในกระท่อมหลังบริเวณตีนเขาของหุบเขากระบี่เพียงผู้เดียวน่าประหลาด”
เสียงที่มันดังขึ้นมาเป็เสียงโทนต่ำที่ฟังดูแล้วเต็มไปด้วยพลังเพียงแค่เสียงนั้นดังขึ้นมามันก็ดึงดูดให้ลู่ิใช้ดวงตาของตนเองหันไปมองอย่างรวดเร็ว
ลู่ิใช้ดวงตาของตนเองหันไปมองทางต้นเสียงที่ตนเองนั้นได้ยินดวงตาหันไปมองทางด้านขวามุมของกระท่อมหลังเก่าเก่าที่เขาอาศัยอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้
บริเวณจุดนั้นมันมีกองฟางกองหนึ่งที่ถูกกองเอาไว้บริเวณบนกองฟางแห้งมีร่างของชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่บริเวณ้าของฟางลู่ิใช้ดวงตามองตรงไปที่มันด้วยความประหลาดใจกับผู้ที่ปรากฏกายอยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้
มองดูจากอายุแล้วก็รูปร่างของผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันเป็ชายชราผู้หนึ่งที่มีร่างกายสมส่วนดูกำยำมันถือได้ว่าเป็คนที่มีร่างกายสูงใหญ่แต่ด้วยอายุที่น่าจะมองจากภายนอกคล้ายครึ่งกับคนวัยประมาณ70 ถึง 80 ปีดูเป็คนที่ชรามากแล้วเลยทำให้ความน่ากลัวลดไปหลายส่วน
ชายชราผู้นี้มีใบหน้าเหี่ยวย่นมันมีผมและหนวดเคราสีขาวสวมใส่ชุดสีดำขาวที่ดูทรุดโทรมมีรอยขาดรุ่ยอยู่บริเวณชุดตัวของมันนั่งอยู่ด้วยท่าทางอิดโรยร่างกายของมันเต็มไปด้วยาแและรอยคมกระบี่และคมดาบมากมาย
หลังจากที่มองเห็นชายชราปริศนาผู้นั้นปรากฏกายอยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้รูปิได้แต่แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจคิ้วทั้งสองข้างคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างรุนแรงก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ มีเ้าเป็ผู้ใดกันเหตุใดถึงมาอยู่ที่บ้านของข้า!!! ”
ลู่ิเต็มไปด้วยความสงสัยยกนิ้วของตนเองชี้ตรงไปที่ใบหน้าของชายชราผู้นั้นชายชราผู้นี้ดูเป็คนน่าสงสัยมันสวมใส่อาภรณ์ขาดลุ่ยและเต็มไปด้วยรอยคมดาบและผมกระบี่
าแทั่วทั้งร่างกายเองก็มีไม่น้อยมองเห็นว่ามีทั้งบัตรแผลจากรอยกระบี่และดาบรวมไปถึงอาวุธมากมายดวงตาของมันก็ดูอิดโรยดูเหมือนว่าจะได้รับาเ็มาไม่น้อยเลยทีเดียวลู่ิตั้งคำถามภายในใจของตนเองมากมายว่าคนพรุ่งนี้เป็ผู้ใดกันแน่มองดูแล้วไม่น่าใช่คนธรรมดาแล้วมันเข้ามาอยู่ภายในบ้านเก่าเก่าของเขาภายในตีนเขาแห่งนี้ได้อย่างไร
“ นี่ตัวของเ้าเป็ผู้ใดบอกข้ามา!!! ”
ชายชราผู้นั้นส่งเสียงหัวเราะก่อนที่จะพูดขึ้นด้วยท่าทางถูกใจบางอย่าง“าแทั่วทั้งร่างกายแต่ว่ากลับไม่หวาดกลัวต่อตัวของข้าแสดงว่าเป็คนที่ใจกล้าไม่น้อยแต่เสียดายที่ปราณหยินภายในร่างกายพิการั้แ่กำเนิด”
“ เลยทำให้ตัวของเ้าไม่สามารถฝึกฝนวรยุทธได้แล้วก็ทำให้ตัวของเ้านั้นโดนรังแกอยู่อย่างสม่ำเสมอ”
ชายชราผู้นั้นกล่าวออกมาก่อนที่จะยกยิ้มขึ้นที่มุมปากราวกับว่ารู้ปัญหาภายในร่างกายของลู่ิเป็อย่างดีว่าตัวของเขามีร่างกายที่พิการั้แ่กำเนิดในด้านการฝึกฝนพลังิญญา
โดยตัวของลู่ินั้นเขาเป็คนที่ไม่มีลมปราณหยินภายในร่างกายพลังิญญาในส่วนนั้นไม่มีั้แ่กำเนิดแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไปเลยไม่สามารถฝึกฝนวรยุทธได้
โดยทั่วไปแล้ววิธีของการฝึกฝนจะประกอบไปด้วยหยินและหยางภายในร่างกายเป็แกนกลางในการฝึกฝนและทำให้พลังิญญานั้นถูกพัฒนาไปแต่ว่าถ้าขาดพื้นฐานอย่างใดอย่างหนึ่งไปก็ไม่สามารถทำได้มันเลยทำให้รูมิ่งนั้นเป็คนที่พิการในด้านการฝึกฝนวรยุทธั้แ่กำเนิด
ชายชราที่อยู่บริเวณด้านหน้าน่าจะเป็ผู้ฝึกฝนวรยุทธที่มีระดับไม่น้อยมันจึงสามารถมองเห็นปัญหาในเื่นี้ได้ในทันทีว่าทางด้านของลู่ิตัวของมันนั้นมีปัญหาในด้านนี้
ชายชราผู้นั้นยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากก่อนที่มันจะพูดขึ้นมา “เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ตัวของเ้าช่วยข้าข้าจะทำให้เ้านั้นฝึกฝนพลังิญญาได้ ”
ชายชราผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าทำการยื่นข้อเสนออันแสนหอมหวานให้กับลูกอีกในทันทีแน่นอนว่านั่นคือพลังที่ตัวของลู่ิ้ามาตลอดชายผู้นี้มันทำการยื่นข้อเสนอนั้นมาให้กับลู่ิเทียบเท่าโยนเนื้อมาให้
แต่ว่าลู่ิไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไปตัวของมันเห็นแบบนี้มันเองก็ไม่ได้ยอมปักใจเชื่อผู้ใดง่ายง่ายมันพบเจอเื่ราวมามากมายั้แ่ตัวของมันนั้นถือกำเนิดมาเป็เด็กกำพร้า
ตัวของมันพบเจอผู้คนมานับร้อยนับพันผู้คนเ่าั้ล้วนแล้วมีนิสัยที่แตกต่างกันออกไปรูปิเป็คนฉลาดเรียนรู้นิสัยของผู้คนเ่าั้และเรียนรู้เล่ห์เหลี่ยมของผู้คนมามากมาย
เพราะแบบนั้นจึงไม่ยอมเชื่อใจผู้ใดง่ายง่ายรวมไปถึงชายชราผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าปรากฏกายออกมาอย่างปริศนาและทำการยื่นข้อเสนออันแสนหอมหวานมาให้กับตัวของมันด้วยเช่นเดียวกัน
ชายชราผู้นั้นทำการกล่าวย้ำขึ้นมาอีกครั้ง “ว่าอย่างไรเด็กหนุ่มตัวของเ้าจะยอมช่วยข้าหรือไม่ขอเพียงช่วยเหลือข้าข้าเองก็จะทำให้เ้านั้นฝึกฝนวรยุทธได้”
ลู่ิเงียบขรึ้มอยู่สักพักก่อนที่จะยื่นข้อเสนอออกไป “บอกตัวของข้ามาก่อนว่าทำอย่างไรข้าถึงจะฝึกฝนพลังิญญาได้ ”
ชายชราผู้นั้นกัดฟันแน่นและคิด “ เ้าเด็กเ้าเล่ห์ ”
จบบท
2K
![จอมใจท่านแม่ทัพ [Yaoi,จีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1594950742_80574421.webp)
