มหาศึกสัตว์ซาตาน โกลาหลปฐพี

“ใช่ ขอรับ” 

วารุตตอบ

“เจ้าออกเดินทางไปที่นั่นกับใคร”

“คนเดียวขอรับ”

“คนเดียวงั้นหรือ” 

กษัตริย์สิงหลทวน

“เหตุใด จู่ ๆ เจ้าจึงคิดอยากไปที่นั่น” 

กษัตริย์สิงหลตรัสถามอย่างต่อเนื่อง

วารุตอ้ำอึ้งเขาไม่มีเหตุผลในการกระทำที่แน่ชัด เลยจำต้องตอบกลับตามความเป็นจริงอย่างไร้เดียงสาว่า

“ข้าอ่านพบสิ่งต่างๆ มาจากหนังสือขอรับ หนังสือสัตว์ซาตานทั้งสามเล่มขอรับ”

กษัตริย์สิงหลขมวดคิ้ว 

“นี่เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า ที่เจ้าเดินทางไปยังดินแดนห่างไกลโพ้น เพื่อออกตามหาเหล่าสัตว์ในตำนานตามบทความในหนังสือพวกนั้นอย่างนั้นหรือ เจ้ารู้ไหมว่าหมาป่าตัวใหญ่ที่เจ้าพามันมานั้นมันคือตัวอะไร”

“ผู้คนเรียกขานพวกมันว่าสัตว์ซาตานขอรับ สรรพสัตว์ที่มีร่างกายขนาดใหญ่มากกว่าสัตว์ประเภทเดียวกันจนเหนือกว่ากฎเกณฑ์ของธรรมชาติ และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครล่วงรู้ถึงสาเหตุของการถือกำเนิดขึ้นของพวกมัน”

“ใช่! ที่เจ้าพูดมามันถูกต้อง แสดงว่าเจ้ารู้จักพวกมันเป็นอย่างดี แน่นอนว่าการที่จะทำให้เหล่าสรรพสัตว์จำพวกนี้ดูสงบเสงี่ยมลงได้ มันก็ต้องมีการเผชิญหน้า ไหนเจ้าลองบอกข้ามาซิ ว่าเจ้ากำราบเจ้าหมาป่ายักษ์ตัวนั้นด้วยวิธีใด”

วารุตได้เล่าถึงเหตุการณ์คร่าวๆ ของการเผชิญหน้ากับเจ้าขวานให้แก่กษัตริย์สิงหลได้ฟัง โดยวารุตเล่าว่า ตนนั้นได้พบเจอกับเจ้าหมาป่าตัวนี้ด้วยความบังเอิญ ในพื้นที่ที่เขาเองก็ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่ชัดได้

เหตุการณ์เปิดฉากขึ้นด้วยการจู่โจมของเจ้าสัตว์ร่างใหญ่ 

การโจมตีเพียงครั้งแรกของมันทำให้เขาได้รับบาดแผลฉกรรจ์ตรงบริเวณต้นแขนขวา หลังจากนั้นเขาก็พยายามหลบหลีกทุกวิถีทางเพื่อจะรักษาชีวิตของตัวเองให้รอด ในขณะที่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าจะลดละการโจมตีลงเลยแม้แต่น้อย มั่นหมายที่จะปลิดชีพเขาให้จงได้

กษัตริย์สิงหล เมฆา รวมไปถึงศารทูล ต่างพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจที่จะให้มันพร้อมกัน เหมือนว่าพวกเขาเองก็เคยมีความรู้สึกเช่นนี้

วารุตเล่าต่ออีกว่า ในตอนนั้นเขาเริ่มเข้าใกล้สภาวะวิกฤต จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องเร่งหาวิธีการจะเอาชนะ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเสียท่าให้กับมัน เขาอาศัยช่วงเวลาที่มันประมาทที่สุด คือในจังหวะที่มันกำลังจะพุ่งตัวทะยานเข้ามา แผ่นหลังของสัตว์ร่างยักษ์จะอยู่ในระนาบที่ต่ำที่สุด เขาใช้โอกาสนี้กระโดดดีดตัวขึ้นตวัดขานั่งทาบบนกลางแผ่นหลังของมัน

ในตอนนั้นเขาจำได้ว่าตนไม่มีเวลามากพอที่จะมามัวเลือกวิธีการ จึงตัดสินใจรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีไปยังฝ่ามือข้างที่ถนัด จากนั้นก็เหวี่ยงฟาดลงกลางกระหม่อมของเจ้าหมาป่าอย่างสุดกำลัง การกระทำเช่นนี้ของเขาส่งผลทำให้สัตว์ป่าร่างยักษ์ดุร้ายดูสงบเสงี่ยมลงในท้ายที่สุด

“เป็นหนึ่งในวิธีการจัดการกับสัตว์ป่าดุร้าย คือการแสดงให้พวกมันเห็นว่าพวกเราเป็นฝ่ายเหนือกว่าพวกมัน” 

ศารทูลเอ่ยเสริมขึ้น

กษัตริย์สิงหลจ้องมองวารุตอย่างพินิจพิจารณา พระองค์พยายามจะนึกภาพตามในสิ่งที่เขาเล่ามา แต่ด้วยสีหน้าที่พระองค์แสดงออกมา ดูเหมือนว่าฝ่าบาทคงจะยังไม่ปักใจเชื่อมากนัก ถ้าหากยังไม่เห็นสิ่งนั้นกับสายตาของตน ว่าเด็กคนนี้เก่งกาจสักแค่ไหน

“เจ้าต้องการหมาป่าของเจ้าคืนหรือไม่” 

กษัตริย์สิงหลเปิดปากถามอย่างมีนัย

“ถ้าคำตอบของเจ้าคือใช่ เจ้าจะกลายเป็นผู้ถือครองสัตว์ซาตาน แต่เจ้าจำเป็นผ่านบททดสอบของข้าก่อน”

ทุกคนต่างรู้สึกมึนงงไม่ใช่แค่วารุตยังรวมไปถึง เมฆาและศารทูลอีกด้วย

“บททดสอบ อะไรหรือขอรับ” 

ศารทูลทวนคำด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ใช่ เขาต้องผ่านบททดสอบ เขาจะต้องแสดงให้เราเห็นว่า เขาสามารถควบคุมสัตว์ซาตานประจำกายของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ มิเช่นนั้นข้าก็ไม่อนุญาตให้เขาครอบครองมัน”

“ฝ่าบาท! แล้วบททดสอบของพระองค์คืออะไรอย่างงั้นหรือขอรับ” 

หนนี้เป็นเมฆาที่ถามแทรกขึ้นบ้าง วารุตเองก็มีท่าทางอยากจะรู้เช่นเดียวกัน

กษัตริย์สิงหลหยุดนิ่งไปสักพักแล้วพระองค์ก็พูดในสิ่งที่ทุกคนต้องตะลึงงันออกมา

“เขาจะต้องเข้าประลองกับเจ้าชายภูวดล”

ดวงตาของศารทูลแทบถลนออกจากเบ้า 

“อะไรนะขอรับ!” 

เขาสวนขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจที่จะเสียมารยาท แต่เขาไม่แน่ใจในสิ่งที่ตนได้ยินจริงๆ

“เจ้าต้องทำการประลองกับเจ้าชายภูวดล นี่คือบททดสอบ ถ้าหากเจ้าเป็นฝ่ายชนะ ข้าจะคืนหมาป่าตัวนั้นให้กับเจ้า และข้าก็จะอนุญาตให้เจ้าเป็นผู้ถือครองสัตว์ซาตานได้” 

กษัตริย์สิงหลร่ายยาว

สายตาของพระองค์เพ่งมองมายังจำเลยอย่างวารุต ในขณะเขายังคงรู้สึกมึนๆ งงๆ อยู่ วารุตยังไล่ตามสิ่งที่กษัตริย์สิงหลกล่าวมาไม่ทัน 

แม้พยายามจะคิดหาถึงเหตุผลที่สอดคล้องกันแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังหาความเชื่อมโยงระหว่างสองเหตุการณ์นี้ไม่ได้เลยอยู่ดี

ในเมื่อฝ่าบาทตัดสินใจตั้งเงื่อนไขให้กับวารุตเช่นนี้ แม้แต่ศารทูลนายทหารคนสนิทที่เขาเปรียบเสมือนเป็นครูผู้ฝึกสอนให้กับเจ้าชายภูวดล ก็ไม่อาจจะคัดค้านบททดสอบที่กษัตริย์สิงหลกำหนดขึ้นมาได้

แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่เขาคิดว่าตัวเองนั้น พอจะเดาออกว่ากษัตริย์สิงหลต้องการอะไร คงจะเป็นเพราะเขาอยู่รับใช้ฝ่าบาทมานานแล้วกระมัง 

เมฆาคาดเดาว่ากษัตริย์สิงหลอยากลองให้วารุตเป็นคู่ต่อสู้ให้กับเจ้าชายภูวดลสักครั้ง เนื่องจากว่าวารุต ดูเป็นเด็กที่ท่าทางจะเก่งกาจ มักจะทำอะไรในสิ่งที่คาดไม่ถึง หนำซ้ำเขายังมีอายุที่ไล่เลี่ยกันกับเจ้าชายภูวดลอีกด้วย เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็นผู้วัดความสามารถให้กับองค์รัชทายาทของพระองค์

'บางทีการประลองในครั้งนี้กษัตริย์สิงหลคงจะให้ความสนใจกับพัฒนาการของลูกชายของตัวเองมากกว่า การที่วารุตจะได้เป็นผู้ถือครองสัตว์ซาตานหรือไม่ซะอีกนะ ช่างเป็นบททดสอบที่ค่อนข้างเอาแต่ใจเสียจริงๆ '