ตอนที่ 8 – ลมหายใจแรกแห่งพลังภายใน
รุ่งเช้าหลังจากคืนที่หลี่เหวินฝันถึงัดำ เขาตื่นขึ้นอย่างไม่เต็มตา ความรู้สึกหนักอึ้งในอกยังคงติดตัวเหมือนอะไรบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของเขา
“เ้าตื่นแต่เช้าอีกแล้วเหรอ?” หลี่เซวียนถามขณะปูผ้าเช็ดหน้าให้ตากแดด
“อืม...ฝันแปลก ๆ อีกแล้ว ฝันเหมือนเดิมทุกครั้ง ัดำ ดวงตาเรืองแสง แล้วก็เมฆหมอกวนรอบตัวข้า”
หลี่เซวียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ฝันซ้ำกันแบบนี้ ไม่ธรรมดาแล้วล่ะ บางทีเ้าคงกำลังจะตื่นพลัง...”
“หมายถึงพลังภายใน?”
น้องสาวพยักหน้า “ข้าจำได้จากตำราในมิติเฟิงหลิน มีบันทึกไว้ว่า การฝันซ้ำแบบนี้คือ ‘ลมหายใจเรียกิญญา’ หากจิตเ้ากระตือรือร้นมากพอ ิญญาภายในจะถูกปลุก”
หลี่เหวินไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็จำคำพูดน้องสาวไว้
...
ยามบ่าย หลังจากพวกพี่ชายพ่อแม่ออกไปทำงานสวน เหลือเพียงเขากับน้องสาว หลี่เหวินนั่งใต้ต้นท้อหน้าเรือน ลองหลับตาตามที่หลี่เซวียนสอน
“เงียบใจให้สงบ ลองฟัง ‘เสียงลมหายใจของดิน’ อีกครั้ง” น้องสาวพูดจากข้างหลัง
หลี่เหวินทำตาม หายใจเข้า...ออก...ช้า ๆ ทุกอย่างค่อย ๆ เงียบลง เขาเริ่มได้ยินเสียงของบางสิ่งที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน คล้ายแรงสั่นะเืเบา ๆ จากใต้พื้น และจังหวะเต้นของชีพจรตัวเอง
ทันใดนั้น ลมหายใจจากใต้พื้นดูจะซึมซับเข้ามาในร่างเขาอย่างช้า ๆ ความรู้สึกเหมือนอากาศกลั่นตัวเป็ไอเย็นแทรกเข้าสู่ท้องน้อย
ตุ้บ... ตุ้บ... ตุ้บ...
จุดตันเถียนเริ่มสั่นเบา ๆ จนเขารู้สึกได้ แรงหมุนวนเล็ก ๆ เริ่มต้นขึ้นตรงนั้น ราวกับจุดพลังที่ยังไม่ตื่น ได้รับการกระตุ้นจากบางสิ่ง
เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมเข้มกว่าเดิมเล็กน้อย ราวกับดวงตาของสัตว์ป่า
“ข้า...รู้สึกเหมือนเห็นพลังในตัวเองเป็สีเทาจาง ๆ มันหมุนอยู่”
หลี่เซวียนเบิกตากว้าง “เ้าเริ่มเข้าสู่ ‘ระดับก่อร่างภายใน’ แล้ว! นี่เร็วกว่าคนทั่วไปมาก!”
...
เมื่อทุกคนกลับบ้าน หลี่เหวินเก็บเื่นี้ไว้ไม่พูดกับใครนอกจากน้องสาว เขากลับไปใช้ชีวิตตามปกติ ทำสวน ช่วยแม่ขายของ ฝึกยิงธนูกับพ่อ
แต่ในใจเขากลับเริ่มเปลี่ยน... เขารู้ว่าคงไม่อาจใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยได้อย่างเดียวอีกต่อไป
และในหุบเขาห่างออกไป ครูฝึกของสำนักเมฆเหินกำลังคุยกับศิษย์เก่า
“มีรายงานจากพ่อค้าเร่ ว่าเด็กชายในหมู่บ้านหยุนหลิงสามารถจับกระแสพลังจากดินได้ ทั้งที่อายุยังไม่ถึงสิบเอ็ดปี”
ชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากครึ่งหน้าขมวดคิ้ว “เด็กคนนั้น...ชื่อหลี่เหวินใช่หรือไม่?”
ครูฝึกพยักหน้า
“ส่งสายไปสังเกตเขาเงียบ ๆ หากเขาคือคนที่เรารอ... อย่าให้ใครแย่งตัวไปได้ก่อน”
365
