ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

ณ กรุงโซล เกาหลีใต้ บริษัท เคเค เทคโนโลยี ตึกสำนักงานใหญ่ ชายวัยกลางคนมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน ขณะอ่านเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้า โดยมีชายอีกคนที่ดูเหมือนกับเลขายืนรับฟังอยู่
“ผลประกอบการปีนี้ของเราลดลงไปมาก ไอ้พวกบริษัทเหล่านั้นที่ร่วมมือกัน แย่งส่วนแบ่งตลาดไปถึงสามในสี่” คิม มูยอง มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาเป็นประธานบริษัท เคเค เทคโนโลยี ซึ่งทำเกี่ยวกับชิปเซ็ตโทรศัพท์มือถือ แต่เขาก็ถูกกดดันโดยบริษัทคู่แข่งที่ร่วมมือกัน
ทำให้ผลการตลาดของปีนี้แย่เป็นอย่างมาก และหากเป็นอย่างนี้ต่อไปปีหน้าบริษัทของเขาอาจจะล้มละลาย
ชายที่ยืนรับฟังเข้าใจท่านประธานดี แต่เขาไม่สามารถเอ่ยปลอบใจได้ เนื่องจากเทคโนโลยีของอีกฝ่ายมีชิปประมวลผลที่เร็วกว่า ด้วยข้อได้เปรียบนี้เอง จึงทำให้ผลิตภัณฑ์ของพวกเขากลายเป็นล้าหลัง
“แล้วเรื่องลูกสาวของผมล่ะ เธอกำลังทำอะไรอยู่”
เรื่องในบริษัทว่าวุ่นวายพอแล้ว เเต่เขายังมีเรื่องของลูกสาวให้ปวดหัวอีก คิม มูยอง มีลูกสาวเพียงคนเดียว และเขารักเธอมาก แต่น่าเสียดายที่เธอเอาแต่ดื้อรั้นไม่เรียนในที่ที่ถูกจัดหาไว้ให้ แต่กับไปเรียนต่างประเทศซึ่งดูแล้วการศึกษาของที่นั่น คงล้าหลังกว่าที่นี่มาก
“จากล่าสุดที่คนของผมบอก เห็นว่าเธอไปขึ้นดอยครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพ
“ดอย...? มันคืออะไร” คิม มูยองมีสีหน้าสงสัย
“ภูเขา” ชายหนุ่มตอบด้วยประโยคเดียว
“หา?” มูยองถึงกับทำสีหน้าไม่ถูก เนิ่นนานจึงถอนหายใจ “เห้อ ผมไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี แต่เอาเถอะ สั่งให้คนของคุณจับตาดูยายตัวดีไม่ให้ห่างแล้วกัน”
คิม มูยอง หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า เขาไม่รู้จะทำยังไงกับลูกสาวคนนี้จริงๆ จึงได้แต่ส่งคนติดตามไปดู อย่างน้อยก็คลายใจได้เปราะหนึ่ง
...................................
ตอนแรกดิวคิดจะมาตอนเช้าแล้วขับรถกลับห้องไปบ่ายๆ แต่เพราะอากาศของที่นี่ดีเกินไป เขาจึงหาห้องพักสักคืน เพื่อเก็บประสบการณ์บนยอดเขาไว้
เนื่องจากไม่ใช่หน้าเทศกาล ห้องที่ว่าจึงยังมีว่างอยู่ ทั้งยังเป็นส่วนตัว ไม่อึดอัดเหมือนช่วงเดือนธันวาคม
“กีตาร์ตัวนี้ ผมขอยืมเล่นได้มั้ยครับ” ดิวเจอกีตาร์ที่ล็อบบี้ เขารู้สึกว่าบรรยากาศบนเขานั้นดีมาก จึงอยากร้องเพลงที่อยู่ในความทรงจำ
และที่ไม่ได้เอากีต้าร์ของตัวเองมา เป็นเพราะมันพะรุงพะรังเกินไป เขาขับรถมอเตอร์ไซค์ มันไม่สะดวกนักหากเอาติดตัวมาด้วย แค่เป้สะพายหลังก็หนักแทบแย่แล้ว
“อ๋อ ได้สิคะ” พนักงานยิ้มหวาน เธอเป็นสาวที่ผิวขาวเอามากๆ ที่แก้มมีเลือดฝาด น่าดมดอมเสียเหลือเกิน
“ขอบคุณครับ คุณน่ารักมากเลย” เขาพูดจ้อสักเล็กน้อยแล้วออกไปนั่งข้างนอก จากตรงนี้มีที่ปิ้งบาร์บีคิว โต๊ะนั่งทานข้าว รับชมวิวสวยๆ
ดิวไม่ได้ปิ้งบาร์บีคิวเอง เขาแค่อยากพักผ่อนเท่านั้น จึงจ้างพนักงานของที่พักมาปิ้งให้ ในระหว่างที่รอบาร์บีคิวสุก ดิวก็ปรับสายกีตาร์แล้วเริ่มบรรเลงเพลง
“ว้าวดูนี่สิคะ ที่นี่อากาศดีมากเลย ถึงแม้ว่ามันจะไม่หนาวเท่ากับเกาหลี แต่มลพิษของที่นี่ไม่มีเลย วิวก็สวยสุดๆ” คิม ยูอิน เองก็พักที่นี่ ไม่คิดเลยว่านอกจากรีวิวอาหารแล้วเธอยังชอบถ่ายสถานที่ท่องเที่ยวด้วย
โดยปกติตากล้องคือใหม่ แต่ตอนนี้หมอนั่นบอกว่าง่วงนอนมาก เธอจึงออกมาเดินเล่นคนเดียว ถ่ายอะไรเรื่อยเปื่อย และในขณะที่เธอกำลังไลฟ์สดอยู่นั้น เสียงบรรเลงเพลงก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงกีตาร์ที่อ่อนโยน และเสียงของเขาที่ร้องออกมา เข้ากับบรรยากาศของที่นี่เหลือเกิน
“พี่นี่นา...” คิม ยูอินไม่กล้าเข้าไปทัก เธอเพียงยืนอยู่ตรงนี้เท่านั้น แอบถ่ายเขาอย่างกับพวกสโตกเกอร์
วอนให้ลมช่วยพัดหัวใจพี่ลอยไป จากดินแดนถิ่นเหนือที่ไกลแสนไกล...
เพียงแค่เสียงที่เขาร้อง หัวใจของยูอินพลันเต้นอย่างรุนแรง เพลงนี้คือเพลงอะไร? ทำไมถึงไม่เคยได้ยินมาก่อน เพียงแค่เสียงกีตาร์กับอารมณ์เพลงที่เขาปล่อยออกมา มันได้สะกดหัวใจของเธอ หรือแม้แต่พนักงานที่กำลังปิ้งบาร์บีคิว ก็ใจลอยไปตามสายลม
ฝากดวงใจ พี่ลอยล่องไปบนนภา สุดขอบฟ้า หัวใจพี่จะไปถึง...
ตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่ยูอินเท่านั้น เพื่อนของเธอที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่ถึงกับวิญญาญหลุดลอยจากร่าง รีบกดแชร์รัวๆ
ถึงแม้ว่ายูอินจะอ้วนเป็นช้างน้ำ แต่เพื่อนในเฟสบุ๊คของเธอก็มีมากเหมือนกัน แถมแต่ละคนยังเป็นคนเกาหลี ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาฟังไม่ออกหรอก แต่ด้วยท่วงทำนองที่ร้องออกมา มันช่างไพเราะจับใจเสียเหลือเกิน
แต่นั่นยังไม่ใช่คนกลุ่มเดียวที่กดแชร์ ยังมีเพื่อนในเฟสที่เป็นคนไทยด้วย
“นี่มันเพลงอะไรกัน?”“โอ้พระเจ้ามันเพราะมาก”“เสียงของเขากับกีตาร์ ทำให้ฉันหัวใจละลาย”“นั่นอยู่บนดอยใช่มั้ย บรรยากาศดีแบบนี้แล้วยังฟังเพลงเพราะๆ โอ๊ยยยย อยากไปอยู่ที่นั่นจัง”
โดยปกติไลฟ์สดของยูอินจะเงียบมาก แต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น ด้วยเสียงร้องเเละเพลงที่ดิวเล่น ทำให้ไม่นานจำนวนคนจากสิบคนก็เปลี่ยนไปเป็นร้อยคน!
ยูอินไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้หัวใจของเธอกำลังเต้นอย่างรุนแรง ราวกับว่าผู้หญิงที่อยู่ในเพลงคือเธอคนนั้น...
แก้มน้องนางนั้นแดงกว่าใคร ใจพี่จมแทบพสุธา ดวงฤทัยหรือดวงแก้วตา ดุจดวงดารา ดวงดาวดวงไหน...
มาถึงท่อนนี้ แม้แต่คนที่ดูในไลฟ์สดก็หัวใจล่องลอยไปตามๆกัน เพลงอะไรกันเนี่ย ต้องเป็นคนแบบไหนถึงแต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้ แล้วผู้หญิงคนไหนล่ะที่คือคนโชคดีคนนั้น
ภาษาที่เพราะพริ้ง สุภาพ กินใจ เป็นสุภาพบุรุษที่ผู้หญิงทุกคนรู้สึกว่า อยากจะมอบหัวใจของตัวเองให้
วอนให้ชายทุกคนเดินผ่าน วอนให้ใจน้องไม่มีใคร วอนให้ลมพัดพาหัวใจพี่ไปถึง...
พอถึงท่อนนี้ ทุกคนถึงกับถูกสะกดอยู่ในเพลง มันเป็นอารมณ์ที่แสนหวาน ราวกับมองผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในดวงใจ มีคำในใจที่อยากจะเอื้อนเอ่ยมากมาย แต่ทำได้เพียงฝากสายลม...
จนถึงตอนนี้ยอดแชร์ทะลุไปถึงหมื่นเเชร์แล้ว พวกเขาที่ดูไลฟ์สดพากันพิมพ์เข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ต่างถามว่านักร้องคนนี้คือใครกันแน่ แต่ว่าคนที่รู้จักดิวมีเพียงน้อยนิด ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นนักร้องกลางคืน แต่มันยังจำกัดวงแคบ นอกจากสาวเที่ยวกลางคืนในเชียงใหม่เท่านั้นที่รู้จัก
“เห้อ...” ดิวถอนหายใจออกมา เขาหลับตาลงปล่อยให้อารมณ์ล่องลอยไป ถึงแม้ว่าเพลงเมื่อครู่นี้จะเพราะพริ้งเพียงใด แต่มันก็ไม่ใช่ของเขา เพลงที่ดิวจะทำคือเพลงที่แต่งเอง ไม่ใช่ขโมยผลงานของคนอื่น
เมื่อปรับลมหายให้เข้าลึก ดิวจึงเล่นสดกับเพลงที่ด้นเอาสดๆ
น่าแปลก ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเพลงที่ด้นเอาสดๆ แต่มันก็เพราะมาก ถึงแม้จะไม่เพราะเท่ากับเพลงเมื่อครู่ แต่ทำเอาใครหลายคนถึงกับตกอยู่ในอารมณ์ของเพลง จนไม่มีอารมณ์อื่นใด
เสียงกีตาร์เคล้าไปกับบรรยากาศ กลิ่นอายธรรมชาติลอยตามลมเข้าจะมูก ทำเอารู้สึกตัวเบาหวิวอย่างน่าประหลาด
ดิวรู้สึกว่าสมองของตัวเองเวลานี้ ปลอดโปร่งเหลือเกิน ได้มองวิวสวยๅ บรรยากาศที่สวยงาม ไม่ใช่แค่ห้องแคบๆ เหมือนทุกวัน มันทำให้เขามีอารมณ์แต่งเพลงถึงห้าเพลงด้วยกัน
เล่นเอา คิม ยูอิน กับคนที่ฟังอยู่ในไลฟ์สดไม่ได้ทำอะไร ถึงแม้จะถูกหัวหน้าหรือเมียเข้ามาบ่น แต่พวกเขากลับไม่ได้สนใจ เพราะตอนนี้หัวใจของพวกเขา ได้ถูกเสียงของดิวสะกดไว้แล้ว
“เพราะจังเลยนะคะ” เมื่อเห็นว่าดิวเก็บกีตาร์ ยูอินจึงได้สติ ร้องทักเขาเบาๆ
ดิวไม่คิดเลยว่าจะมีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย เขาคิดว่ามีแค่ตัวเองกับพนักงานเท่านั้น จึงหันหน้ากลับไปมองเจ้าของเสียงด้วยความประหลาดใจ เพราะเสียงนี้มันคุ้นเหลือเกิน
“คุณนั่นเอง” ดิวแยกกับยูอินตั้งแต่เมื่อช่วงเช้า ไม่คิดเลยว่าหลังจากทานอาหารเธอจะมาพักที่เดียวกับเขา เห็นว่าดิวขมวดคิ้วมุ่น ยูอินจึงรีบอธิบายก่อนที่เขาจะเข้าใจผิด
“เอ่อ...ฉันไม่ได้ตามพี่มานะคะ แค่ใหม่มันจองห้องพักที่นี่ เราก็เลยบังเอิญเจอกัน”
“อ๋อ เหรอครับ” ดิวแสร้งยิ้ม โดยปกติเขาจะเป็นคนที่อารมณ์ดี แต่ไม่ใช่สำหรับตอนนี้ ดูยังไงก็รู้ว่าเธอตามมา แม้แต่คนโง่ยังเข้าใจเลย
ไม่แปลกหากดิวคิดอย่างนั้น เพราะตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ยูอินก็ตกหลุมรักเขา เข้ามาขอถ่ายรูปด้วยหัวใจที่เต้นตูมตาม
“ใช่ค่ะ...” ยูอินเผยรอยยิ้มแหยๆ เธอเลิกไลฟ์สดนานแล้ว จึงไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง
“แล้วทานข้าวมาหรือยัง ถ้ายังลองนี่มั้ย ผมให้พนักงานปิ้งให้ยังร้อนๆ อยู่เลย”
เห็นว่าเขาชวนยูอินก็อยากเข้าไปกินใจจะขาด แต่เป็นคนตะกละคงไม่ดีนัก กำลังจะตอบปฏิเสธแต่เป็นต้องร้องอับอาย เพราะตอนนี้ท้องของเธอเนี่ยสิดันส่งเสียงโครกครากน่าอายมาซะได้
“ฮ่าฮ่า มาสิครับ ผมกินคนเดียวไม่หมดหรอก”
“ถ้างั้น ฉันไม่เกรงใจนะ” เห็นว่าดิวไม่ว่าอะไร ยูอินก็ไม่เกรงใจอีก ก้าวเท้าหนักๆ เข้าไปกินบาร์บีคิวอย่างตะกละตะกลาม
“กินช้าๆ ก็ได้ครับ เดี๋ยวติดคอเอานะ”
ยูอินพลันได้สติ เธอเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่ครั้นจะให้หยุดกลางคันก็ไม่ได้เนี่ยสิ จึงคว้าอีกสองไม้บนจานเข้าปากอย่างอายๆ อารมณ์ที่หงุดหงิดเมื่อครู่หายไปโดยพลัน ดิวเผยรอยยิ้มเล็กๆ ขณะมองหน้าเธอที่แดงปลั่ง
...............................เพลง-แก้มน้องนางนั้นเเดงกว่าใครศิลปิน-เขียนไขและวานิช

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่10 โคตรเพราะ

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกลับมาเป็นคนรวย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่10 โคตรเพราะ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้