ยุทธวิจิตรพิชิตจักรภพ

        รอบกายของอุทัยปรกคลุมด้วยม่านควันสีดำ วิชาไสยเวทขั้นสูงสร้างนิมิตหลอนหลอกล่อ ร่างปรมาจารย์ยุทธ์ที่พบเห็นคือภูตผีปีศาจที่ยึดครองร่างเด็กน้อยแสงสูรย์ไว้

        มังกรเรืองโรจน์หน้าถอดสี มันลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวขึ้นว่า “.. วิชา จิตอมตะ”

        อุทัยขับไล่ความงุนงง พอเงยหน้ามาก็พบเห็นร่างอสุรกายตรงดิ่งเข้าหา เจ้าร่างนั้นกล่าวขึ้นว่า “มาเป็นร่างทาสของข้าเสียดีๆ เจ้าเด็กปากสุนัข .. ฮา”

        ม่านควันสีดำม้วนวนเป็นเส้นสายเข้ามาโอบกระชับ อุทัยรู้สึกอึดอัดราวร่างกายถูกรัดรึงด้วยสายเชือกไปทั้งร่าง

        ร่างอสุรกายมาปรากฏอยู่ตรงหน้า มันจ้องมองอุทัยด้วยความปรารถนา ดวงตาเป็นประกายวับวาว แล้วจึงอ้าปากออกอย่างช้าๆ

        อุทัยหน้าตาเหลอหลา วิชาไสยเวทสุดประหลาดทำมันไม่สามารถควบคุมร่างกาย ปากก็ค่อยๆ อ้าออกอย่างช้าๆ เช่นกัน

        รอบกายมืดมิดกว่าเดิม สายตามองเห็นเพียงปากของเจ้าอสุรกายที่ขยายอ้าออก

        ปากอ้าขยายออกอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด ตอนนี้ใหญ่กว่าหัวอุทัยแล้ว ภายในปากโบ๋นั้นเป็นโพรงสีดำสนิท

        ภายในโพรงปากปรากฏเส้นสายควันสีม่วงดำ ความเย็นเยียบแผ่ซ่านราวกับออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของความมืดมิด

        .. อมตะกลืนร่าง !!!

        .. วิชาไสยเวทลึกลับที่สูญหายไปหลายพันปี

        ปากของอุทัยอ้ากว้าง ทั้งร่างกายแขนขายังถูกเส้นสายสีดำรัดไว้จนไม่สามารถเคลื่อนไหว

        ความสะพรึงเพิ่มเป็นเท่าทวี เมื่อเจ้าอสุรกายตวัดบางสิ่งมองดูคล้ายลิ้นโผล่ออกมาจากโพลงปากของมัน

        ลิ้นสีดำมะเมื่อมเป็นเมือกลื่น ค่อยๆ บิดม้วนยืดยาวออกหลายหลา เจ้าสิ่งนั้นส่ายไปมามองดูคล้ายมีชีวิตราวกับอสรพิษตัวหนึ่ง

        “พี่ชาย ! .. รีบหนีไป .. รีบหนีไป” เสียงร้องออกจากปากเล็กๆ บนรูปหน้าแสงสูรย์ที่อยู่บนร่างอสุรกายนั้น

        “มารดามัน ..” อุทัยใจหายวาบ เมื่อเจ้าลิ้นเมือกดำนั้นตวัดคดโค้งเข้าโลมเลียบนใบหน้า .. แพล๊บบบ .. แพล๊บบบ

        “.. กายาแข็งแกร่งกายานี้ ต้องเป็นของข้า ..” เสียงออกมาจากลิ้นเมือกดำ

        ที่ส่วนปลายคล้ายมีดวงตาเล็กเรียวจ้องมองอย่างหิวกระหาย ลิ้นยาวตวัดออกมาจ่อที่ปากของอุทัยแล้ว

        อุทัย !!! มันตกใจสุดขีดเมื่อเจ้าลิ้นนั้นกำลังพุ่งตรงเข้ามาที่ปากของมัน

        ด้วยความสะอิดสะเอียนทำอุทัยเลือดลมพลุ่งพล่าน พลังปราณทั้งสามสายหมุนวนอย่างเร็วรี่จนร่างกายของมันดีดผาง

        ที่ฝ่ามือทั้งสองเกิดประกายสีม่วงสว่างวาบ .. คลืน .. คลืนนน .. ประ .. เปรี๊ยะ .. เปรี๊ยะ !!!

        .. อัสนีบาตดึกดำบรรพ์ !!!

        แสงม่วงสว่างวาบระเบิดออกจากสองมือ พร้อมเสียงดัง .. คลืนนนน .. คลืนนนน .. ประ .. เปรี๊ยะ .. เปรี๊ยะ !!! .. พลังอัสนีพุ่งเป็นเส้นสายสีม่วงนับพัน

        .. คลืนนนน ! .. คลืนนนน ! .. เปรี๊ยะ ! .. เปรี๊ยะ ! .. เปรี๊ยะ ! .. เปรี๊ยะ !!!

        .. เปรี๊ยงงงงงงงงงง !!!!! เสียงดังสนั่น

        .. เส้นสายอัสนีรุนแรงกว่าครั้งใดๆ ฟาดระเบิดใส่ร่างอสุรกายนั้นอย่างจัง

        มังกรเรืองโรจน์จ้องมองจนตาค้าง พลังอัสนีที่ประสบเป็นพลังทำลายล้างสุดยอดรุนแรง

        เฮ่ยยยย !!! นักพรตสัมผัสฟ้าร้องเสียงหลง พร้อมดีดกายถอยออกอย่างรวดเร็ว

        เทวีจินเยว่ก้มหน้าหลบทั้งยังฉุดรั้งร่างองค์ชายวรราชหมอบราบลงพื้น

        คลื่นพลังงานมหาศาลเผาผลาญทุกอณูของร่างอสุรกาย ชีวะมวลเดือดพล่านอย่างฉับพลัน ทำร่างนั้นปะทุระเบิดออก

        กระดูกขาวปี้ป่นกลายเป็นเถ้าธุลี เศษเส้นเอ็นเนื้อหนังปลิวกระเด็นมอดไหม้ ทุกสิ่งอย่างสูญสลายราวไม่เคยคงอยู่มาก่อน

        อุทัยก็ไม่ได้ดีไปกว่า มันถูกแรงระเบิดอัดจนร่างปลิวกระเด็น แต่สายตายังจ้องมองไปยังร่างอสุรกายนั้น

        ภายในแรงระเบิดบังเกิดสิ่งแปลกประหลาดขึ้น

        .. หนึ่งคือกลุ่มควันสีขาว แปรสภาพเป็นรูปร่างเด็กชายผู้หนึ่ง มองไปคล้ายแสงสูรย์อยู่เจ็ดแปดส่วน

        สิ่งนั้นคือแสงสูรย์นั่นเอง กายหยาบของมันสูญสลายไป ดวงจิตสุดท้ายถูกปลดปล่อยจากไสยเวทอันชั่วช้า

        แสงสูรย์มองมาที่อุทัยอย่างสำนึกบุญคุณ มันส่งยิ้มให้แล้วกล่าวขึ้นว่า “.. ขอบคุณพี่ชาย .. ข้าได้เป็นอิสระเสียที”

        แล้วร่างของแสงสูรย์ค่อยๆ รางเลือนราวหมอกควัน แปรเปลี่ยนเป็นก้อนแสงสีขาวล่องลอยหายไป

        .. อีกหนึ่งคือร่างสีแดงของปักษาเพลิง วิหคสวรรค์กระพือปีกพุ่งทะยาน ส่งเสียงแผดร้อง .. แกร๊ซซซซซซ

        ราวกับเพิ่งหลุดออกมาจากกรงกักขัง ดวงจิตปักษาอัคคีสวรรค์โผบินฉวัดเฉวียน มองเห็นเป็นเส้นสายเพลิง

        ปักษาอัคคีสวรรค์บินวนเวียนอย่างไร้ทิศทางอยู่หลายรอบ สุดท้ายหันขวับมาที่อุทัย ทั้งร่างหักเลี้ยวตีโค้งพุ่งใส่ในบัดดล

        .. อุทัยใจหายวาบ ! รู้สึกร้อนวูบ ! .. ดวงจิตปักษาอัคคีสวรรค์พุ่งชนหน้าอก แล้วมุดหายไปในมิติเงาจิตอสูร

        ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเสี้ยววินาที .. ทั้งวิหารแตกฮือ แรงกระแทกจากพลังอัสนีบาดกวาดทั้งผู้คนทั้งโต๊ะข้าวของล้มระเนระนาด

        มังกรเรืองโรจน์เร่งเร้าปราณปราการป้องกัน ถึงกระนั้นมันยังซวนเซจากพลังอันมหาศาล

        อุทัยถูกแรงระเบิดส่งร่างลอยละล่องร่วงหล่นลงพื้นแล้วหมุนกลิ้งไปอีกหลายตลบ .. ตุ๊บบบ .. ตุ๊บบบ .. ตุ๊บบบ

        .. โครมมมม ! อุทัยไปหยุดอยู่ที่โคนเสาวิหารต้นหนึ่ง

        มันนอนแผ่หลาผงกหัวขึ้นมามอง สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำสมองของมันว่างเปล่า

        ที่จุดกึ่งกลางแรงระเบิดซึ่งเคยเป็นร่างของอสุรกายตนนั้น เหลือเพียงเศษเถ้าเลือดเนื้อที่ถูกเผาผลาญ ร่างกายส่วนใหญ่แปรเปลี่ยนเป็นฝุ่นผงกลายเป็นม่านหมอกปลิวกระจาย

        แต่ .. มีบางสิ่งยังคงอยู่ตรงนั้น

        ภายในกลุ่มหมอกเถ้าฝุ่น ภาพของตัวตนคล้ายสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

        เจ้าสิ่งนั้นลักษณะเป็นชิ้นเนื้อสีดำมันวาวเรียวยาวราวหนึ่งวา ส่วนล่างเรียวแหลมยืนอยู่บนพื้น สูงขึ้นเป็นส่วนลำตัวขดเกลียวหลวมหนึ่งรอบ ส่วนหัวยืดยาวปลายแหลมมีดวงตาเล็กๆ สองดวง

        .. มันคือสิ่งที่โผล่ออกมาจากปากเจ้าอสุรกายเมื่อครู่เอง

        อุทัยเหม่อมองตาค้าง ผลึกแว่นทิพย์แสดงผล .. ‘ปรสิตภูต : ระดับพลัง ๑ จุด’

        เพ้ยยยย !!! .. มังกรเรืองโรจน์ร้องอุทาน ทั้งห้องวิหารมีเพียงอุทัยและมังกรเรืองโรจน์เท่านั้นที่สังเกตเห็นเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดนี้

        ปรสิตภูตหยุดยืนด้วยส่วนปลายยกทั้งตัวลอยอยู่กลางอากาศ ผิวดำมีเมือกเหนียวมองดูคล้ายปลิงตัวมหึมา มันบิดตัวส่ายหัวไปมาราวกำลังค้นหาบางสิ่ง

        .. และแล้ว .. มันหยุดกึก หันขวับไปยังร่างร่างหนึ่งที่นอนอยู่ไม่ไกล

        เจ้าปรสิตภูตเคลื่อนไหวว่องไวอย่างเหลือเชื่อ มันดีดตัวครั้งหนึ่งก็ไหววูบมาอยู่ตรงร่างนั้นแล้ว

        เป็นร่างไหม้เกรียมของเฒ่ากระบี่ทลายนภานอนแน่นิ่งบนพื้น .. มันยังไม่ตาย แต่คงเหลือพลังชีวิตเพียงน้อยนิด

        เจ้าปรสิตภูตก้มหัวลงมา เสียงเย็นเยียบกล่าวกับกระบี่ทลายนภาว่า “.. เจ้าเด็กน้อย ข้าจะชุบชีวิตเจ้ากลับมาอีกครั้ง”

        .. ร่างกระบี่ทลายนภาสั่นไหวเบาๆ .. ปรสิตภูตไม่รอช้า นำปลายแหลมของส่วนหัวมุดเข้าไปในปากกระบี่ทลายนภาในทันใด

        .. กระบี่ทลายนภาปากแหกกว้างร่างกระตุกสั่นสะท้าน ทันทีที่ปรสิตภูตนำส่วนหัวเรียวเล็กเสือกลงช่องปาก

        .. สวบบบ ! ร่างยาวเมือกดำลื่นไหลลงลำคอ

        .. ส่วนหางของปรสิตภูตยังส่ายดุ๊กดิ๊กๆ แล้วหายวาบลงไปทั้งดุ้น

        “อัดใดว่ะเนี๊ยะ!!!” อุทัยอุทานร่างดีดผางลุกขึ้นนั่งโดยทันใด ภาพที่ได้เห็นช่างสยดสยอง มันเผลอตัวจับที่ลำคอทำท่าพะอืดพะอม

        .. ร่างกระบี่ทลายนภานิ่งสงบลง .. เพียงชั่วครู่ร่างของมันก็กระตุกสั่นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงจนน่าตกใจ

        .. หน้าอกยกลอยขึ้นจากพื้น

        .. สองแขนสองขาเหยียดเกร็ง นิ้วมือนิ้วเท้ากางจิกลงพื้น

        .. สองตาของมันเปิดเบิกโพลง ปากอ้ากว้างสูดงับอากาศเข้าไปเต็มปอด .. เฮือกกกกกก !

        ร่างไหม้เกรียมกระโดดลุกขึ้นยืน .. ผึงงงงง!

        เฮ้ยยย ! .. อุทัยอุทานหน้าถอดสี .. เป็นไปได้ไงเนี๊ยะ !!!

        กลุ่มปราณสีดำราวควันทะมึนแผ่ออกมาครอบคลุมร่างกระบี่ทลายนภา เกิดการเปลี่ยนแปลงกับร่างกายและผิวหนังอันไหม้เกรียม

        ภายในร่างกระบี่ทลายนภาสั่นไหว กระดูกภายในเชื่อมประสานทำร่างกายแขนขาเหยียดตรงยืดยาว

        ผิวหนังที่ไหม้ดำผลัดหลุดลอกออก กลายเป็นผิวใหม่ขาวนวล เส้นผมหนวดเครางอกใหม่ทั้งยืดยาวทั้งดกดำ

        กระบวนการเสร็จสิ้นสมบูรณ์ กระบี่ทลายนภาฟื้นคืนชีพกลายเป็นร่างเปลือยเปล่าของชายฉกรรจ์อายุราวยี่สิบเศษ

        เป็นการถือกำเนิดใหม่ของกระบี่ทลายนภา แต่สิ่งที่ผลึกแว่นทิพย์แสดงต่อจากนั้นทำอุทัยตกตะลึงเพิ่มขึ้นอีก

        .. พลังของกระบี่ทลายนภาเริ่มขยับเพิ่มขึ้น .. ๐ .. ๑ .. ๒ .. ๓ .. ๔ .. ๕ .. ๖ .. ๗ .. ๘ .. ๙

        .. พลังปราณสีดำกระจายออกรอบข้าง พลังยังเพิ่มขึ้นต่อ .. ๑๐ .. ๑๑ .. ๑๒ .. ๑๓ .. ๑๔ .. ๑๕ .. ๒๔ .. ๕๒ .. ๗๘ .. ๙๙

        .. ปราณสีดำปะทุออกรอบกาย พลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว .. ๑๓๒ .. ๕๖๗ .. ๙๙๙ .. ๒,๑๑๔ .. ๔,๗๕๒ .. ๘,๕๓๖ .. ๙,๙๙๙

        .. ปราณสีดำระเบิดจนอากาศสั่นสะท้าน พลังของกระบี่ทลายนภายังเพิ่มขึ้น ไม่มีทีท่าจะหยุดลง .. ๔๑,๖๖๕ .. ๑๑๕,๗๖๓ .. ๕๖๔,๑๑๘ ..

        อุทัยมองจนตาถลน สิ่งที่ปรากฏในผลึกแว่นทิพย์ .. ‘มนุษย์ : จิตพิสุทธิ์ - ระดับพลัง ๙๙๙,๙๙๙ จุด’

        นี่มันเกินระดับเดิมของตาเฒ่าก่อนการประลองกับกระบี่เทพประจิมไปไกลแล้ว แต่พลังก็ยังทะยานเพิ่มขึ้นอีก

        สุดท้ายไปหยุดอยู่ที่ .. ‘มนุษย์ : จิตญาณคุรุ - ระดับพลัง ๙,๙๙๙,๙๙๙ จุด’

        ปากของอุทัยอ้ากว้าง กรามล่างแทบจะร่วงหล่นลงพื้น พลังใหม่ของกระบี่ทลายนภาไปหยุดที่ระดับจิตญาณคุรุ ทั้งยังเต็มปริ่มสุดขอบอีกด้วย

        กระบี่ทลายนภากลายเป็นสุดยอดปรมาจารย์ยุทธ์ เปลือยกายยืนตระหง่านง้ำอยู่กลางวิหาร ร่างสูงโปร่งผิวพรรณขาวนวลเนียน ลอนกล้ามเนื้อเป็นริ้วได้สัดส่วนแข็งแกร่ง แขนขาเรียวยาวยืนหยัดมั่นคงราวขุนเขา

        วงหน้าหมดจดสองตาคมวาวดังพญาอินทรี ผมยาวดำสะบัดสยาย หนวดเคราดำยาวโบกกระพือ

        กระบี่ทลายนภาในรูปลักษณ์ใหม่สำรวจร่างกาย ลองขยับแขนขา กล่าวขึ้นว่า “.. เจ้าร่างนี้พอได้อยู่ .. ฮา”

        ยอดยุทธ์ในวิหารได้สติ ต่างหันกลับมามองกระบี่ทลายนภาที่กลับกลายเป็นหนุ่มฉกรรจ์

        มังกรเรืองโรจน์มองดูจนคิ้วขมวด กล่าวขึ้นว่า “.. อมตะคืนร่าง .. พวกคุปยะ”

        เพ้ยยย ! .. นักพรตสัมผัสฟ้าร้องเสียงหลง “เจ้า .. เจ้า .. กระบี่ทลายนภา .. เจ้ายังไม่ตาย .. ทั้งยัง ..”

        นาธาทั้งตกใจทั้งดีใจ กล่าวร้องอย่างลิงโลดว่า “.. อา .. อาจารย์ .. อาจารย์ กลับมาแล้ว”

        ยอดยุทธ์ทั้งวิหารครางฮือ .. กระบี่ทลายนภาในรูปลักษณ์วัยหนุ่มฉกรรจ์ยืดโด่เด่ส่งพลังปราณอันลึกล้ำ

        กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มยิ้มมุมปากจ้องมองอุทัย “แสบนักนะ เจ้าเด็กปากสุนัข”

        อุทัยลุกขึ้นยืนเหงื่อเม็ดโป้งอาบย้อมใบหน้า มันกล่าวว่า “.. มารดาเมิง .. นี่มันตัวอะไรกันแน่หว่ะ”

        กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มยิ้มกล่าวตอบว่า “ก็บอกแล้วไง ว่าคือร่างเทพ อย่างไรเล่า”

        “ร่างเทพ ..” อุทัยร้องทวนคำ ร้องขึ้นว่า “เทพบ้านมารดาเมิงสิ ..”

        ฮา ฮา .. กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มหัวเราะร่าจ้องมองอุทัยอย่างพิจารณา กล่าวต่อว่า “.. เจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ที่เจ้าเห็นเมื่อครู่คือ ร่างเทพอมตะของข้า”

        “ร่างเทพอมตะ” อุทัยร้องกล่าวย้ำ มันกล่าวต่อ “.. ไอ้ตัวเมื่อครู่นี้นะ .. ข้าว่าเหมือนพยาธิตัวตืดมากกว่า”

        ชิ .. กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มสบถ กล่าวว่า “ยังปากสุนัขไม่เสื่อมคลาย หากวันนี้ไม่ตัดศีรษะเจ้า ข้าคงนอนไม่หลับไปหลายวัน ฮี ฮี”

        กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มยกมือขยับวูบหนึ่ง สองนิ้วชี้กลางประกบชี้ตรง ปรากฏบางสิ่งลอยวาบมาอยู่ด้านข้างของมัน

        กระบี่เล่มบางส่องประกายสีฟ้าสดใสด้วยพลังธาตุวายุ ตัวกระบี่ตั้งตรงด้ามจับอยู่เบื้องบน ปลายแหลมชี้ลงพื้น ปราณกระบี่แผ่พลังเย็นเยือก

        ดวงตาเรียวยาวสีดำสนิทสองดวงลืมตื่นขึ้นพร้อมริมฝีปากยิ้มยกอย่างชั่วช้า กระบี่เล่มนั้นกล่าวขึ้นว่า “เจอตัวจนได้ เจ้าปีศาจหัวเกรียน”

        อุทัยตกใจร้องอุทาน “.. เจ้า ! .. เจ้ากระบี่ผี”

        .. กระบี่เล่มนั้นคือเจ้าทาสกระบี่ .. กระบี่เทพวายุ .. ที่พบเจอคราวพลัดหลงไปวังอสูรในหุบเขาแห่งความตาย .. ทั้งยังเจอในภาพหลอนเมื่อครู่ .. ซึ่งทำให้อุทัยได้สติขึ้นมา

        ผลึกแว่นทิพย์ตรวจสอบเจ้าทาสกระบี่ .. ‘ศาสตราเทวะ : ระดับพลัง ๑๒,๓๙๙ จุด’

        กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มเลิกคิ้ว กล่าวถามว่า “รู้จักมันหรือ”

        เจ้าทาสกระบี่ตอบด้วยสายตาแค้นขึง “เรียนท่านราชครู ก็มันนี่แหละ ที่สังหารนายน้อย”

        ฮึ .. กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มอุทาน กล่าวว่า “เป็นเจ้านี่นะหรือ ผู้สังหารศิษย์รักของข้า”

        เจ้าทาสกระบี่กล่าวตอบ “ถูกแล้วนายท่าน เป็นมัน” ดวงตาเผยแววโศกเศร้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นว่า “.. เป็นมัน มันสังหารองค์ชาย”

        เฮ่ยยย ! อุทัยอุทาน .. ข้ามิได้สังหารมันเสียหน่อย

        กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มหรี่ตาจ้องมองอุทัย กล่าวขึ้นว่า “เช่นนั้น จงไปนำศีรษะมันมาเซ่นสรวงนายน้อยของเจ้า” แล้วจึงสะบัดนิ้วออกไปเบาๆ

        หี หี .. เจ้าทาสกระบี่ปากยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย ดวงตาเรืองแสงสีแดงเข้มราวโลหิต ปลายแหลมของกระบี่ตั้งชี้ไปยังอุทัย .. แล้วจึงพุ่งทะยานออกไปโดยทันใด

        เพี้ยวววว !!! กระบี่เทพวายุกลายเป็นลำแสงสีฟ้าใส พลังธาตุวายุเข้มข้นส่งพลังเพิ่มขึ้นนับเท่าทวี .. เพียงออกตัวระดับพลังก็เพิ่มเป็น ๑๗๖,๕๔๒ จุด

        อุทัย ! เหตุการณ์แปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว มันรับรู้ถึงพลังปราณหยุนเยียบชนิดหนึ่งโอบล้อมมันเอาไว้ ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนที่หลบหนีได้

        อ๊ากกก !!! อุทัยแหกปากร้อง .. พร้อมระเบิดพลังปราณทั้งหมดที่มี ร่างกายก่อเกิดอักขระยันต์สีทองอร่ามส่องแสงเจิดจ้า

        เพี้ยวววว !!! กระบี่เทพวายุในปราณฟ้าใสพุ่งมาถึงครึ่งทาง .. ระดับพลังเพิ่มเป็น ๗๖๖,๕๕๓ จุด

        อุทัยจ้องกระบี่เทพวายุตาเขม็ง ที่ฝ่ามือเกิดประกายแสงสีม่วงสุกใส ส่งเสียง .. เปรี๊ยะ ประ ! .. ตามด้วยเสียง .. คลืน .. ประ .. เปรี๊ยะ .. แล้วก็ .. ฟู๊ดดดดด !

        บัดซบเอ้ยยย !!! อุทัยสบถ พลังอัสนีเหลือกระแสพลังเพียงบางเบา นี่มันใช้ไม่ได้อีกแล้วหรือ

        เพี้ยวววว !!! กระบี่เทพวายุกลายเป็นประกายผลึกฟ้าใสวิววับพุ่งเข้ามา.. อยู่ห่างเพียงห้าวา .. ระดับพลังเพิ่มเป็น ๑,๔๗๕,๑๑๒ จุด

        .. สถานการณ์คับขันถึงขีดสุดแล้ว

        อ๊ากกกกก !!! อุทัยแหกปากร้องดังกว่าเดิม .. ระเบิดพลังปราณเฮือกสุดท้าย อักขระยันต์สีทองทวีความเจิดจ้า เพิ่มด้วยอักขระยันต์ดำทะมึนมีละอองสีทองวิ่งวน .. แล้วย่อตัวนำแขนทั้งสองมาไขว้กากบาทที่หน้าอก

        .. ก้องเกราะมังกร !!!

        อุทัยประสานพลังปราณทั้งสองกระแส สร้างปราการปราณแผ่กระจายออกเป็นรูปโล่ทรงกลม วิ่งวนด้วยอักขระมนต์สีทองสุกใสและดำทะมึน

        หึ หึ .. กระบี่ทลายนภาวัยหนุ่มหัวเราะ ดวงตาส่องประกายดำวูบ .. กระบี่เทพวายุแปรเป็นผลึกปราณสีฟ้าเข้ม .. ระดับพลังเพิ่มไปถึง ๖,๕๕๖,๑๘๖ จุด

        อ๊ากกกกก !!! อุทัยแหกปากร้อง บรรจุพลังทั้งหมดลงปราการปราณ อักขระปราณทั้งสองวิ่งวนจนมองดูเป็นแผ่นผืน

        .. กึ๊กก !!! เกิดเสียงเพียงแผ่วเบา ปลายกระบี่เทพวายุกระทบถูกโล่ปราณแล้ว

        อุทัยใจหายวาบ .. ผลึกปราณสีฟ้าเข้มของกระบี่เทพวายุชะลอลงนิดหนึ่ง แล้วค่อยๆ แทรกผ่านโล่ปราณเข้ามาอย่างช้าๆ

        ฮี ฮี ฮี .. เสียงหัวเราะอย่างสะใจของเจ้าทาสกระบี่

        “มารดามึง!” อุทัยสบถด่า .. ปราการปราณที่สร้างขึ้นไม่สามารถทำอย่างไรได้ กระบี่เทพวายุบินผ่านไปราวโล่ปราณนั้นเป็นเพียงแผ่นกระดาษ 

        .. กระบี่เทพวายุเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง .. เพี้ยวววว !!!

        … ซวบบบ !!! คมกระบี่พุ่งทะลวงเสียบเข้ากลางหน้าอกอุทัยอย่างจัง ปราณกระบี่ยังพุ่งทะยานไปตามสภาวะนำร่างอุทัยลอยละล่องติดไปด้วย แล้วไปหยุดเสียบอยู่กับเสาวิหารต้นใหญ่ .. โครมมมม !!!