(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 44 ลาออก

ดาวได้ตามร้านของพีทจากคำบอกเล่าของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่ช่วยกันชี้ทาง ซึ่งทันทีที่เดินเข้ามาใกล้กับร้านขายไก่ทอดของพีท ตัวของดาวก็สังเกตเห็นถึงจำนวนลูกค้ามากกว่า 10 ได้เข้ามาต่อแถวอยู่ที่หน้าร้านของพีทกันแล้ว แม้ว่าร้านของพีทจะยังไม่เปิดขายก็ตาม

ร้านของพีทเป็นร้านที่เปิดอยู่ในตึกแถว มีการตกแต่งร้านที่ดูสะดุดตา อีกทั้งหน้าร้านในตอนนี้ก็พลันมีกลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่ที่ล้วนเป็นนักศึกษา กำลังยืนต่อแถวกันอยู่ที่หน้าร้านกันอย่างคึกคักที่มากัน

อย่างไรก็ตามตัวของดาวและพี่เอกนั้นถือสิทธิ์ว่ารู้จักกับพีท เธอได้เดินผ่านกลุ่มนักศึกษาที่กำลังต่อแถวกันอยู่โดยไม่เคารพกติกา

เธอเดินเข้าไปในร้าน โดยมีสายตาของเหล่านักศึกษาที่กำลังรอคิวอยู่จ้องมองด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเรียกหาฝ้ายและแชมป์เพื่อแสดงอภิสิทธิ์ที่เธอรู้จักกับเจ้าของร้านในทันที

“พี่แชมป์กับพี่ฝ้าย กำลังรับแขกอยู่ที่ห้องทำงานด้านบนค่ะ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?” น้องลาเต้ได้เดินออกมาต้อนรับ เมื่อเห็นดาวเดินเข้ามาเรียกหาผู้จัดการของเธอ

“แขก? พอดีพี่รู้จักกับพีท พีทบอกให้พี่มารอที่ร้าน น้องช่วยหาที่นั่งให้กับพี่ได้ไหม” ดาวมองไปทางลาเต้ที่เข้ามาทักเธอเล็กน้อย แต่กระนั้นสายตาที่เธอมองน้องลาเต้ที่เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ของร้านกลับเป็นสายตาที่ดูไร้ซึ่งความให้เกียรติใดๆ

“เอ่อคือว่าโต๊ะที่ร้านตอนนี้เต็มหมดแล้วค่ะ ยังไงให้หนูไปตามพี่ฝ้ายกับพี่แชมป์ลงมาให้นะคะ” น้องลาเต้หันไปพยักหน้าให้กับโอมเพื่อส่งสัญญาณ ตัวของโอมก็รู้งาน รีบวิ่งกระโจนขึ้นไปด้านบนของร้านและได้ไปแจ้งเรื่องที่มีคนมาเรียกหาแชมป์กับฝ้ายในทันที

ไม่นานนัก ตัวของแชมป์ก็ลงมาจากด้านบนพร้อมกับโอม ก่อนที่แชมป์จะต้องประหลาดใจเมื่อได้พบเห็นถึงดาวที่มาพร้อมกับพี่เอก

“พีทบอกให้ดาวมารอที่ร้าน แต่น้องๆ พวกนี้ดันบอกว่าโต๊ะเต็มหมดแล้ว ยังไงแชมป์ช่วยจัดหาที่นั่งให้กับดาวหน่อยนะ” ดาวฉีกยิ้มเล็กน้อย พลางส่งสายตาด้วยความไม่พอใจไปที่น้องลาเต้ ที่ไม่ยอมจัดหาที่นั่งให้กับเธอ

สบโอกาสพอดีกับเธอเองก็รู้จักกับแชมป์ด้วยเช่นเดียวกัน เลยถือโอกาสนี้หวังจะให้แชมป์สั่งสอนพนักงานภายในร้านสักหน่อย ให้รู้จักว่าเธอนั้นเป็นใคร

“พีทบอกอย่างนั้นเหรอ? งั้นรอแป๊บหนึ่ง ฉันขอโทรไปถามพีทก่อน” ยังไม่ทันที่แชมป์จะพูดจบ ตัวของแชมป์ก็ได้ต่อสายโทรหาพีทเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แน่นอนแชมป์นั้นตั้งปุ่มโทรหาพีทเป็นเบอร์โทรด่วนมาโดยตลอด ไม่ว่าแชมป์หรือฝ้ายจะเปลี่ยนมือถือกันมากี่เครื่อง

เบอร์โทรด่วนที่นอกจากครอบครัว จะเป็นเบอร์ของเพื่อนสนิททั้งสองคนเสมอๆ เฉกเช่นเดียวกับพีทก็ได้ตั้งเบอร์ของแชมป์และฝ้ายเป็นเบอร์โทรด่วนสำหรับพวกเขา

แชมป์ได้คุยกับพีทที่อยู่ในสายสนทนาต่อหน้าดาวและพี่เอก โดยไม่สนใจว่าจะเสียมารยาท ก่อนที่แชมป์จะค่อยๆ หัวเราะออกมาเล็กน้อยและได้วางสายจากพีทไปในที่สุด

“พีทแค่บอกว่า ถ้าเธออยากจะมาซื้อไก่ทอดที่ร้านของเราก็ให้เธอมารอคิวที่ร้านเหมือนกับลูกค้าคนอื่นๆ ไม่ใช่เหรอ?” แชมป์ตอกกลับเบาๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้ดาวเริ่มหน้าเจื้อนไปเล็กน้อย

“แม้แชมป์ก็พูดเกินไป ถึงพีทจะบอกแบบนั้น แต่พวกเราก็รู้จักกันไม่ใช่เหรอ? ถึงโต๊ะที่ร้านในตอนนี้จะเต็ม แต่เห็นว่าที่ร้านก็มีห้องรับแขก งั้นดาวไปรอที่นั่นก่อนก็ได้” ดาวพยายามบ่ายเบี่ยงเพื่อที่จะเปลี่ยนประเด็นให้แชมป์ไม่ติดใจอะไรกับคำพูดโกหกของเธอ

แต่ทว่าในระหว่างนั้น ตัวของฝ้ายก็ได้เดินลงมาพร้อมกับแขกที่ได้มาคุยธุระกับพีทพอดิบพอดี

“น้องฝ้ายไม่ต้องขอโทษพวกพี่แล้ว เป็นพวกพี่เองที่มาโดยไม่บอกเจ้าพีทเอาไว้ก่อน” ด้านหลังของฝ้าย มีเสียงของชายกลุ่มหนึ่งเดินตามลงมา

ซึ่งแขกที่ว่ากลุ่มนี้ก็คือทีมงานจากรายการ WeAreOne ที่นำโดย พี่จ๊อบและพี่อิทนั่นเอง

ดาวเองก็ได้เห็นถึงคนกลุ่มนั้นที่ตามลงมาเช่นเดียวกัน เธออึ้งไปสักพักที่ได้เห็นทีมงาน WeAreOne มายังร้านของพีท แม้จะรู้อยู่แล้วว่าพีทเคยเป็นสปอนเซอร์ให้กับรายการของพวกเขา แต่ก็ไม่คิดว่าทีมงานของช่องจะมาหาพีทถึงที่ร้านแบบนี้

ตัวของพี่เอกเองก็อึ้งไปเหมือนกัน แม้ช่วงอายุของพี่เอกจะโตกว่าทีมงาน WeAreOne อยู่ประมาณ 1-2 ปี ถึงอย่างนั้นพี่เอกก็ตามดูรายการของพวกเขาอยู่บ่อยๆ

“ถ้าเจ้าพีทเลือกแบบและดีไซน์ของร้านได้แล้ว ยังไงให้โทรมาบอกพี่ได้เลยนะ พี่จะได้จัดเตรียมทีมออกแบบไปวัดขนาดหน้าร้านในห้างให้ทันที” พี่จ๊อบพูดจบก็โบกมือลา โดยมีไก่ทอดติดไม้ติดมือกลับไปเหมือนเช่นทุกที

โดยที่พี่จ๊อบและทีมงานได้มาหาพีทที่ร้านกันในวันนี้ ก็เพราะว่าพีทได้โทรไปปรึกษากับทางพี่จ๊อบเพื่อที่จะหาคนมาออกแบบดีไซน์ของร้านใหม่ ที่จะเปิดในห้างธาราบุรีนั่นเอง

ทั้งนี้แม้ตัวของพี่จ๊อบและทีมงาน WeAreOne จะไม่ใช่ผู้รับเหมาหรือสถาปนิกโดยตรง แต่ในช่องของพวกเขาก็มีงานออกแบบมากมาย ไม่ว่าจะเสื้อผ้า กระเป๋า เคสมือถือและสายรัดข้อมือ ที่เป็นของที่ระลึกที่ทางช่องได้เปิดขายนั่นเอง

และด้วยความสนใจของพีท ที่ดูจะชอบในงานดีไซน์ของช่อง WeAreOne เขาจึงได้ขอให้ทางพี่จ๊อบช่วยจัดหานักออกแบบมาให้กับร้านใหม่ของเขา เพื่อที่จะได้เอาไปใช้กับร้านใหม่ที่จะยึดถือดีไซน์นี้เป็นเอกลักษณ์ประจำร้าน

ตัวของพี่จ๊อบเองด้วยความไฟแรงและมีไอเดียอยู่ในหัวอยู่แล้ว จึงได้พาทีมงานมาหาพีทในวันนี้เลย แต่ทว่าด้วยความที่ไม่ได้นัดกันก่อน ทำให้ขลาดกับพีทไป เนื่องจากพีทมีธุระต้องคุยกับป้าเจ้าของหอเพื่อที่จะขอเช่าตึกข้างๆ สำหรับขยายร้านนี้ใหญ่ขึ้นพอดี

ทีมงาน WeAreOne ได้ลากลับไป ภายในร้านจึงเหลือเพียง แชมป์ ฝ้าย ดาวและพี่เอกเท่านั้น ส่วนลาเต้และโอม พนักงานทั้งสองก็ได้กลับไปทำหน้างานในส่วนของตัวเองกันแล้ว

อย่างไรก็ตามเมื่อฝ้ายลงมา ก็ดูเหมือนว่าเธอจะจัดการทุกอย่างได้เป็นอย่างดี ดาวและพี่เอกไม่ได้ดื้อดึงอะไรอีก ทั้งสองแค่ซื้อไก่ทอดตามที่ได้รับคำขอจากเพื่อนร่วมงานของตัวเอง ก่อนจะลากลับไป

ซึ่งก็เป็นอีกครั้งที่ภายในรถของพี่เอก ตัวของดาวจะนั่งนิ่งเงียบและกำลังก้มหน้าก้มตาคุยแชตกับเพื่อนสนิทของเธอถึงเรื่องของพีท

‘เมื่อกี้ฉันได้ยินมาว่าพีทจะเปิดร้านไก่ทอดสาขาใหม่ที่ห้างธาราบุรี อีกทั้งยังจะขยายร้านที่เปิดอยู่อีกด้วย’ ฝ้ายได้ส่งรูปร้านไก่ทอดของพีทให้กับเพื่อนสนิทของเธอได้ดู พลางชวนคุยถึงเรื่องร้านของพีทที่โตเร็วมาก จนเธออดไม่ได้ที่จะทึ่ง

‘ฉันก็ได้ยินจากรุ่นน้องมาเหมือนกัน ร้านของพวกเขาขายดีมาก ฉันลองให้รุ่นน้องคำนวณกันเล่นๆ พวกเขาน่าจะขายได้วันละไม่ต่ำกว่าหลายหมื่นบาทเลยทีเดียว’ ดาวเป็นนักศึกษาสาขาการตลาด พอได้เห็นศักยภาพร้านไก่ทอดของพีท ในหัวของเธอก็พลัน คำนวณได้ในทันทีว่าร้านของพีทจะต้องขายดีมาก

ยิ่งประกอบกับข้อมูลที่เธอรับรู้มาว่าพีทจะขยายร้านให้ใหญ่ขึ้น ผนวกกับเปิดสาขาใหม่ในห้างธาราบุรี ในหัวของเธอก็รู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้พีทน่าจะมีเงินอยู่พอสมควร

ดาวยังคงได้ยินเรื่องต่างๆ จากเพื่อนสนิทที่ได้บอกเล่าให้กับเธอได้ฟังถึงเรื่องของพีท ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่พีทได้ไปออกรถกระบะสำหรับมาใช้ที่ร้าน

หรือแม้กระทั่งพีทได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนสาขา ที่จะเข้าร่วมงานสัมมนาของทางคณะ ทั้งๆ ที่ในงานนี้จะให้สิทธิ์เฉพาะนักศึกษาที่ได้เกียรตินิยมเท่านั้น หากแต่ว่ากันว่าอาจารย์ในสาขาของพีทได้ยื่นคำร้องพิเศษเพื่อขอให้พีทได้เข้าร่วมงานสัมมนานี้ด้วยตัวเอง

‘ดาวเธอก็มีสิทธิ์เข้าร่วมด้วยนะ เธอจะมาร่วมงานนี้ไหม?’ เพื่อนสนิทของดาวเอ่ยถามและคำตอบของดาวก็คือ ‘ฉันจะเข้าร่วมด้วย!’

เมื่อแชตกับเพื่อนสนิทของเธอเสร็จ ดาวก็เงยหน้าขึ้นพลางชำเลืองมองไปทางพี่เอก ที่กำลังตั้งใจขับรถ เธอมองพี่เอกอยู่อย่างนั้นนานหลายนาที โดยในใจของเธอกลับรู้สึกว่าการที่เธอทิ้งพีทและมาเลือกพี่เอก ดูจะเป็นการเลือกที่ผิดพลาด

‘ตอนนี้เธอมีมือถือ Uphone 4s เครื่องใหม่ มีรถยนต์ให้นั่ง แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่า เธอไม่มีอนาคตเลยสักนิดถ้าเทียบกับฝ้าย?!’

มีความคิดเช่นนี้วนอยู่ในหัวดาวอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เธอจะแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อยและก้มหน้าเล่นมือถือของเธอต่อเพื่อที่จะแชตหาใครบางคน ที่เคยเป็นคนสนิทของฝ้าย

‘ซัน…ตอนนี้ยังคบกับฝ้ายอยู่หรือเปล่า?’ ‘เลิกกันสักพักหนึ่งแล้ว…ถามทำไม’ ‘แกนี้โง่จริงๆ อย่าบอกนะว่าที่เลิกกับฝ้ายเพราะไป คั่วเด็กรุ่นน้องคนนั้นอยู่?’ ‘แล้วยังไง ก็เด็กมันเร้าใจมากกว่า ขืนไปคบกับยัยจืดชืดต่อ ชีวิตฉันคงเหี่ยวเฉาตายแน่ๆ’

‘ไอ้โง่เอ๊ย รู้ไหมว่าตอนนี้ฝ้ายรวยแค่ไหน ร้านไก่ทอดของฝ้ายตอนนี้จะขยายร้านเพิ่มและยังจะเปิดสาขาใหม่ที่ห้างธาราบุรีแล้ว หากแกยังไม่เข้าใจเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว’ สิ้นสุดข้อความนี้ ดาวก็ไม่ได้ตอบกลับอะไรซันอีก เธอรู้ว่าแผนของเธอสำเร็จแล้ว

เธอรู้นิสัยของซันดี เพราะเธอมักจะเห็นซันออกไปเที่ยวผับตอนกลางคืนอยู่บ่อยๆ และยังรู้อีกด้วยว่าซันมักจะแอบไปนอนกับรุ่นน้องในคณะ ลับหลังฝ้ายอยู่บ่อยๆ เนื่องจากหอของรุ่นน้องคนนั้นอยู่ที่เดียวกับดาวนั่นเอง

ดาวเลือกที่จะปิดเงียบ เพราะการได้เห็นฝ้ายเป็นคนโง่ที่ถูกหลอกเป็นเรื่องสนุกดีสำหรับเธอ อนึ่งเป็นเพราะเธอไม่ชอบฝ้ายเท่าไร ที่มักจะสนิทสนมกับพีท รวมไปถึงพีทเองก็ให้ความสำคัญกับฝ้ายอยู่บ่อยๆ จนบางครั้งเธออดไม่ได้ที่จะรำคาน ที่มีคนมาถามเธอบ่อยๆ ว่า ฝ้ายกับพีทเป็นอะไรกัน.

“ไก่ออริจินอลอีก 2 ชุด แล้วก็ไม่ทราบว่าที่ร้านมีไก่วิงค์แซ่บไหมครับ” เป็นเสียงลูกค้าที่กำลังซื้อไก่ทอดอยู่ที่ร้าน QFC

ซึ่งคำถามพวกนี้มักจะเกิดขึ้นที่ร้านของพวกเขามาแล้ว วันหนึ่งไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง “ที่ร้าน QFC ไม่มีไก่วิงค์แซ่บขายค่ะ” “อ้าวไม่มีเหรอ สงสัยจะจำผิด…ถ้าอย่างนั้นผมขอยกเลิกที่สั่งไปก่อนหน้านี้นะครับ” ลูกค้าตอบกลับ ก่อนจะเดินออกจากร้านไปหน้าตาเฉย

เรื่องนี้พนักงานหน้าร้านก็ได้แต่จนใจ พวกเธอไปห้ามลูกค้าให้ทำแบบนั้นไม่ได้ ทำได้ก็แต่แจ้งผู้จัดการร้านอย่างพี่แตง ที่ตอนนี้ก็เครียดหลังผิงฝาเหมือนกัน

ยอดขาดร้าน QFC ในสาขาห้างธาราบุรีและจังหวัดธาราบุรี ที่เป็นจังหวัดปริมณฑลของประเทศไทย มียอดขายที่ต่ำที่สุดในบรรดาจังหวัดข้างเคียงทั้งหมด

เธอนั้นโดนผู้จัดการพื้นที่ต่อว่ามาแล้วหลายครั้ง หลังจากยอดขายในเดือนนี้ ย่ำแย่มาก ทั้งๆ ที่ตอนนี้เป็นช่วงสงครามโปรโมชั่นอยู่ก็ตาม

จังหวัดอื่นๆ ขายดี ทำกำไรเป็นกอบเป็นกำ มีก็แต่เพียงจังหวัดธาราบุรีเท่านั้นที่นอกจากจะไม่ได้กำไรแล้ว ยังมีบางวันที่ขาดทุนอีก

“ยอดร้านมันตกมา 10 กว่าวันแล้วนะ เธอมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหมคุณแตง! รู้ไหมว่าผู้หลักผู้ใหญ่ในบริษัทเรียกผมไปต่อว่ากี่ครั้งแล้ว ถ้าบริหารงานไม่ได้ก็ลาออกไปเถอะ ปล่อยให้คนที่มีความสามารถขึ้นมาทำแทนหรือไม่อย่างนั้นก็ย้ายไปอยู่สาขาที่เล็กกว่านี้เป็นการปรับปรุงตัว” ผู้จัดการพื้นที่ได้มาต่อว่าพี่แตง เป็นรอบที่ 3 แล้ว ภายในระยะเวลา 10 กว่าวันที่ผ่านมา

แน่นอนพี่แตง ก็ได้แต่แบกรับคำด่าทอและเสียงตำหนิจากผู้จัดการพื้นที่มาโดยตลอด แต่วันนี้เธอเริ่มที่จะหมดความอดทนแล้ว เธอเป็นแค่ผู้จัดการสาขาคนหนึ่งเท่านั้น เธอจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรในการปรับปรุงร้านให้ดีขึ้น?

สิ่งที่เธอทำได้ทั้งหมด เธอทำมันไปหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการให้พนักงานออกไปเชิญลูกค้าที่หน้าร้านหรือยืนแจกโบชัวร์ให้กับคนในห้างที่เดินผ่านไปผ่านมา

ทำแม้กระทั่งย้ายตำแหน่งป้ายโฆษณาที่อยู่ตามมุมต่างๆ ให้มาอยู่ในตำแหน่งที่เด่นที่สุด หรือแม้กระทั่งสั่งทำความสะอาดร้านครั้งใหญ่เพื่อให้ดูสะอาดและน่านั่ง

แต่แล้วผลลัพธ์ก็ไม่ดีขึ้นเลย ลูกค้าส่วนใหญ่เอาแต่ถามถึงไก่ทอดที่ร้าน QFC ไม่มีขาย ไม่ว่าจะเป็นไก่เกาหลีหรือไก่วิงค์แซ่บ

ซึ่งพี่แตงรู้ดีว่าไก่ที่ลูกค้าถามถึง มันคือไก่ทอดจากร้าน CPF ของพีท ที่เคยเป็นอดีตลูกน้องของเธอนั่นเอง

“ในเมื่อผู้จัดการมีคนในใจที่แต่งตั้งมาแทนฉันแล้ว ฉันก็ขอรับผิดชอบด้วยการลาออกค่ะ” พี่แตงเบื่อหน่ายกับคำขู่นี้มามากพอแล้ว ในช่วง 10 กว่าวันที่ผ่านมา เธอนอนน้อย ทำงานหนัก แถมตอนนอนก็นอนไม่ค่อยจะหลับ เนื่องจากความเครียดและความกังวลที่สะสม

พอรู้ว่าผู้จัดการพื้นที่กำลังบีบให้เธอลาออก หรือตั้งใจจะโยกย้ายเธอ เพื่อให้ลูกชายของตัวเอง ที่ดำรงตำแหน่งดิวตี้ขึ้นมาทำงานแทน

พี่แตงเลยไม่สนใจอะไรอีก ตัดสินใจลาออกมันเดี๋ยวนั้นเลย…แน่นอนกระบวนการลาออกของผู้จัดการสาขา ไม่ได้เรียบง่ายเหมือนพนักงานพาร์ตไทม์ เธอต้องทำเรื่องและยื่นเอกสารลาออกให้กับบริษัทเป็นเวลา 1 เดือนตามกฎหมาย

ซึ่งใน 1 เดือนนี้ เธอยังต้องทำงานตามเดิม เพื่อส่งมอบงานให้กับผู้จัดการคนใหม่ที่จะมาแทน แต่กระนั้นทันทีที่พี่แตงพูดคำว่าจะลาออกออกไป ในใจของเธอมันกลับโล่งมาก โล่งชนิดที่ว่า เธอไม่มีความเสียใจหรืออาลัยอาวรณ์กับงานและตำแหน่งของเธอที่เป็นถึงผู้จัดการที่กำลังจะจบลงนี้เลยสักนิด

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

วันนี้มีตอนแถมให้นะครับ ลงตอน 2 ทุ่มครับ

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy