เทพอสูรมังกรไร้ขอบเขต

ผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพไม่คิดรอช้า! เขารีบใช้พลังปกคลุมร่างของหยุนฉางเยว่กับหยุนฉางตงและพาบินไปยังพื้นที่ว่างท่ามกลางสายตาของเหล่าทหารและชาวบ้านทุกหมู่เหล่า

“อีกประเดี๋ยวเมื่อข้าให้สัญญาณ พวกเจ้ารีบใช้ออกด้วยทักษะที่รุนแรงที่สุดโจมตีไปยังด้านล่างเลยเข้าใจไหม” เย่ชิงหยางจัดแจงแผนการอย่างฉับไว หยุนฉางเยว่และหยุนฉางตงสองพี่น้องเมื่อได้ยินก็พยักหน้าตอบรับในทันที ก่อนจะเผยจิตอสูรของตนเองออกมากลางท้องนภากว้าง

ฟินิกซ์สีมรกตสองตนสยายปีกโบยบินอย่างอิสระอยู่ที่บริเวณด้านหลังของพวกเขา  ไอปราณธาตุลมเริ่มก่อตัวกลายหอกและกระบี่ขนาดใหญ่เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตี

มองเห็นภาพนี้! เย่ชิงหยางก็หลอมรวมลมปราณบ้าง ส่งผลให้ด้านหลังของเขาปรากฏจิตอสูรกิเลนที่ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยสายฟ้า

“เอาล่ะทั้งสองคน เริ่มโจมตีได้!!” เย่ชิงหยางออกคำสั่ง

ทั้งหยุนฉางเยว่และหยุนฉางตงจึงรีบปลดปล่อยทักษะของตนเองลงไปยังพื้นที่เบื้องล่างพร้อมกัน ซึ่งทางฝั่งแม่ทัพประจิมเย่ชิงหยางเองก็ปลดปล่อยทักษะตามไปติดๆ ทำให้ทั่วทั้งพื้นที่เกิดการระเบิดครั้งใหญ่

เหล่าชาวบ้านและทหารที่เฝ้ามองสถานการณ์เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ เพราะพวกเขาไม่เคยพบเห็นการสำแดงทักษะที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต

“บูม”

หลังจากที่ผลกระทบจากแรงระเบิดหายไป! พื้นที่ที่เคยราบเรียบก็ได้กลายเป็นหลุมลึกและกว้างขวางราวกับเป็นทะเลสาบขนาดย่อม ซึ่งแน่นอน! ส่วนใหญ่เกิดจากพลังของเย่ชิงหยางที่เป็นถึงระดับจักรพรรดิ

แต่สิ่งที่เหล่าชาวเมืองมองเห็นนั้นก็คือ เย่ชิงหยาง องค์หญิงหยุนฉางเยว่ และองค์ชายหยุนฉางตงได้รวมพลังกันสร้างหลุมลึกนี้ขึ้นมา

แม่ทัพประจิมเย่ชิงหยางรีบพาองค์หญิงและองค์ชายบินกลับไปยังหน้าขบวนโดยไม่รอช้า ก่อนจะเอ่ยปากป่าวประกาศออกมาเสียงดังลั่น

“ชาวเมืองทุกคนจงฟัง! บัดนี้ข้า องค์หญิง และองค์ชายได้รวมพลังกันสร้างอ่างเก็บน้ำเอาไว้ให้แล้ว และนับจากนี้พวกเจ้าไม่ต้องเดินทางไปตักน้ำที่เขตติดต่อระหว่างพรมแดนอีกต่อไป!!”

สิ้นสุดคำประกาศของแม่ทัพประจิมผู้เกรียงไกร เหล่าชาวเมืองรวมไปถึงเหล่าทหารกล้าต่างรู้สึกเคารพเลื่อมใสในตัวองค์หญิง องค์ชาย และเย่ชิงหยางจากใจจริง

“ทรงพระเจริญ องค์ชาย!”

“ทรงพระเจริญ องค์หญิง!”

“ขอบพระคุณท่านแม่ทัพประจิม”

เหล่าชาวบ้านต่างกู่ร้องสุดเสียง ท่ามกลางสายพิรุณที่ยังคงโหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดพัก

ส่วนทางฝั่งของเย่หยุนซีผู้ซึ่งเป็นคนเริ่มแผนการ บัดนี้กำลังนั่งมองภาพที่น่าประทับใจนี้จากบนรถม้าอย่างพึงพอใจ พร้อมทั้งใช้มือลูบขนสีทองของเสี่ยวจินที่อยู่บนตักอย่างแผ่วเบา

“เสี่ยวหลิง ท่านรู้สึกแปลกใจหรือเปล่า?” ขาหันไปเอ่ยถามโฉมสะคราญในคราบบุรุษ

“เห้อ ข้าคงจะอยู่กับท่านมากเกินไปจนรู้สึกชินชากับเรื่องแปลกประหลาดพวกนี้ไปเสียแล้ว คุณชาย” หลิงจีถอนหายใจพลางกล่าว

แต่ทว่า! นางก็ไม่คิดจะไถ่ถามอะไรไปมากกว่านั้น เพราะไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายมากจนเกินไป ในใจคิดว่า หากเย่หยุนซีพร้อมก็คงบอกเองโดยไม่ต้องให้นางเอ่ยถามเลยสักคำ

เย่หยุนซีเผยรอยยิ้มบาง “อืม........งั้นเอาไว้ข้าค่อยอธิบายเรื่องนี้ให้ท่านฟังพร้อมกับพวกท่านพ่อท่านแม่ก็แล้วกัน เพราะอีกไม่นานพวกเขาน่าจะมาขอคำอธิบายจากข้า”

“คิกคิก ตกลงตามนั้นเจ้าค่ะ” หลิงจีป้องปากหัวเราะพลางตอบกลับ ก่อนที่จะเบนสายตามองไปยังเหล่าชาวเมืองที่บัดนี้ยังคงโห่ร้องสรรเสริญองค์หญิง องค์ชาย และแม่ทัพประจิมอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงแม้เสื้อผ้าอาภรณ์จะเปียกโชกพวกเขาก็หาได้สนใจไม่

จวบจนระยะเวลาผ่านไปอีกเกือบ 1 ก้านธูป เหล่าชาวเมืองถึงได้ยอมเปิดทางให้กองทัพประจิมได้เคลื่อนพลไปยังกระโจมที่พัก

ส่วนรถม้าทั้ง 3 คันถูกพาไปยังบ้านเล็กๆสี่หลัง ซึ่งถือเป็นสถานที่รับรองบุคคลสำคัญของเมืองชายแดนแห่งนี้

“เห้อ ในที่สุดก็ถึงสักที” หลังจากลงมาจากรถม้า เย่หยุนก็แสร้งทำเป็นบิดขี้เกียจไปมา ปากบ่นพึมพำ ที่บริเวณด้านหลังของเขานั้น แน่นอนว่าย่อมเป็นหลิงจีที่กำลังยืนอุ้มเสี่ยวจินอย่างอ่อนโยนและเบามือ

“โอ้ หน้าตาน้องเขยของข้า เป็นเช่นนี้เองน่ะหรือ” ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจะเดินเข้าบ้าน องค์ชาย 3 หยุนฉางตงก็พลันเดินเข้ามาหา โดยมีผู้เป็นน้องสาวอย่างหยุนฉางเยว่เดินตามมาไม่ห่างกาย

“คาราวะองค์หญิง คาราวะองค์ชาย” ทั้งเย่หยุนซีและหลิงจีก้มศีรษะให้อีกฝ่ายพร้อมกันด้วยความเคารพ

“เห้อ ข้าก็บอกไปแล้วนี่ว่าไม่จำเป็นต้องมากพิธีกับข้า” หยุนฉางเยว่อดยกพลางกล่าว

เย่หยุนซีส่ายศีรษะเบาๆ “ครั้งนี้ท่านมากับองค์ชายจะให้ไม่มีพิธีการเลยก็คงไม่ได้กระมังขอรับ”

“ฮ่าๆๆ.......ถ้าหากพูดกันตามศักดิ์ เจ้าไม่จำเป็นต้องมากพิธีกับข้าหรอก เรียกข้าว่าพี่ชายก็ได้” เป็นหยุนฉางตงที่ตอบกลับอย่างฉับไว

ไม่ว่าจะสถานะพี่ชายของหยุนฉางเยว่หรือลูกศิษย์ของแม่ทัพประจิมเย่ชิงหยาง เย่หยุนซีก็มีศักดิ์เปรียบดั่งน้องชายคนหนึ่งของเขาไปแล้วจริงๆ

 “ถ้างั้นตัวข้าก็ไม่ขอเกรงใจแล้วกันนะขอรับ พี่ชายหยุน” เย่หยุนซียิ้มกล่าว คำพูดนี้ของเขาทำให้ผู้ซึ่งเป็นพี่เขยพึงพอใจเอามากๆ

แต่ในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น! หยุนฉางเยว่ที่อยู่นอกวงสนทนาบัดนี้กำลังเดินเข้าไปหาหลิงจี ใบหน้าแสดงออกถึงความฉงนระคนแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง