พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่แปดสิบ ปริมาณและคุณภาพ

ไพร่พลเน้นคุณภาพไม่เน้นปริมาณ

ที่แต่ละคนกล่าวไว้ก็อาจจะจริงแต่ทว่ามันมีสาเหตุอยู่ที่ตระกูลยากไร้ที่มีฐานะยากจนที่พอเป็นใหญ่เป็นโตนั้น

รับเลี้ยงคนไม่เลือกหน้า

มันเป็นเรื่องของการที่ตระกูลหนึ่งจะขยายอำนาจของตนเองนั่นเอง

นี่คือสาเหตุที่ตระกูลโฮของโฮจิ๋นและโฮฮองเฮานั้นพยายามจะผลักดันตนเองจากตระกูลพ่อค้าเนื้อให้โฮจิ๋นและโฮเบี้ยวครองตำแหน่งสำคัญต่างๆของราชสำนัก

แต่ก็ได้รับการต่อต้านจากตังไทเฮาที่เป็นคู่แข่งผู้สนับสนุนองค์ชายหองจูเหียบ

มองในแง่หนึ่งมันคือการที่ตระกูลชั้นสูงดั้งเดิมนั้นพยายามจะต่อต้านตระกูลชั้นสูงที่พึ่งจะเริ่มขยายอำนาจขึ้นมาในราชสำนัก

ตั๋งโต๊ะตามประวัติศาสตร์ที่เก็บองค์ชายหองจูเปียนและมารดาไปก็มีคนวิเคราะห์ว่าอาจจะเพราะพยายามยกตนเองเป็นพระญาติกับหองจูเหียบที่พระนางตังไทเฮาเป็นผู้สนับสนุนอยู่

มันคือสิ่งที่เรียกว่า

Growing Pain

การเติบโตที่เจ็บปวด

เมื่อเราคาดหวังการเติบโตเราก้ต้องรับมังกรและปลาปะปนกัน คนดีคนร้ายยากแบ่งแยกชัดในตอนที่เราจะรับคนจำนวนมหาศาลเข้ามาเป็นของของเราก็ยิ่งทำให้สับสนเข้าไปใหญ่

หากคนของเราไปก่อเรื่องเลวร้าย

หากมองในแง่ศีลธรรมรักษากฎหมายเราก็ต้องตัดสินไปตามหลักการ

แต่หากมองในแง่ของอำนาจการที่เรากำจัดคนของเราเองไป เท่ากับว่าเราลิดรอนอำนาจของเราเองไม่ใช่เรื่องที่ควรทำหากต้องการรักษาอำนาจ

นี่คือสาเหตุที่คนมีอำนาจนั้นเลี้ยงพวกคนชั่วสุนัขดุ ไว้กัดคนที่ผ่านไปมา

ฮั่นหวู่ตี้ก็มีจางทัง ขุนนางที่เหี้ยมโหดในการเล่นงานเหล่าขุนนางในราชสำนักของตนเอง

หากตีความอย่างหนึ่งคือที่เปาบุ้นจิ้นที่ประหารขุนนางราชสำนักหลายสิบคนในวันเดียวนั้นฮ่องเต้ซ้องคงมีส่วนรู้เห็นไม่บ้างก็น้อย

แต่การหลีกเลี่ยงการลงโทษคนของตนเองคือการมองโลกแบบปิด

มองว่าคนของตนเองเป็นศัตรูเราต้องกดขี่ข่มเหงพวกเขาให้ต่ำเอาไว้

หากทั้งโลกมีแค่เราคนเดียวก้คงจะปลอดภัยดีที่ทำให้คนของราอดอยากยากจนเอาไว้

แต่หากเราต้องการขยายอำนาจหรือปกป้องตนเองจากศัตรูภายนอก

การทำให้คนของตนเองอ่อนแอขี้โรคคือความโฉดเขลาอย่างยิ่ง

ดังนั้นเราต้องสร้างความสมดุลให้ดีระวห่างการรักษากฎหมายกับการรักษาอำนาจของเราเอง

แต่โชคดีที่ตอนนี้เข็มของตราชั่งที่พวกสิบขันทีทำไว้นั้นแย่เกิน

ทำให้ผมสามารถรักษากฎหมายได้อย่างเต็มที่

“เรียนนายน้อย ไม่สิท่านผู้บัญชาการข้าน้อยได้จับผู้ที่ร่วมกระทำผิดกับสิบขันทีได้แล้วขอรับพร้อมรายชื่อเครือญาติของผู้กระทำผิดที่นี่แล้ว”

ผมพยักหน้าตรวจดูรายชื่อและลงนามรับรอง

“ส่งหญิงไปสำนักนางรำส่งเด็กไปทางภาคใต้ ส่งชายฉกรรจ์เป็นทาสแรงงานกองทัพและส่งผู้ชราไปชายแดน”

และมีการแบ่งแยกยิบบ่อยไปตามสาขาอาชีพต่างๆอีกเพื่อกระจายตระกูลใหญ่ให้ไปอยู่คนละมณฑลที่ห่างไกลนับพันลี้หมื่นลี้

ในยุคสมัยที่การสื่อสารยังต้องพึ่งนกพิราบและม้าส่งข่าวหากตระกูลฟื้นตัวมาได้ก็ยอมรับว่าเก่งล่ะ

แน่นอนผมให้คนจับตาพวกนี้เอาไว้อยู่แล้วว่าหากมีเทคนิคการติดต่อหากันที่ดีผมจะให้เลียนแบบและขโมยความคิดมา

สำหรับเขาแล้วอย่างที่ลุงหนวดอีกคนเคยกล่าวเอาไว้

ปริมาณก็คือคุณภาพอย่างหนึ่ง

“เรียกพวกช่างที่ถนัดด้านขโมยมาตระกูลใหญ่พวกนี้มักจะมีห้องลับซ่อนสมบัติเอาไว้หรือซ่อนเพชรพลอยไข่มุกไว้ตามกำแพง พวกเจ้าดูแลเรื่องคนส่วนเรื่องสิ่งก่อสร้างให้ใช้ผู้เชี่ยวชาญที่เรารวบรวมมา”

เขาได้รวบรวมผุ้เชี่ยวชาญวิศวกรรมไว้

ซึ่งในยุคนี้มันแปลว่า หัวขโมยหรือโจรขุดสุสาน

ข้อดีของการมีอำนาจคือ คนขุดสุสานหรือหัวขโมยไม่มีทางเลือกนอกจากทำงานให้เรา

ด้วยความรู้จากปัจจุบันผสมกับความเชี่ยวชาญของหัวขโมยคนขุดสุสาน

ตั๋งฮวงให้คนจดบันทึกเทคนิคต่างๆหรือโครงสร้างพื้นฐานของบ้านคหบดีต่างๆเอาไว้

เพราะเรื่องตลกคือแต่ละบ้านนั้นคิดคล้ายๆกันในการชอบขุดอุโมงค์เอาไว้เตรียมหนีภัยนั่นเอง

อาจจะเพราะยิ่งรวยเลยยิ่งระแวงและยิ่งเตรียมการเอาไว้อย่างยาวนานหากเป็นสกุลใหญ่

พวกเขาแค่ไม่คิดว่าจะเจอผมที่แม้แต่ดอกบัวสักฝักหรือก้อนอิฐเขียวสักก้อนก็จะไม่ให้เหลืออย่างผม