จอมยุทธอสูรสะท้านภพ

​

ตอนที่ 41 ค่าคุ้มครอง

แม้ผู้ว่าจ้างจะไม่ระบุชื่อตัวตนของผู้ว่าจ้างเพื่อป้องกันการผิดพลาดในส่วนกรณีที่ทหารรับจ้างทำงานพลาด จนไม่อาจสานมาถึงตัวผู้ว่าจ้างโดยเร็วได้ แต่เอี้ยก้วยก็พอเดาได้ไม่ยากนัก

จนวันนี้คือวันที่ เอี้ยหม่า จะมาเก็บค่าคุ้มครอง โดยจะมาเก็บทุกเดือน เอี้ยก้วยที่ตั้งตารอคอยมานาน วันนี้ก็มาถึง เมื่อมีชายหนุ่มร่างเตี้ยพุงย้อย ที่ดูจะกินดีอยู่ดี จนมีรูปร่างอ้วนฉุนเหมือนสุกรแบบนี้ เดินมาพร้อมผู้ติดตามสองคน

เอี้ยก้วยที่สำรวจผู้ติดตามทั้งสอง จึงพบว่าเป็นผู้มีระดับยุทธขั้น ผู้ควบคุมอสูร 7 ทั้งสองคนเลยทีเดียว ส่วน เอี้ยหม่า เป็นถึง ผู้เชี่ยวชาญอสูร 1 ซึ่งแตกต่างจากรูปร่างภายนอกอย่างมาก เอี้ยก้วยที่เคยเจอประสบการณ์แบบนี้มาในอดีตชาติตัวเองอยู่แล้ว จึงไม่ตกใจมากนัก

การที่มีรูปร่างภายนอกที่แตกต่างกับวรยุทธ มีอยู่ถมเถในอดีต แม้บางคนอาจจะไม่ขี้เกียจฝึกวรยุทธ แต่ถ้าเดินเข้าเส้นทางสายนี้แล้วมีทรัพยากรในการบ่มเพาะเพียงพอ ก็มีโอกาสที่เลื่อนระดับยุทธด้วยเช่นกัน แม้จะไม่แข็งแกร่งเท่ากับผู้ฝึกยุทธที่แท้จริง แต่แค่นี้ก็เพียงพอข่มขู่ชาวบ้านไร้ทางสู้ได้แล้ว

เอี้ยหม่าเดินไปหาชาวบ้าน ที่กำลังค้าขายตามแผงข้างถนน พร้อมกับข่มขู่ชาวบ้าน บังคับรีดไถ่ค่าคุ้มครอง สำหรับชาวบ้านที่ไม่ยอมจ่าย หรือไม่มีเงินจ่ายก็จะโดนซ้อมทุบตี แต่ไม่ถึงตาย

"วันนี้พวกเจ้าสองพี่น้องต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้แล้ว ข้าอุตสาห์ใจดียอมเลื่อนการจ่ายมาให้พวกเจ้าครั้งนึง"

เอี้ยหม่าที่ไล่ตามเก็บค่าคุ้มครอง ก็ไปหยุดที่แผงลอยแห่งนึง แผนลอยแห่งนั้นมีสองพี่น้องสาวสวย น่ารัก ที่คนนึงดูเยาว์วัย กับอีกคนดูเหมือนวัยแรกเยิ้ม ที่กำลังจะโตเต็มที่ ใครเห็นสามารถดึงดูดต้องตาต้องใจของผู้คนได้เลย

ทั้งสองสาวกำลังนั่งขายของในแผงลอยตัวเองอยู่ มีลูกค้าที่มามุงดูสินค้าอยู่เต็มร้าน แม้จะไม่แน่ใจว่าจะมาดูสินค้า หรือมามองสองสาวกันแน่ แต่ที่ร้านเต็มไปด้วยผู้ชายที่มีตั้งแต่วัยรุ่น จนถึงวัยกลางคน แม้กระทั้งคนแก่ ยังต้องมาชมความงาม...เอ้ยชมสินค้าร้านนี้เลย

เมื่อทั้งสองเห็นเอี้ยหม่ามาถึงร้านของตน ผู้คนต่างหลีกทางให้แต่โดยดี และแตกกระจายกันไปคนละทิศละทาง เหมือนมีธุระเร่งรีบขึ้นมาอย่างงั้น จากคนเต็มร้าน จนหรือแค่เอี้ยหม่ากับผู้ติดตาม

ทั้งสองกำลังจ้องหน้าเอี้ยหม่าอย่างอาฆาตแค้น แม้ใบหน้าจะแสดงออกมาอย่างเย็นชา แต่ภายในแววตาเหมือนบ่งบอกถึงความโกรธเคือง

ถ้าสายตาสามารถฆ่าใครได้คงได้ใช้สายตาแผดเผาเอี้ยหม่าไปแล้ว

"อะไรกัน จ้องหน้าข้าแบบนั้น หรือไม่คิดจะจ่ายกัน แล้วอย่าหาว่าข้ารังแกผู้หญิงละ คิดรึว่าจะมีใครเข้ามาช่วยพวกเจ้าได้กัน"

เอี้ยหม่าที่พูดข่มด้วยเสียงดังชัดเจน จนชาวบ้านที่อยากจะมาช่วยก็ไม่กล้าที่จะเข้ามายุ่ง ได้แต่มองพี่น้องคู่นั้นแต่ห่างๆ

"นี้ เงินสำหรับค่าคุ้มครอง 50 เหรียญทอง แค่นี้พวกเจ้าก็ไปได้แล้ว"

พี่สาวที่ควักเงินออกมาจ่าย ขณะที่น้องสาวได้แต่กอดพี่สาวอย่างแนบชิด

"อืม ถ้าให้แต่แรกก็จบ แต่ยังมีค่าคุ้มครองเดือนที่แล้วอีกคนละ 25 เหรียญ กับค่าปรับที่เบี้ยวจ่ายเดือนที่แล้วที่ยังไม่ได้จ่าย จ่ายมาด้วยอีกคนละ 10 เหรียญทองรวมทั้งหมดเป็น 70 เหรียญทอง"

เอี้ยหม่าที่พูดต่อออกมา ทันทีที่รับเงินมาแล้ว 50 เหรียญทอง

"อะไรกัน ครั้งที่แล้วไม่ได้พูดเรื่องนี้เลยนี้น่า แบบนี้มันขูดรีดกรรโชกชัดๆ ไหนจะค่าปรับ ไหนจะค่าคุ้มครองเดือนที่แล้วอีก ที่คุยกันไว้จะให้พวกข้าจ่ายช้าเดือนนึงทุกเดือนไง"

ผู้เป็นพี่สาวพูดด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าที่ดูไม่พอใจอย่างยิ่งปรากฏขึ้นเต็มหน้า

"ครั้งที่ส่วนครั้งที่แล้ว ข้าลืมไปหมดแล้ว และไม่ใช่ว่าจะไม่มีค่าปรับเลยสักหน่อย เจ้าผิดเองที่ไม่ยอมถามข้าตะหาก"

เอี้ยหม่าที่พูดออกมาอย่างหน้าด้านๆ

"ถ้าไม่มีก็จับพวกนางไปซะ อย่างน้อยสวยๆน่ารักแบบนี้ คงขายได้ราคาดีอยู่หรอก แต่ก่อนอื่นข้าคงต้องขอเล่นกับพวกนางก่อนที่จะเป็นของคนอื่น"

เอี้ยหม่าที่สั่งให้ผู้ติดตามทั้งสอง เข้าจับตัวพวกนางไว้ทันที