เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่ห้าสิบแปด  คนรวยคือคนมีคุณธรรม

ผมเจอสีหน้าของบาบูกับบาบอนที่มีอาการหวาดกลัวผมที่เป็นคนรวยมีเงิน

พวกเขาต้องเกรงใจคนรวยมีเงินทองแล้วก็อดถอนใจไม่ได้

แต่ในโลกนี้คนรวยมีเงินคือคนมีคุณธรรม

มีคำถามจากหนังสือเสริมบทเรียนครั้งหนึ่งถามว่า

หากเราวิ่งแล้วชนอาหารเด็กในโรงอาหารด้วยกันตกจะทำอย่างไร?

เด็กที่ยากจนจะคิดว่าขอโทษแต่ไม่สามารถซื้ออาหารให้กับเด็กที่ถูกชนชดใช้ให้ใหม่ได้เพราะพวกเขาไม่มีเงินพอที่จะชดใช้ความเสียหายที่เขาได้กระทำลงไป

ส่วนเด็กที่มีฐานะกว่านั้นจะสามารถตอบคำถามได้อย่างสมบูรณ์นอกจากขอโทษแล้วยังมีการชดเชยความเสียหายที่ได้ทำลงไปอย่างสมบูรณ์อีกด้วย

เป็นคนดีมากกว่าเด็กที่ยากจนที่มีแค่การห่อข้าวเปล่ากับไข่ต้มมาโรงเรียนเช่นกัน

ไม่สามารถใช้เงินชดใช้อาหารที่ตนเองชนเสียหายไปได้

คนที่ไม่ชดใช้ความเสียหายที่ตนเองก่อขึ้นคือคนที่ไร้คุณธรรมกว่าคนรวย

หากเอาอาหารของตนเองที่เป็นแค่ไข่ต้มกับข้าวเปล่าให้กับคนที่ถูกชน

ก็เป็นเพียงการชดเชยของที่มูลค่าต่ำกว่าของที่เสียหายไป

ไม่ใช่คนที่ทำได้อย่างคนรวยที่สามารถชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นได้

นี่คือคุณงามความดีของคนรวย

พวกเขามีทางเลือกที่จะเป็นคนดีมากกว่าคนจนเสมอ

พวกเขาแค่เลือกที่จะทำหรือไม่ทำเท่านั้นเอง

แต่หากพวกเขาเลือกที่จะเมตตาเป็นคนดีมากกว่าเดิมต่อคนจน

คนจนก็จะยกมือไหว้วันทาท่วมหัว

ในสังคมที่เต็มไปด้วยคนจนนั้นคนรวยจะมีอำนาจมาก

เพราะนอกจากร่ำรวยแล้ว

พวกชาวบ้านจะมองว่าคนรวยนั้นเป็นคนใจดีใจบุญ บริจาคอาหาร ทำบุญให้วัดได้มากกว่าคนทั่วไปอีกด้วย

ส่วนคนจนนั้นไม่มีความสามารถที่จะทำความดีหรืออย่างน้อยก็ไม่สามารถที่จะชดใช้ความเสียหายที่ทำให้เกิดขึ้นได้เท่ากับค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจริง

ทำได้แต่ทนหิวไม่มีข้าวกลางวันกินหลังจากชดใช้กล่องอาหารไปแทนเด็กที่ทำกล่องอาหารตกเท่านั้นก็ยังนับว่าทำได้ดีไม่มากพอ

นั่นอาจจะเป็นคำถามที่หนังสือเสริมบทเรียนไม่ได้ประสงค์จะให้นักเรียนได้คำตอบมาเช่นนั้นหรืออาจจะเป็นเพราะว่า

พวกเขามองว่าสามัญสำนึกตามเนื้อเรื่องที่ทางกระทรวงศึกษาคิดคือ

“นักเรียนมีเงินมากพอที่จะชดใช้ค่าเสียหายของข้าวที่เกิดขึ้น”

เป็นคำถามที่ประสงค์จะให้เป็นเลือกของทางเลือกว่า

“ทำหรือไม่ทำ”

ไม่ใช่คำถามที่มองว่า

“มีคนส่วนหนึ่งทำได้และคนส่วนหนึ่งไม่สามารถทำได้อย่างสิ้นเชิง”

ซึ่งมันไม่เป็นความจริงมาตั้งแต่ต้นแล้ว

เหมือนกับคาดหวังว่านักเรียนทุกคนจะมีโทรศัพท์มือถือและสามารถเรียนทางออนไลน์ได้ตามที่อาจารย์ประสงค์

นอกจากมีโทรศัพท์มือถือที่สามารถเรียนทางออนไลน์ได้แล้วยังไม่ถูกพ่อแม่จิกใช้หาว่ามัวแต่ดูโทรศัพท์ไม่ยอมช่วยงานบ้านทั้งที่เด็กก็กำลังเรียนทางออนไลน์อยู่

ไม่ได้ทำการสันทนาการอย่างอื่นแต่ประการใด

มีแต่คนรวยเท่านั้น จึงจะทำตัวเป็นคนมีคุณธรรมระดับหนึ่งได้

คนจนไม่มีสิทธิทำเช่นนั้น

ต่างกันแค่ว่าพวกคนรวยจะทำหรือไม่เท่านั้นเอง

“แค่นั้นจะไปพออะไร เอาไปห้าสิบบาทเลย”

บาบูกับบาบอนมองหน้ากันแล้ววันทาท่วมหัว

“ขอบคุณนายจ๋ามากจะที่เมตตาพวกชั้นให้ตั้งห้าสิบบาทต่อเดือน”

“ฟังให้จบก่อน คนละห้าสิบบาทต่อเดือนและข้าจะเลี้ยงขนมหวานที่มีน้ำตาลทรายแดงพวกเจ้าด้วยหากพวกเราไปเที่ยวตลาดกัน”

“โอ้ ขอบพระคุณน้ำใจของนายจ๋ามากจ๊ะ”

แค่เพียงขนมมีน้ำตาลทรายแดง

ก็ทำให้บาบูและบาบอนน้ำลายสอแล้ว

ชีวิตมันมาตรฐานราคาถูกเช่นนี้ล่ะ

แบบเดียวกับที่นายทหารเกณฑ์ทหารมาในเมืองและชี้ให้ดูว่าในเมืองหลวงมีรถไฟฟ้าก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีและถือว่ามีเมตตามีบุญคุณกับพลทหารแล้วนั่นเอง