เคล็ดคชสารวิญญาณมังกร

         “เยว่มู่จือ เจ้าช่างกล้านัก!”

        เยียนหลิงซานหันหน้ากลับมาด้วยนัยน์ตาที่เผยจิตสังหารแรงกล้า จากนั้นเขาก็สะบัดมือปล่อยพลังสายหนึ่งพุ่งออกไป

        ความเร็วของพลังสายนี้ ต่อให้เยว่มู่จือมีระดับผู้ทรงยุทธ์ขั้นที่สามก็หลบไม่พ้น เขาทำได้เพียงใช้แขนขวาป้องกันด้านหน้า

        ปัง...

        พลังพุ่งโดนแขนเต็มๆ มันรุนแรงถึงขึ้นซัดร่างของเยว่มู่จือให้กระเด็นออกไปตกลงที่ด้านหลังโต๊ะ

         “คุ้มกันเจ้าเมืองกับถังเหล่ย!”

        หลินอวี่พุ่งออกไปพยุงเยว่มู่จือ พร้อมออกคำสั่งกับองครักษ์อีกครั้ง

        อย่างไรเสียองครักษ์จวนเจ้าเมืองเหล่านี้ก็เป็นคนที่เยว่มู่จือกับหลินอวี่สั่งสอนมาด้วยตัวเอง เมื่อพวกเขาเห็นเจ้าเมืองกับฮูหยินได้รับอันตราย จึงพุ่งเข้ามาทันที

         “ท่านปู่ หลินเนี่ยน พวกเรารีบไปเร็วเข้า!”

        ยามนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความปลอดภัยของตระกูลถัง องครักษ์เหล่านี้เพียงถ่วงเวลาเยียนหลิงซานไว้ครู่เดียวก็พอ

        หลินเนี่ยนกินยาวิญญาณเหมันต์เข้าไปอีกครั้ง

        วิหคสีฟ้าพุ่งขึ้นฟ้า สยายปีกออก และขนนกมากมายก็พุ่งไปทางงูหลามยักษ์

        งูหลามยักษ์รีบหลบ ในขนนกเหล่านี้แฝงด้วยไอเย็นเยือกแข็งที่มีผลรุนแรงต่อมัน

        แล้วหลินเนี่ยนกับถังจงเวยก็ฉวยโอกาสพุ่งออกไปจากสนามรบ

         “ไปตายให้หมด!”

        เมื่อเยียนหลิงซานเห็นพวกถังเหล่ยหนีไปได้ ดวงตาก็กลายเป็นสีแดงก่ำ งูหลามยักษ์พลันอ้าปากยักษ์เขมือบองครักษ์เข้าไปหลายคน

        พวกถังเหล่ยวิ่งไปทางประตูจวนเจ้าเมืองโดยไม่หันกลับมามอง

        สายตาเขาควานหาแต่ตระกูลถัง แล้วเขาก็มองเห็นแสงไฟสูงเสียดฟ้าที่ย้อมนภาเป็นสีเลือด ในใจของถังจงเวยที่ร้อนรนถีบให้เขาวิ่งเร็วมากขึ้น

         “ระวัง!”

        ในระหว่างที่สามคนเพิ่งออกจากจวนเจ้าเมือง หลินเนี่ยนก็ตะโกนขึ้นมา พร้อมปากระบี่เหมันต์ในมือข้างหนึ่งพุ่งมาทางศีรษะของถังจงเวย

        ถังจงเวยกับถังเหล่ยที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่เข้าใจว่าทำไมหลินเนี่ยนถึงลงมือเช่นนี้

         ตั๊ง!

        กระบี่เหมันต์พุ่งผ่านศีรษะของถังจงเวยไปแทงเงามืดสายหนึ่ง

        จากนั้นหนามสั้นแท่งหนึ่งตกลงที่พื้น

         “มีคนซุ่มอยู่!”

        ถังเหล่ยกับถังจงเวยตอบสนองทันใด พวกเขามองความมืดด้านหลังด้วยความระแวดระวัง

         “แม่นางน้อยเจ้าน่าสนใจจริงๆ ถึงขนาดสัมผัสการลอบโจมตีของข้าได้!”

        มีเสียงชั่วร้ายหนึ่งดังขึ้นมาจากในความมืด

        จากนั้นชายชุดดำสวมผ้าคลุมคนหนึ่งก็เดินออกมาจากจุดที่มีแสงจันทร์สาดเล็กน้อย ด้านหลังของเขามีแมงป่องขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง

         “ระวังด้วย เขาคือศิษย์คนโตของเฮยฉานฉู่ วิญญาณยุทธ์คือแมงป่องพิษ!”

        เมื่อหลินเนี่ยนเห็นแมงป่องพิษขนาดใหญ่ตัวนั้น ก็ระบุสถานะของอีกฝ่ายได้ทันที

         “คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะรู้จักข้า ที่คนตระกูลถังหนีจากน้ำมือของเยียนหลิงซานมาได้ เกรงว่าจะเป็นเพราะเจ้ากระมัง!”

        เฮยเซียจื่ออยู่ที่นี่เพื่อเตรียมตัวจับถังจงเวย เพราะอาจารย์ของเขาต้องการวิญญาณยุทธ์ระดับปฐพีของถังจงเวย

        คิดไม่ถึงว่าในจวนเจ้าเมืองจะเกิดการต่อสู้กะทันหัน อีกทั้งถังเหล่ยกับถังจงเวยล้วนหนีออกมาได้ สิ่งไม่คาดคิดเพียงอย่างเดียวก็คือเด็กสาวผู้นี้

         “ท่านปู่ ท่านกลับไปก่อน ที่นี่ให้ข้ากับหลินเนี่ยนจัดการ!”

        ถังเหล่ยกระซิบบอก

        เป้าหมายของเยียนหลิงซานคือตัวเขา และเป้าหมายของเฮยเซียจื่อก็ต้องเป็นเขา ให้ถังจงเวยจากไป เขาต้องไม่ขัดขวางแน่

         “นี่...”

        ถังจงเวยลังเลเล็กน้อย เขาไม่อยากแยกกับถังเหล่ย แต่เขารู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายเกินไป

         “เหล่ยเอ๋อร์ เจ้ารักษาตัวด้วย!”

        เมื่อถังจงเวยพูดจบ เขาก็วิ่งไปทางตระกูลถังทันที เฮยเซียจื่อไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างที่คิดเอาไว้

        หากตามภารกิจเดิมของเฮยเซียจื่อ ตอนนี้เขาควรไล่ตามถังจงเวยไป แต่วิญญาณยุทธ์ของถังเหล่ยชัดเจนว่าเย้ายวนกว่ามาก ในเมื่อเจ้าโง่เยียนหลิงซานทำพลาดไปแล้ว เขาจะเอาวิญญาณยุทธ์ของถังเหล่ยไปมอบให้อาจารย์!

         “เราไม่ควรอยู่ที่นี่นาน เราต้องล่อพวกเขาออกไป!”

        ถังเหล่ยหันกลับไปมองการต่อสู้ในจวนเจ้าเมืองที่ดูจะดุเดือดมากเช่นกัน องครักษ์ธรรมดาไม่อาจขวางทางเยียนหลิงซานได้ พวกเขาแค่ใช้ชีวิตถ่วงเวลาไว้เท่านั้น

        ทุกที่ที่งูหลามยักษ์เลื้อยผ่านในตำหนักจวนเจ้าเมือง ล้วนมีหลายชีวิตต้องสูญเสีย

        หลินเนี่ยนพยักหน้า หากต้องเผชิญหน้ากับการรุมโจมตีจากเยียนหลิงซานกับเฮยเซียจื่อ พวกเขาไม่มีทางชนะแน่ ต้องฉวยโอกาสนี้หนี

        วิหคสีฟ้าขนาดใหญ่ปรากฏด้านหลังของหลินเนี่ยนอีกหน มันบินไปทางเฮยเซียจื่อ ในเวลาเดียวกันหลินเนี่ยนก็แทงกระบี่ที่อยู่ในมือไปทางเขาด้วย

         “อะไรกัน!?”

        เฮยเซียจื่อคิดไม่ถึงว่าวิญญาณยุทธ์ของหลินเนี่ยนจะมีสติปัญญาและต่อสู้เองตามลำพังได้ นี่เป็นวิธีของยอดฝีมือระดับยอดยุทธ์ชัดๆ ไฉนผู้ทรงยุทธ์อย่างหลินเนี่ยนถึงใช้ได้?

        ชัดเจนว่าเฮยเซียจื่อรับมือการโจมตีนี้ไม่ทัน วิหคบินผ่าน และขนนกสีฟ้านับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นลงมา

        ฟุ่บๆ...

        ผ้าคลุมศีรษะของเฮยเซียจื่อถูกแทงทะลุ

        แต่การที่เฮยเซียจื่อเป็นศิษย์คนโตของเฮยฉานฉู่ได้ ก็เพราะปีนออกมาจากกองซากศพเช่นกัน

        เงาร่างนั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาหลบขนนกทั้งหมดได้ทัน

        และไอเย็นสายหนึ่งพลันแทงเข้ามาทางเฮยเซียจื่อ

        ทุกๆ ที่ ที่ในมือหลินเนี่ยนถือกระบี่เหมันต์ไว้ผ่านไป ล้วนเกิดเป็นน้ำแข็งหนา

        ณ ช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย วิญญาณยุทธ์ด้านหลังของเฮยเซียจื่อก็เคลื่อนไหวบ้างแล้ว หางแมงป่องยาวๆ ของมันสะบัดออกไป ขณะเดียวกันก็มีของเหลวสีดำหลายสายพุ่งออกมาจากมือของเฮยเซียจื่อ

         “กำแพงน้ำแข็ง!”

        หลินเนี่ยนสะบัดกระบี่ ไอเย็นหนาแน่นสาดกระจายออกกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งหนาชั้นหนึ่ง ขวางกั้นระหว่างหลินเนี่ยนกับเฮยเซียจื่อ

       พิษสีดำสาดลงบนกำแพงน้ำแข็ง แล้วสะท้อนกลับไปทางเฮยเซียจื่อ เขาคิดไม่ถึงเลยว่ายังมีกระบวนท่านี้ด้วย เขาที่ตกใจก็พาร่างกายซูบผอมของตัวเองผละถอยหลังไปทันใด

        หลินเนี่ยนพลันออกวิ่ง นางใช้มือขวาตัวเองคว้ามือของถังเหล่ย แล้วพากันวิ่งหนี

        การโจมตีครั้งนี้เพียงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ฤทธิ์ยาวิญญาณเหมันต์ในร่างของหลินเนี่ยนใกล้จะหมดลงแล้ว เมื่อครู่นางจึงกระตุ้นฤทธิ์ยาที่เหลืออยู่ทั้งหมดสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้น ก่อนจะฉวยโอกาสหนีไป

         “ข้าฉลาดมาก...”

        หลินเนี่ยนกำลังคิดจะอวดตัวเอง ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ว่าด้านหลังมีกลิ่นคาวเลือดสายหนึ่งพุ่งเข้ามา

        ทั้งสองหันหน้าไปมอง งูหลามยักษ์ตัวหนึ่งที่เลื้อยบนกำแพงจวนเจ้าเมืองกำลังจ้องมาที่พวกเขา สีหน้าของเยียนหลิงซานเย็นเยียบ จิตสังหารพลุ่งพล่าน

         “หนีเร็ว!”

        ทั้งสองคนกำลังจะหนีไป แต่ความเร็วของงูหลามนั้นรวดเร็วเกินไป มันดีดตัวลงจากบนกำแพง อ้าปากกว้างพุ่งมาทางพวกเขาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือด!

        ในขณะที่งูหลามยักษ์กำลังจะเขมือบทั้งสอง วิหคยักษ์สีฟ้าก็ปรากฏออกมาจากด้านหลังหลินเนี่ยนพุ่งเข้าใส่งูหลาม

        เพียงแต่เมื่อไม่มีฤทธิ์ยาวิญญาณเหมันต์เพิ่มพลังแล้ววิญญาณยุทธ์วิหคจะสู้กับวิญญาณยุทธ์งูหลามยักษ์ของเยียนหลิงซานไม่ไหว งูหลามยักษ์อ้าปากกว้างกัดไปที่ปีกขวาของวิหกยักษ์จนขาด ขนนกสีฟ้าพลันหลุดกระจุยกระจาย

        วิหคสีฟ้าส่งเสียงกู่ร้องเจ็บปวด ก่อนกลายเป็นลำแสงสายหนึ่งกลับเข้าไปในร่างหลินเนี่ยน วิญญาณยุทธ์บาดเจ็บสาหัส ทำให้หลินเนี่ยนเลือดกำเดาไหลและกระอักเลือดออกทางปาก ร่างกายเล็กๆ ของนางโซซัดโซเซเหมือนจะล้มลงกับพื้น!

        มือขวาของถังเหล่ยยื่นออกไป มือซ้ายโอบอุ้มหลินเนี่ยนเอาไว้ ร่างของเขากระโดดพุ่งออกไปราวกับลูกธนู

        ฟุ่บๆ...

        ลูกดอกอาบยาพิษหลายดอกยิงมาทางถังเหล่ย แต่กลับถูกสายลมสายหนึ่งขวางเอาไว้

         “เฮยเซียจื่อเจ้ากล้ายุ่งกับเหยื่อของข้า พวกเจ้าศิษย์อาจารย์ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึไง!?”

        คนที่ขวางลูกดอกพิษของเฮยเซียจื่อก็คือเยียนหลิงซาน

         “แค่ถังเหล่ยคนเดียวก็จัดการไม่ได้ ยอดฝีมือระดับยอดยุทธ์อย่างเจ้าช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก!”

        เฮยเซียจื่อไม่ชอบหน้าเยียนหลิงซานมานานแล้ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นยอดฝีมือระดับยอดยุทธ์ แต่อย่างน้อยเฮยเซียจื่อก็มั่นใจว่าพอรักษาชีวิตตัวเองไว้ได้

         “เจ้า...”

        เยียนหลิงซานเดือดดาลถึงที่สุด เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เขาโมโหก็มากพอแล้ว ตอนนี้ผู้ทรงยุทธ์คนหนึ่งยังกล้ามาแทงใจดำเขาอีก!

        งูหลามยักษ์พุ่งไปทางเฮยเซียจื่อ แต่เฮยเซียจื่อกลับไม่สู้กับเขา และเร้นกายซ่อนในความมืดทันที

        เมื่อโจมตีพลาดเป้า ความโกรธในร่างของเยียนหลิงซานก็อัดแน่นคล้ายจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

         ‘เฮยเซียจื่อ ไม่ว่าช้าหรือเร็ว ข้าจะให้พวกเจ้าศิษย์อาจารย์ได้ลิ้มรสความตาย!’ หลังจากก่นด่าในใจแล้ว เยียนหลิงซานก็พุ่งขึ้นฟ้า ไล่ตามทางที่ถังเหล่ยหนีไป

        เรื่องของเฮยเซียจื่อค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือจับตัวถังเหล่ยกับสาวน้อยคนนั้นให้ได้ก่อน

        เยียนหลิงซานไม่เห็นว่าหลังจากเขาจากไปแล้ว เงาของเฮยเซียจื่อก็ปรากฏตัวในความมืดอีกครั้ง คราวนี้ร่างกายเคลื่อนไหวไล่ตามเขาไปแทน