เมื่อได้ยินว่าหยุนเฟยเรียกตัวมันว่าพ่อตา!มันก็พลันยืนโง่งมอยู่นาน...จนผ่านไปหลายลมหายใจมันจึงพลันได้สติกลับคืนมา!....ก่อนจะส่งยิ้มให้หยุนเฟยอย่างกระอักกระอ่วนใจ!.....
....ข้าชักไม่แน่ใจแล้วว่าคิดถูกหรือไม่ที่ยกลูกสาวของข้าเ้าหนูนี่ไป....
ไป๋ชิงชิงที่เห็นท่าทีจำนนอย่างจำใจของไป๋อี้นางก็พลันะโโลดเต้นราวกับเด็กน้อยพึ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่!ก่อนนางจะเดินเข้ามากอดไป๋อี้อย่างรักใคร่!...
“ข้ารักท่านพ่อที่สุดเลย!”
ไป๋ชิงชิงอดไม่ได้ที่จะแสดงความรักของนางที่มีต่อไป๋อี้ออกมา!....เพราะนางย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าที่ไป๋อี้ตามใจนางทุกอย่างนั้นเพราะความรักและความเอ็นดูที่ไป๋อี้มีให้นางนั้นมากเกินจะหาใดเปรียบได้!.....
หยุนเฟยที่เห็นดังนั้นก็พลันถอนหายใจออกมาอย่างจำใจ!....เหตุใดนางถึงได้เอาแต่ใจเช่นนี้กัน!?...ท่านผู้าุโไป๋อี้ท่านช่างตามใจนางเกินไปแล้ว!!.....
“พวกเ้าอย่ารอช้า...รีบเข้ามาเถิด!”
ไป๋อี้พลันนึกขึ้นได้ว่าจุดประสงค์ที่มาที่นี่ก็เพราะจะนำตัวหยุนเฟยมาลงทะเบียนเป็ศิษย์สำนักสายนอกของสำนัก!.....จึงพลันรีบเร่งทำการมิรอช้า!...
“ขอรับ!”
หยุนเฟยก็พลันรับคำอย่างเต็มใจ!...
หลังจากที่มันจากกับหยุนหลางซานมามันยังไม่เคยแตะต้องสมบัติ์ที่หยุนหลางซานมอบให้เลยซักครา!...เพราะเนื่องจากการเดินทางที่แสนกว้างใกลจึงทำให้มันไม่มีเวลามาหาข้อมูลเกี่ยวกับสมบัติ์ชิ้นนี้ซักเท่าใด!....
รวมถึงมันจะปล่อยให้ความลับนี้รั่วไหลออกไปมิได้เช่นกัน!เพราะหากเป็เช่นนั้น!มิเพียงแต่ทวีปนี้เท่านั้นที่แตกตื่น!น่ากลัวว่าทั่วทั้งภพนี้ก็จักทำาเพื่อชิงสมบัติ์ชิ้นนี้ก็เป็ได้!!
ตัวมันนั้นคิดไว้แล้วว่าเมื่อคราที่มาถึงเมืองต้าิแห่งนี้แล้ว!ก็จักหาสถานที่เงียบๆอย่างเช่นตำหนักลมปราณเพื่อหลอมรวมและทำความเข้าใจกับสมบัติ์ชิ้นนี้มากขึ้น!...
เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วมีหรือมันจะรอช้า!?....มันรีบตอบรับคำของไป๋อี้อย่างรวดเร็วพลางเร่งรุดเดินเข้าไปในสำนักอาชา์อย่างเร่งรีบทันทีโดยมิรอช้า!...
“ท่านพ่อตา!....ใยท่านถึงได้ช้านักล่ะ!?...ข้าอยากรีบลงทะเบียนให้เร็วไว....”
หยุนเฟยที่พึ่งจะรู้สึกตัวว่าเดินนำหน้าไป๋อี้และไป๋ชิงชิงไปไกลกว่าหลายสิบเมตรจึงกล่าวเร่งทั้งคู่ให้เร่งรีบเช่นเดียวกัน!...
“เรียกข้าว่าผู้าุโเถอะ!!....”
ไป๋อี้ครานี้กลับแสดงสีหน้าขวยเขินขึ้นมา!...นับั้แ่ที่มันได้รับตำแหน่งผู้าุโของสำนักก็ไม่เคยมีผู้ใดที่ได้ล่วงเกินมันถึงขนาดนี้มาก่อนแม้จะเป็บุตรของเ้าสำนักก็ตามแต่!....แต่เ้าหยุนเฟยนี่กลับล่วงเกินมันเชิงหยอกล้อไปเสียอย่างนั้น!นั่นทำให้มันเสียหน้าไปไม่น้อยในฐานะผู้าุโสำนักอาชา์!!.....
ไป๋ชิงชิงที่เห็นหยุนเฟยเรียกไป๋อี้ว่าพ่อตาก็พลันหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด!...ก่อนนางจะแอบหันไปสบตากับหยุนเฟยโดยบังเอิญ!...เมื่อนางพึ่งรู้ตัวว่าถูกหยุนเฟยมองมาทางนางอยู่หลายคราก็พลันแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดแล้วเบือนหน้าหนีหยุนเฟยทันที!...
“รีบไปเถอะ!...”
ไป๋อี้เองมันก็เร่งฝีเท้าขึ้นมาไม่น้อยเพื่อจะให้ตามทันหยุนเฟยที่อยู่ข้างหน้า!.....มันพลันคิดว่าสาเหตุที่หยุนเฟยรีบร้อนขนาดนี้นั้นก็คงจักเป็เพราะตื่นเต้นเป็แน่!...
เด็กหนุ่มจากเมืองเล็กๆอย่างเมืองจีฉิงที่มากพร์อย่างหยุนเฟยต่างก็มีไม่มากก็น้อย!และส่วนมากก็มีปฏิกิริยาเช่นนี้ไม่ต่างกันเท่าใดนัก!...ไป๋อี้ที่เข้าใจถึงจุดนี้ก็พลันเร่งเร้ารีบร้อนพาหยุนเฟยไปลงชื่อเข้าเป็ศิษย์ทันที...
ครั้นเมื่อมาถึงตำหนักๆหนึ่งไป๋อี้ที่เดินแซงนำทางหยุนเฟยมาก็พลันหยุดอยู่ตรงหน้าประตูของตำหนักนั้น!...มีป้ายเขียนกำกับไว้บนประตูว่า..“หออาชาขาว!!”......
เมื่อทั้งสามชีวิตเดินเข้ามาภายในนี้ก็พลันััได้ถึงพลังปราณอันเข้มข้นกางป้องกันเขตบริเวณรอบๆไว้!....หลังจกาที่หยุนเฟยััไปได้ครู่หนึ่งจึงพลันรู้ว่านี่คือ..เขตแดนรับรู้!!...
เขตแดนรับรู้!เป็เขตแดนชนิดหนึ่งในหลายๆชนิดที่หยุนเฟยรู้จัก!...โดยเขตแดนรับรู้นี้เป็เขตแดนชนิดหนึ่งที่ใช้ตรวจจับและค้นหาผู้คนที่อยู่ในเขตแดนแห่งนี้!ส่วนมากใช่ในการอำนวยความสะดวกในการจัดระเบียบของผู้คนเพียงเท่านั้น!ซึ่งมันก็เหมาะกับสถานที่ๆเป็ที่ลงทะเบียนเรียนอย่างหออาชาขาวเป็อย่างมาก!....
แต่ที่ทำให้หยุนเฟยแปลกใจคือเขตแดนแห่งนี้สามารถตรวจจับระดับลมปราณของผู้ที่อยู่ในเขตแดนนี้ได้!....มันจึงตระหนักได้ว่ากาลเวลาผลันเปลี่ยนค่านิยมและอารยธรรมก็ต้องเปลี่ยนไปตามๆกันอย่างห้ามมิได้!..
ภายในหออาชาขาวแห่งนี้มีนักเรียนอยู่ 5 อาจารย์อยู่ 2 เมืองพักมันเห็นไป๋อี้เดินเข้ามาก็พลันทำความเคารพอย่างนอบน้อมทันที!.....
“คารวะศิษย์น้องชิงชิง….”
เมื่อคารวะไป๋อี้แล้วเหล่าหนุ่มๆทั้งห้าก็พลันเหลือบมองไปที่ไป๋ชิงชิงอย่างยิ้มแย้ม!ก่อนจะส่งสายตาลึกซึ้งใส่นางแล้วกล่าวทักทายอย่างอดไว้ไม่อยู่!!....
หยุนเฟยที่เห็นดังนั้นก็พลันขมวดคิ้วขึ้นมาทันที!....ก่อนจะเดินมาขวางหน้าไป๋ชิงชิงเอาไว้!แล้วส่งสายตาไปหาเหล่าหนุ่มๆเป็เชิงว่าอย่าเข้ามายุ่ง!!!...
“เหอะๆ!.....”
ไป๋อี้เมื่อเห็นท่าทีของหยุนเฟยก็พลันหัวเราะชอบใจออกมาอย่างนอยๆก่อนจะเบนสายตาไปหาเหล่าศิษย์เชิงตำหนิ!
เหล่าชายหนุ่มที่ทั้งกำลังตะลึงในความหล่อเหลาและโกรธเคืองต่อท่าทีของหยุนเฟยก็พลันหยุดการกระทำนั้นๆแล้วพลันกลับมาอยู่ในท่าสงบทันที!...
ไป๋อี้ไม่ได้สนใจสายตาเชิงสงสัยของเหล่าศิษย์แม้แต่น้อยมันพลันเดินนำทางหยุนเฟยมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายผู้หนึ่งอายุราวๆ 30 - 40 ปีก่อนจะกล่าวออกมาว่า...
“ช่วยลงทะเบียนเ้าหนุ่มนี่เป็ศิษย์สายนอกของสำนักได้หรือไม่!?...”
อาจารย์ที่ทำหน้าที่รับลงทะเบียนศิษย์ก็พลันคิ้วกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย!...ก่อนจะหันมามองหยุนเฟยเชิงสงสัยใคร่รู้!...เ้าหนุ่มนี่พึ่งจะขึ้นมาอยู่แค่ระดับครึ่งก้าวสู่ปราณจิตเท่านั้น!เหตุใดท่านผู้าุโไป๋อี้ถึงได้ลงทุนนำทางมันมาลงทะเบียนเป็ศิษย์ไปเสียได้!?....
“เ้าหนุ่มเชิญมาลงทะเบียน!.....”
“ขอรับ!”
หยุนเฟยเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆก่อนอาจารย์ท่านนั้นจะนำทางหยุนเฟยไปที่หน้าศิลาขนาดเท่าประตูหนึ่งบาน!....
เมื่อมาถึงก่อนอาจารย์ท่านนั้นจะกล่าวอะไรสักอย่างหยุนเฟยก็พลันยื่นมือออกมาแตะศิลาแท่งนั้นเบาๆก่อนจะปล่อยพลังปราณเข้าไปข้างในนั้นครู่หนึ่ง!ก่อนจะผละมืออกมาทันทีแล้วจึงเดินกลับไปยังที่เดิม!...
อาจารย์ท่านนั้นพลันขมวดคิ้วเป็ปมขึ้นมา!เพราะมันที่กำลังจะอธิบายการลงทะเบียน!...แต่จ้าหนูตรงหน้าของมันกลับรู้วิธีไปเสียแล้วแถมศิลาแท่งนี้ยังเป็ของๆสำนักอาชา์ทำขึ้นมาโดยเฉพาะเท่านั้น!จึงทำให้เหล่าคนที่อยู่ในห้องแปลกใจไม่น้อย!!...
ไป๋ชิงชิงทำหน้าเชิงกับรู้อยู่แล้วว่าหยุนเฟยต้องรู้วิธีการก็พลันหัวเราะคิกคักออกมาอย่างสนุกสนาน!...ต่างจากไป๋อี้ที่กำลังตะลึงงันกับการกระทำของหยุนเฟยเมื่อครู่!เพราะตัวมันเองเมื่อครั้งที่เห็นศิลาแท่งนี้คราแรกก็ทำหน้าตาเป็ตัวโง่งมออกมาไม่ต่างกับผู้อื่น!แต่เมื่อมันเห็นว่าหยุนเฟยที่รูถึงรู้วิธีการก็พลันรู้สึกว่าตัวเองช่างอ่อนหัดไปเสียอย่างนั้น!...
หยุนเฟยเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำเมื่อครู่นั้นสำคัญอะไรมากมายนัก!เพราะตัวมันที่เป็ถึงมหานักบุญนั้นเพียงแค่มองปราดเดียวก็แยกแยะวิถีพลังจิตของศิลาแท่งนั้นไปเสียเรียบร้อยแล้ว!!...
ผ่านไปชั่วครู่ศิลาแท่งนั้นก็พลันบันทึกสิ่งที่หยุนเฟยปลดปล่อยออกมาทางพลังปราณ!....ในศิลานั้นไม่ได้บันทึกอะไรไว้มากมันบันทึกไว้เพียงแค่ชื่อและชาติกำเนิดเพียงเท่านั้น!!!....
เมื่อเห็นเป็เช่นนี้ทุกคนในหออาชาขาวก็พลันตะลึงขึ้นมาอีกคราหนึ่งอย่างพร้อมเพรียงกัน!!....ไม่เพียงแต่รู้วิถึงวิถีของศิลาแต่กลับสามารถบังคับลมปราณให้บอกข้อมูลที่จำเป็ออกมาเพียงเท่านั้น!...
เพราะหากเป็คนอื่นๆนั้นข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมาล้วนมากมายหลายหลากนักต่างจากหยุนเฟยที่แสดงออกมาแค่ชื่อและชาติกำเนิดเพียงเท่านั้น!..
หยุนเฟยไม่รีรอเมื่อรู้ว่าการลงทะเบียนเสร็จสิ้นเพียงเท่านั้นก็พลันเดินออกมาจากประตางหาออาชาขาวทันที!...ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างลืมตัวว่า!!....
“หมดธุระแล้วข้าขอตัวนะท่านพ่อตา!!...”
พรวด!!!
ไม่เพียงแต่คนที่อยู่ในหออาชาขาวเท่านั้นคนที่อยู่บริเวณรอบๆเมื่อได้ยินว่าเ้าหนุ่มรุ่นเยาว์ที่อยู่ตรงหน้าเรียกไป๋อี้ว่าพ่อตาก็พลันสำลักไอออกมาทันที!!!...
เหล่าผู้าุโและอาจารย์มากมายรวมถึงเหล่าศิษย์ในสำนักต่างพากันตะลึงลานขึ้นมาพร้อมเพรียงกันอย่างกับนัดกันเอาไว้!!....พวกมันล้วนรู้ดีถึงตำแหน่งของไป๋อี้และก็ยากมากที่จะหาใครที่คุยกับมันได้อย่างสนิทสนมถึงเพียงนี้นอกจากคนในครอบครัว!!....ว่ากันว่าแม้แต่รองเ้าสำนักยังดูิ่ไป๋อี้ผู้นี้มิได้!!....
แต่เ้าหนุ่มตรงหน้านี่กลับะโออกมาอย่างโจ่งแจ้งและองอาจเรียกกันจะๆว่าท่านพ่อตา!....นี่นั้นทำให้คนทั่วทั้งบริเวณพลันตะลึงออกมาอย่างเห็นได้ชัด!
หยุนเฟยที่พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอหลุดปากออกไปก็พลันรีบหุบปากกลับไปทันที!ก่อนจะใช้วิชาย่องชมจันทร์เคลื่อนหายไปในพริบตา!...
“ท่านพ่อตา!เ้าหนุ่มนั้นเรียกท่านผู้าุโไป๋อ่าท่านพ่อตา!!”
“เ้าหนุ่มนั่นเป็ใครมาจากไหนกัน!?
“เ้าบ้านั่นบังอาจมาแย่งชิงชิงของข้าไป!อย่างให้ข้าเจอเข้าก็แล้วกัน...ชิ!”
“ข้าอยากจะร้องให้ออกมาเสียเดี๋ยวนี้เลย!”
“บุรุษผู้นั้นหล่อเหลาปานเทพบุตรกลับชาติมาเกิด!แย่แล้วข้าหลงักเขาเสียแล้วสิ!”
“ใช่ๆความหล่อของมันนั้นเกินกว่าจะหาใดเปรียบได้!เพียงแค่มองดูผ่านๆยังหล่อขนาดนี้!มันเป็ใครกันแน่!”
เหล่าหนุ่มสาวรอบๆเมื่อสติกลับมาก็พลันพูดคุยเื่ของชายหนุ่มผู้หล่อเหลาที่เรียกไป๋อี้ว่าท่านพ่อตาอย่างสนุกปาก!..
ณ มุมอับแห่งหนึ่งมีสายตาปองร้ายมองมาที่หยุนเฟยอย่างอาฆาตแค้น!...ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่สวมอาภรณ์สีทองเป็สัญลักษณ์ของศิษย์สายใน!..อายุราวๆ 17 – 18 ปีที่ดูเหมือนจะเป็ต้นตอของสายตานั้นก็พลันกล่าวกับคนที่อยู่ข้างออกมาอย่างเร่งรีบว่า...
“ไปนำตัวมันมาให้ข้า!....ไป๋ชิงชิงต้องเป็ของข้าพียงเท่านั้น!!...”
“ขอรับ!นายน้อยอู่ตี้!.....”
ชายหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันพลันตอบกลับมาอย่างนอบน้อมก่อนจะสกดรอยตามหยุนเฟยไปอย่างเงียบเชียบ!...
“อู่ตี้!.....เ้าเป็ถึงลูกของแม่ทัพฝ่ายขวาของจักรวรรดิต้าิแต่กลับกระทำการเลวทรามเช่นนี้ไม่ไว้หน้าพ่อของเ้าหน่อยหรือ!?....”
ชายหนุ่มข้างกายรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาค่อนข้างเอนเอียงไปทางเ้าเล่ห์พลันกล่าวถามขึ้นมาเชิงหยอกล้อ!.....
“หุบปาก!...เ้าขยะนั่นบังอาจมาเป็ศัตรูหัวใจของข้าข้าจักทำให้มันจดจำไปชั่วชีวิต!!...”
อู่ตี้กล่าวตวาดออกมาอย่างเดือดดาน!...
ตัวมันเป็ถึงลูกคนรองของแม่ทัพฝ่ายขวาของจักวรรดิต้าิแห่งนี้มีหรือจะเกรงกลัวต่อกฏหมาย!...ตำแหน่งของพ่อของมันนั้นได้มาจากการสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเหล่าสัตว์อสูรที่อยู่ทางเขตแดนกั้นทิศเหนือกับองค์จักรพรรดิครั้งยังหนุ่มๆจึงได้รับตำแหน่งนี้มาอย่างทรงเกียรติ!....จนถึงตอนนี้พ่อของมันก็ยังทำหน้าที่อยู่ที่นั่นอย่างแข็งขันไม่มีเวลามาตำหนิมันแน่นอนอยู่แล้ว!...
ตัวมันที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจมาโดยตลอดจนมีนิสัยเอนเอียงไปทางต่ำทราม!เมื่อมันพบรักแรกของมันอย่างไป๋ชิงชิงเข้าโดยบังเอิญมันจึงรวบรวมความกล้าไปสารภาพรักต่อนางอยู่นาน!แต่กลับโดนปฏิเสธออกมาอย่างไม่ใยดี!...มีหรือเมื่อมันรู้ว่าไป๋ชิงชิงมีครู่ครองแล้วจะไมโกรธแค้น!ไฟในใจของมันตอนนี้พลันลุกโชนขึ้นมาสายตาเปรียบดั่งอสูรร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อได้ทุกเมื่อ!!...
ครานี้มันจงใจจะทำให้หยุนเฟยนั้นเ็ปจนจำไปจนตายให้ได้!....เมื่อคิดได้ดังนั้นมันก็พลันแค่นเสียงออกมาอย่างโกรธเคืองอยู่หลายคราว่า!....
“ใครที่มันบังอาจแย่งของของข้ามันผู้นั้นต้องทุกข์ทรมารไปจนชีวิตจะหาไม่!!...”
อยู่ห่างจากที่ที่อู่ตี้อยู่!....หยุนเฟยก็พลันได้ยินทุกอย่างที่มันพูดอย่างชัดแจ๋ว!ตัวมันที่ััได้ถึงกลิ่นอายของจิตสังหารจึงแอบมาดักฟังอยู่ไม่ใกล้ไม่ใกลนัก!...เมื่อรู้ถึงเหตุผลตัวมันก็พลันถอนหายใจออกมาพลางทำหน้าเบื่อหน่ายอย่างขีดสุด!!..
“เ้าหนุ่มเอ๋ย!...ใยเ้าถึงได้ใจร้อนเช่นนี้เล่าเพียงแค่ข้าชิงคนที่เ้ารักไป!เ้าถึงกับโกรธเคืองถึงขนาดนี้เลยหรือ!?....มนุษย์หนุ์!!!....”
หยุนเฟยใช้จิตสำนึกจากอดีตชาติของมันกล่าวพึมพำออกมาพลางถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่!...
“เ้าอายุน้อยกว่าเ้าหนุ่มน้อยตรงนั้นเสียอีก!....ใยเ้าถึงเรียกมันยังกับว่าเ้าเป็คนแก่ไปได้ล่ะหนุ่มน้อย!?...”
จู่ๆก็มีเสียงของหญิงสาวอายุราวๆ 30 พูดขึ้นมาข้างหลังหยุนเฟยอย่างไม่ได้ตั้งตัว!!.......
To be continue……
2K
![ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678871413_20134578.webp)
