ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 156: รวมพล

"หยุดลนลานกันได้แล้ว ไอ้พวกสวะ!"

เสียงตวาดอันทรงพลังที่แฝงด้วยคลื่นกระแทกวิญญาณดังกึกก้องไปทั่วเมืองหลวง กู่เทียนฉิงยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพังของอัฒจันทร์สนามประลอง รัศมีสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับเสาหลักค้ำจุนนรก

เขารับรู้ได้ถึงการดับสูญของจิตวิญญาณผู้อาวุโสคนแล้วคนเล่า ความโกรธแค้นสุมอยู่ในอกจนแทบระเบิด แต่ในฐานะเจ้าสำนักที่เจนจัดโลก เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไป กองทัพของเขาจะพ่ายแพ้โดยที่ยังไม่ได้เห็นหน้าศัตรูด้วยซ้ำ

"เจ้าหนูสกปรก... คิดจะเล่นซ่อนหา ตัดกำลังข้าทีละน้อยงั้นรึ?" กู่เทียนฉิงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "ฉลาดมาก... แต่เจ้าลืมไปเรื่องหนึ่ง ข้าไม่ได้ต้องการเมืองที่สมบูรณ์ ข้าต้องการแค่บัลลังก์!"

กู่เทียนฉิงชูกระบี่มารขึ้นฟ้า รวบรวมพลังทั้งหมดตะโกนสั่งการ เสียงของเขาดังไปไกลถึงทิศทั้งสี่ของเมือง

"ศิษย์นิกายกระบี่ครามทุกคนฟังคำสั่ง! เลิกสนใจเป้าหมายย่อย! เลิกสนใจการค้นหาศัตรู!"

"ทิ้งทุกอย่าง แล้วมารวมพลกันที่หน้าประตูวังหลวงเดี๋ยวนี้!!"

"เราจะบุกทะลวงเข้าไปเด็ดหัวฮ่องเต้! ใครขวางฆ่าไม่เว้น! บุก!!!"

คำสั่งที่เด็ดขาดและบ้าคลั่งเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมาเรียกสติเหล่าศิษย์นิกายที่กำลังหวาดกลัว พวกเขารู้ดีว่าหากไม่ทำตามคำสั่งเจ้าสำนัก จุดจบอาจเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

"บุก! ไปที่วังหลวง!"

"รวมตัวกันไว้! อย่าแยกเดี่ยว!"

กองทัพสีดำที่กระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ เริ่มเคลื่อนตัวไหลมารวมกันราวกับแม่น้ำร้อยสายที่ไหลลงสู่ทะเล ทิ้งภารกิจย่อย ทิ้งการปล้นชิง และมุ่งหน้าสู่จุดเดียวคือ... ประตูวังหลวง

นี่คือแผนการ "ทุบหม้อข้าว" ของกู่เทียนฉิง หากเขายึดวังหลวงและสังหารฮ่องเต้ได้ ชัยชนะก็จะเป็นของเขา และหลิงเซียวก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกมาเผชิญหน้า

"ออกมาสิ หลิงเซียว!" กู่เทียนฉิงคำรามขณะเหาะนำกองทัพไป "ถ้าเจ้าไม่ออกมา ข้าจะสังหารทุกคนในราชวงศ์ให้หมด! ข้าจะเผาเมืองนี้ให้เป็นจุณ!"

บนยอดหลังคาสูง หลิงเซียวมองดูกระแสกองทัพสีดำที่กำลังเคลื่อนตัวไปรวมกันเป็นจุดเดียว รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"เป็นไปตามคาด"

การที่ศัตรูมารวมตัวกัน อาจดูเหมือนเป็นเรื่องแย่เพราะพลังทำลายล้างจะมหาศาล แต่สำหรับหลิงเซียวที่มี [เพลงกระบี่อสูรพันคม] ... การที่ศัตรูมารวมกันเป็นกลุ่มก้อนหนาแน่น คือสิ่งที่เขาปรารถนาที่สุด

"ขอบคุณที่ช่วยรวบรวมเป้าหมายให้ข้า กู่เทียนฉิง"

หลิงเซียวดีดตัวออกจากยอดหลังคา ร่างของเขาพุ่งทะยานผ่านอากาศ มุ่งหน้าสู่ลานหน้าประตูวังหลวง สถานที่ซึ่งสงครามครั้งสุดท้ายกำลังจะระเบิดขึ้น

"ได้เวลาปิดฉากละครฉากนี้แล้ว"