นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว...นับั้แ่วิลล์ตัดสินใจลงหลักปักฐานที่เมืองเอลลานิธ
หญิงสาวมักใช้เวลา่สายหรือบ่ายแก่ๆ แวะเข้าไปยังร้านของไมรอน เพื่อชมความคืบหน้าและพูดคุยกับไมรอนอย่างเป็กันเองและแทบทุกครั้ง เธอก็จะนำอาหารเอลฟ์ที่ตนเองตั้งใจทำติดมือไปฝากเขาเสมอเป็ทั้งการตอบแทนน้ำใจและเป็ข้ออ้างเล็ก ๆ ที่ทำให้การพบเจอกลายเป็เื่อบอุ่นมากกว่าการติดตามงานเฉยๆ
ั้แ่ที่วิลล์มีผู้ช่วยอย่างรูมิเข้ามาในชีวิตบางสิ่งบางอย่างรอบตัวของเธอก็ดูจะง่ายลงไปกว่าเดิม
หญิงสาวจึงมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสในทุกๆ วัน โดยเฉพาะวันที่คลิปวิดีโอของเธอถูกอัปโหลดลงในช่อง ‘วิลล์หิวแล้ว’จนถึงไลฟ์สตรีมล่าสุด
อาจจะเป็เพราะว่าคลิปวิดีโอทั้งหมดที่วิลล์อัปโหลดลงในช่องยังคงสามารถชิมอาหารเพื่อรับรู้ถึงรสชาติต่าง ๆ ได้
คลิปวิดีโอแต่ละคลิปจึงมียอดผู้ชมพุ่งทะลุหนึ่งล้านในเวลาไม่นาน
ใต้คลิปวิดีโอมีคอมเมนต์จากเอลฟ์มากมายกล่าวขอบคุณและชื่นชมต่อสิ่งที่วิลล์ทำขึ้นมาให้กับพวกเขา
รวมไปถึงยอดเงินสนับสนุนจำนวนมากที่โอนให้กับช่องวิลล์หิวแล้ว
วิลล์โพสต์ลงหน้าโปรไฟล์ของเธอว่า‘ขอบคุณผู้ชมทุก ๆ คนที่เข้ามาชมคลิปวิดีโอและให้การสนับสนุนวิลล์นะคะ’
โพสต์ดังกล่าวของหญิงสาวได้กลายเป็สถานที่พูดคุยและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของผู้ติดตามของเธอเป็ที่เรียบร้อย
...
ลีน่าติดต่อมาหาวิลล์อีกครั้งเพื่อชักชวนวิลล์เดินทางไปยังสถานที่แห่งใหม่
“ไปทะเลกับพวกเราไหม?”ลีน่ากล่าว
“ทะเลเหรอ ไป! ไป!”วิลล์ตอบรับอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากทารินและลีน่ามีงานที่รัดตัวสามีภรรยาคู่นี้จึงใช้งานเป็ข้ออ้างชักชวนวิลล์เดินทางไปกับพวกเขามันอาจจะมองดูว่าเห็นแก่ตัว ทว่าวิลล์ก็รู้เกี่ยวกับเื่นี้ดีอยู่แล้ว
เอลฟ์ทั้งสองคนรับภารกิจและต้องไปปฏิบัติงานที่เมืองติดทะเลแห่งหนึ่งซึ่งเมืองดังกล่าวเป็เมืองท่าสำหรับตามหาและตามล่าวัตถุดิบเกี่ยวกับท้องทะเล
“ยินดีต้อนรับสู่เมืองเอลาริส”ทารินกล่าวแนะนำด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง“เมืองแห่งผืนน้ำและจุดของทะเลและผืนฟ้า”
“ว้าว! สวยจัง!”วิลล์อุทานออกมา
หญิงสาวทอดสายตามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงันราวกับปล่อยให้ความงามของท้องฟ้าและผืนน้ำทะเลซึมซับเข้าไปในจิตใจแสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ กลืนหายไปพร้อมกับความอ่อนล้าที่ติดตัวมาตลอดทั้งวันเหลือทิ้งไว้เพียงความสงบที่งดงามที่ยากจะหาคำใดมาบรรยายได้ครบถ้วน
‘เป็ครั้งแรกที่ได้มาทะเลแล้วยังได้เห็นบรรยากาศแบบนี้อีก’ วิลล์กล่าวในใจด้วยความรู้สึกตื้นตัน
ทั้งสามคนเช็กอินเข้าพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งที่ติดทะเล
ณ ห้องพัก
“ฝีมือเธอเลือกโรงแรมใช่ไหมลีน่า”วิลล์ถามด้วยรอยยิ้มสดใส
“ต้องเป็ฉันอยู่แล้ว”ลีน่ากล่าวอย่างภาคภูมิใจ
เมื่อมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ออกไปก็จะพบกับภาพวิวทิวทัศน์ของท้องทะเลและเมฆที่สวยงาม
...
วันต่อมา
ลีน่าและทารินพาวิลล์เดินทางมายังท่าเรือเพื่อทักทายเพื่อนที่เป็เ้าของเรือที่จะออกทะเลไปพร้อมกับพวกเขา
เ้าของเรือทั้งสองคนเป็เอลฟ์สามีภรรยาคู่หนึ่งที่เหมือนกับคู่ของทารินและลีน่า
“นี่เฟนริกส่วนนี่เซลิ” ลีน่ากล่าวแนะนำเอลฟ์ทั้งสองคนให้กับวิลล์ได้รู้จัก
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”วิลล์ยิ้มเล็กน้อย
ลีน่ายิ้มกวน ๆแล้วกล่าวกับเฟนริกและเซลิ “นี่แหละคือคนที่กำลังถูกพูดถึงในตอนนี้ที่ทำอาหารเอลฟ์อร่อย ๆ ออกมามากมายไงละ”จับไปที่ไหล่ทั้งสองข้างของวิลล์แล้วกล่าวอวดสรรพคุณของหญิงสาวออกมา
“รู้แล้วน่ะ!ก็เล่นพูดอวดให้ฟังอยู่ทุกวัน! ว่าได้กินอาหารอร่อย ๆ” เซลิกล่าว
เรือที่พวกเขาจะใช้โดยสารมันเป็เรือไม้ขนาดกลางสำหรับจับสัตว์น้ำมีห้องพักและสิ่งอำนวยความสะดวกที่เพียบพร้อม สามารถออกทะเลได้ครั้งละหลาย ๆ วัน
“ไม่เคยเห็นเรือไม้ลำใหญ่แบบนี้มาก่อนเลย!” วิลล์กล่าวด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่ตื่นเต้น
“เอลฟ์จะใช้ไม้มาสร้างเป็สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ซะส่วนใหญ่ เพราะพวกเรารู้ว่าต้นไม้ชนิดไหนเหมาะที่จะนำมาทำเป็สิ่งใด”เฟนริกกล่าว
วิลล์พยักหน้าตอบรับ“เอลฟ์นี่ถือว่าเป็เผ่าพันธุ์ที่พิเศษมาก ๆ เลยเนอะ!” กล่าวชมโดยไม่คิดอะไรผิดกับเอลฟ์ทั้งสี่คนที่อยู่ ๆก็รู้สึกเขินกับ
คำพูดชมที่ออกมาจากปากวิลล์ที่เป็เผ่าพันธุ์มนุษย์
บนเรือมีอุปกรณ์สำหรับจับสัตว์น้ำอยู่ครบทว่าในครั้งนี้อุปกรณ์ที่ใช้อาจจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยเนื่องจากสัตว์ร้ายที่อยู่ในน้ำนั้นมีขนาดที่ค่อนข้างใหญ่และไม่สามารถระบุตำแหน่งที่อยู่ที่ชัดเจนได้วิธีเดียวที่จะสามารถล่ามันได้ก็คือการดำน้ำและใช้ปืนยิงใส่มันเท่านั้น
“เธอไม่ต้องลงไปในน้ำกับพวกเราหรอกนะอยู่บนเรือแล้วใช้คันเบ็ดตกปลาไปก็พอ” ทารินกล่าวจริงจัง
“อืม! เข้าใจแล้ว!”วิลล์ตอบรับด้วยน้ำเสียงและใบหน้าขึงขัง
เรือค่อย ๆแล่นออกจากท่าจอดเรืออย่างช้า ๆ หลังจากออกห่างจากฝั่ง ความเร็วของเรือก็เพิ่มขึ้น
เมื่อมาถึงจุดหมายวิลล์รับรู้ได้ว่าบริเวณทะเลโดยรอบเต็มไปด้วยเรือจำนวนมากที่มีรูปร่างหน้าตาที่คล้ายๆ กัน
“งานครั้งนี้คงสำคัญมากสินะ?”วิลล์ที่เริ่มสนใจกับสัตว์น้ำที่อีกฝ่าย้าล่ากล่าว
“สำคัญและเงินดีมากๆ เลยล่ะ!” ลีน่ากล่าว
“มันคือฝูงทูน่าดำน่ะ!”เซลิกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง“พวกมันเป็สัตว์ร้ายขนาดกลางที่ออกล่าสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็อาหาร”มองออกไปที่ทะเลด้วยแววตาที่เป็กังวล
ทูน่าดำสามารถทำให้ระบบนิเวศน์ของสัตว์เล็กพังลงได้มันจะไล่กินสัตว์น้ำขนาดเล็กทั้งหมดจนสูญพันธุ์และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทูน่าดำปรากฏตัวออกมาที่บริเวณทะเลแห่งนี้
เอลฟ์ทั้งสี่คนมีประสบการณ์และความคุ้นเคยกับทูน่าดำเป็อย่างดีเพราะว่าในแต่ละปีพวกเขาเลือกที่จะรับภารกิจตามล่าทูน่าดำทุกครั้ง
ภารกิจในครั้งนี้มีความใกล้เคียงกับภารกิจที่ต้องเข้าไปในป่าเพราะว่าเป้าหมายก็คือการตามล่าสัตว์ร้ายแต่ในทะเลจะมีความยากกว่าในป่าอยู่หลายเท่า
ความยากในทะเลก็คือการที่ต้องลงไปในน้ำและต้องไล่ตามความเร็วของทูน่าดำให้ทันแต่เอลฟ์ที่เป็เผ่าพันธุ์แห่งธรรมชาติจึงมีความสามารถพิเศษในการเคลื่อนไหวในน้ำได้ดี
จะมีเครื่องช่วยหายใจสวมใส่ที่สามารถอยู่ในน้ำได้นานเป็หน้ากากคลุมปิดหน้าทั้งหมดและจะมีช่องใส่อุปกรณ์สำหรับสร้างอากาศหายใจ
วิลล์ประหลาดใจเล็กน้อยกับอุปกรณ์ดำน้ำเธอไม่คิดว่าหน้ากากดำน้ำจะมีขนาดเล็กและง่ายต่อการใช้งานขนาดนี้
สามวันแรกในการตามล่าทูน่าดำกลุ่มของพวกเขาสามารถล่าทูน่าดำได้เกินสิบตัวซึ่งแต่ละตัวก็มีขนาดใหญ่และมีน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัม
วิลล์ยังคงพักผ่อนอยู่บนเรืออย่างสบายใจเธออาสาทำอาหารให้กับทุกคนโดยที่เวลาว่างหญิงสาวก็จะนำเบ็ดตกปลาที่ถูกเตรียมไว้มาตกปลาแก้เบื่อเผื่อว่าเธอจะโชคดีตกได้ทูน่าดำอย่างคนอื่น ๆ บ้าง
วันที่ 5ของการตามล่าทูน่าดำ
มีเอลฟ์หลายกลุ่มที่พอใจกับปริมาณทูน่าดำที่พวกเขาล่ามาได้กลับเข้าฝั่งแล้วนำทูน่าดำที่ล่ามาได้นำไปขายหรือประมูล
วิลล์มีสีหน้าบูดบึ้งเล็กน้อยเพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอไม่สามารถตกปลาได้เลยสักตัว
“ถ้าจะโทษก็ต้องโทษทูน่าดำพวกนั้นสิ!”ลีน่ายิ้มกวน ๆ “จะมาโทษพวกฉันได้ยังไง ในเมื่อเธออยากตกปลาเอง”
บริเวณที่เรือจอดอยู่เป็พื้นที่ที่พบเจอฝูงทูน่าดำสัตว์น้ำส่วนใหญ่ในบริเวณนี้จึงอพยพหรือหลบซ่อนตัวกันหมดนั่นจึงเป็สาเหตุให้คันเบ็ดของวิลล์ไม่เคยขยับเขยื้อนแม้แต่เล็กน้อยตลอดหลายวันที่ผ่านมา
“อ๊ะ!”วิลล์เผลออุทาน “กินแล้ว! มีตัวอะไรกินเบ็ดฉันแล้ว ฮ่า ฮ่า”
วิลล์ออกแรงยกคันเบ็ดจนร่างกายของเธอเซถลาไปเล็กน้อย
เอลฟ์ทั้งสี่คนมองหน้าสลับกันไปมาจนเซลิเผลออุทานออกมาว่า “ไม่จริงใช่ไหม!”
คันเบ็ดที่เคยชี้ตรงอยู่ตลอดเวลาบัดนี้มันได้โค้งงอพร้อมกับสายเอ็นที่ตึงจนดูเหมือนจะขาดได้ทุกเมื่อ
“ทูน่าดำ!”เอลฟ์สี่คนร้องลั่นออกมาพร้อมกัน
ทูน่าดำที่กินเบ็ดกระโจนเหนือผิวน้ำพร้อมสะบัดหัวของมันไปมาเพื่อให้เหยื่อที่ติดอยู่กับปากของมันหลุด
“ฮ่า ฮ่า ใหญ่มาก!”วิลล์ยิ้มร่ากับภาพตรงหน้า
“ใหญ่จริง ๆด้วยแฮะ!” ทารินกล่าวขณะที่มองไปที่วิลล์สลับกับทูน่าดำ“เธอแข็งแรงมากกว่าที่คิดนะ” งุนงงเล็กน้อยกับพละกำลังของหญิงสาว
“ไม่ลองไลฟ์สตรีมตอนตกปลาดูเหรอ?”ลีน่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวติดตลก
“ไม่! ไม่เด็ดขาด!เดี๋ยวภาพที่ได้ออกมามันจะไม่สวย” วิลล์กล่าว
เอลฟ์ทั้งสี่คนหัวเราะลั่นเรือ
วิลล์ยังคงต่อสู้กับทูน่าดำที่เธอตกได้แม้จะผ่านมาแล้วหลายชั่วโมง แต่ทูน่าดำก็ยังไม่มีท่าทีที่จะอ่อนแรง
เซลิที่เป็ผู้เชี่ยวชาญด้านการล่าสัตว์น้ำตัดสินใจที่จะลงไปในน้ำเพื่อปลิดชีพทูน่าดำทันที
“ดีเลยฉันเองก็เริ่มไม่ไหวแล้ว” วิลล์กล่าวด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้า
แม้จะสลับให้เอลฟ์ที่อยู่บนเรือทุกคนช่วยเหลือในการต่อสู้กับทูน่าดำทว่าฝ่ายที่ใกล้จะหมดแรงก่อนกลับเป็ฝ่ายนักล่าที่อยู่บนเรือ
เซลิและเฟนริกที่อยู่ในชุดเตรียมพร้อมลงน้ำะโลงไปในน้ำทันทีหลังจากที่ได้รับความเห็นชอบจากวิลล์
ไม่นานเอลฟ์ทั้งสองคนก็กลับขึ้นมาบนเรือ
วิลล์ลากทูน่าดำที่ไร้ซึ่งลมหายใจกลับขึ้นมาบนเรือด้วยแววตาที่ลุกวาว
...
ณ ท่าเรือ
“ให้ฉันจริง ๆเหรอ?” วิลล์มองไปที่ทูน่าดำตัวใหญ่ที่เธอเป็คนตกได้“แต่เฟนริกกับเซลิเป็คนลงไปจัดการกับมันนะ”
“เธอต่างหากที่เป็คนตกได้ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามันกินเบ็ดของเธอ พวกเราคงไม่ได้ลงไปจัดการกับมันง่าย ๆ แบบนี้”เซลิกล่าวพร้อมยิ้มบาง ๆ
“นี่!แล้วฉันจะเก็บมันไปไว้ที่ไหนล่ะ?” กล่าวด้วยสีหน้าเศร้าเล็กน้อย
“อุปกรณ์มิติของเธอไงอย่าบอกนะว่าไม่พอ” ลีน่ากล่าว
“มีแค่หนึ่งลูกบาศก์เมตรเองน่ะ”หัวเราะเก้อเขิน
ลีน่าส่ายหัวไปมาเล็กน้อย“มีเงินแล้วก็รีบไปอัปเกรด จะได้เก็บอะไรต่าง ๆ ได้สะดวก”ยิ้มแล้วขยับใบหน้าเข้าใกล้วิลล์ “รวมถึงเก็บร้านของเธอที่กำลังจะสร้างเสร็จด้วย”
“เข้าใจแล้ว!เข้าใจแล้ว!” วิลล์พยักหน้าตอบรับหงึก ๆ
“อย่าลืมงานเลี้ยงฉลองพรุ่งนี้ตอนเย็นล่ะ”เซลิกล่าวพร้อมมองไปที่วิลล์ด้วยสายตาที่เป็ประกาย
วิลล์ใช้มือตบไปที่หน้าอกเบาๆ แล้วกล่าว “เชื่อมือฉันได้เลย!”หญิงสาวอาสาที่จะเป็คนทำอาหารมื้อสุดท้ายให้กับการพักผ่อนที่ทะเลของเธอในครั้งนี้
1K
