หัวหน้าหน่วยองครักษ์รีบคำนับท่านหญิง ยื่นมือรับพลุสัญญาณรับฟังรหัสลำดับการยิงขึ้นฟ้าอย่างมึนงง
ท่านหญิงโทโมเอะ กล่าวเสริมอีกเพียงว่า
“ท่านสั่งการให้ทั้งหมด เตรียมเคลื่อนย้ายขึ้นเกาะคุโร อีกสักครู่หลังยิงพลุสัญญาณกองเรือของท่านลุง ซึ่งลอบติดตามพวกเรามา จะไปสมทบกับพวกเราบนเกาะ...”
นิวะ ฮิเดโยริถึงกับอุทานดังอา บัดนี้ค่อยทราบว่าที่แท้นายท่านมิโยชิตระเตรียม แผนรับมือเหตุเปลี่ยนแปลง ไว้ล่วงหน้าแต่แรกสั่งลอบนำกองกำลังอีกกลุ่ม ติดตามมาห่าง ๆ นับว่ารอบคอบยิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กระทั่งมันยังไม่ทราบเื่คาดว่าบุตรชายของมันและอาเคชิ เค็นจิก็ไม่ทราบเื่นี้เช่นกันไม่แน่ว่ากระทั่งองครักษ์เฒ่าคาโต้ ก็อาจไม่ทราบเื่
บางทีผู้ที่ทราบ คงมีเพียงท่านหญิงโทโมเอะ...
นายท่านมิโยชิไม่ไว้ใจบริวารคนใด จนถึงที่สุดจริง ๆ ...
หัวหน้าหน่วยองครักษ์นิวะ ฮิเดโยริ คำนับท่านหญิงอีกครั้งถอยร่างไปท้ายเรือ ยิงพลุสัญญาณขึ้นฟ้า
ฉับพลัน ประกายเจิดจ้าหลากสีสัน ห้าเส้นสายแตกกระจายเต็มนภา…
นิวะ ฮิเดโยริสั่งการโดยพลัน สุ้มเสียงก้องกังวาน
“ทุกคนล่าถอยกลับขึ้นเรือ! เตรียมจัดกองกำลังขึ้นเกาะคุโร!”
เพียงสิ้นประโยคนั้น ทาคาโกะตัดสินใจโผพุ่งทะยานร่างหมายตรงเข้าประสานมือกับโยชิอิ คิดจัดการหัตถ์อัสนีทลายฟ้าก่อนล่าถอยให้จงได้
ทาคาโกะสะบัดมือเพียงครั้ง เหวี่ยงแผ่นไม้กลมเล็กลงบนผิวน้ำร่างสูงเปรียวเหินทะยาน ใช้แผ่นไม้เป็จุดหยั่งเท้า เพียงวูบโผพุ่งร่างยืนเคียงข้างบุรุษหนุ่ม
หัตถ์อัสนีทลายฟ้าเห็นทาคาโกะ ทะยานร่างมาแต่ไกล มันถึงกับขมวดคิ้วมุ่นประกายกราดเกรี้ยวพุ่งจากั์ตา แค่นเสียงเฮอะคำหนึ่ง ลำพังบุรุษหนุ่มตรงหน้ามันก็แทบรับมือยากยิ่งแล้ว หากดรุณีนางนั้นร่วมประสานมือ สถานการณ์ต้องย่ำแย่เข้าตาจน
หัตถ์อัสนีทลายฟ้าทราบแก่ใจ ไม่จำเป็ต้องเข้าเสี่ยงแลกชีวิตในเวลานี้เพราะแผนการที่พวกมันวางไว้ ดำเนินถึงตรงนี้นับว่าบรรลุผล ดังนั้นสะกิดเท้าล่าถอยไปด้านหลังกว่าห้าวา ท่าร่างวิชาตัวเบาสูงส่ง ซ้ำฟาดฝ่ามือรวดเร็วปานจักรผันป้องกันมิให้ถูกติดตามจู่โจม
ทันใด สุ้มเสียงดุดันของหัตถ์อัสนีทลายฟ้า ตวาดก้อง
“ทั้งหมดล่าถอย!”
สิ้นประโยค ปรากฏเงาวูบสองสาย ท่าร่างรวดเร็วปราดเปรียวทะยานขึ้นจากเรือโจรสลัดอีกสองลำ โผพุ่งร่างมาสมทบกับหัตถ์อัสนีทลายฟ้าบนเรือลำซึ่งอยู่ด้านหน้า
เงาร่างทั้งสองสายย่อมเป็ หัวหน้าโจรร่างผอมสูงผู้ใช้เกาทัณฑ์แขนเสื้อซึ่งต่อสู้กับนิวะ ฮิเดโยริ และหลวงจีนร่างอ้วนผู้ต่อสู้กับนิวะ นากาโตะ
แทบจะพร้อมกับการปรากฏ ของหลวงจีนร่างอ้วน บนเรือลำที่มันทะยานร่างขึ้นปรากฏร่างโชกเืของนากาโตะ โผพุ่งขึ้นจากห้องท้องเรือ
องครักษ์หนุ่มหยัดยืนมั่น บนดาดฟ้าเรือ ตามลำตัวแขน ขา ล้วนเกลื่อนาแโลหิตหลั่งไหล สภาพร่างกายบอบช้ำ สะบักสะบอมไม่น้อยคาดว่าการต่อสู้ในห้องท้องเรือ คงดุเดือดหวาดเสียวยิ่ง
นากาโตะทำท่าคล้ายจะติดตาม ไล่ล่าหลวงจีนร่างอ้วนไป ทว่าเพียงวูบเมื่อเหลียวกลับมองไปยังเรือท่านหญิง ท่าร่างพลันชะงักยับยั้ง แปรเปลี่ยนความตั้งใจโผพุ่งทะยานมาสมทบผู้เป็บิดา ณ หน้าห้องประทุนเรือ
แทบในจังหวะเดียวกันนั้น อาเคชิ เค็นจิได้ยินคำสั่งล่าถอยถนัดชัดรีบดึงรั้งสภาวะดาบกลับคืน ทำลายสภาวะต้านยันกับนักพรตลง มันตวาดกึกก้องร่างสูงใหญ่ทะยานถอยหลัง พุ่งกลับเรือท่านหญิงทันทีดาบยาวในมือยังรักษาสภาวะท่วงท่า พุ่งแผ่รังสีดาบกราดเกรี้ยวป้องกันมิให้นักพรตฉวยโอกาสติดตามจู่โจม
นักพรตผู้ใช้แส้ปัดยืนนิ่ง ทั่วร่างผ่อนคลายสภาวะปล่อยให้เค็นจิทะยานล่าถอย กลับเรืออย่างสะดวกดายมันรอกระทั่งร่างเค็นจิหยัดยืนบนเรือท่านหญิงค่อยพุ่งกายไปยังเรือโจรสลัดลำที่อยู่ด้านหน้า สมทบกับหัตถ์อัสนีทลายฟ้าหัวหน้าโจรร่างผอมสูง และหลวงจีนร่างอ้วน
ชั่วพริบตาเดียว หลังคำสั่งล่าถอยของหัตถ์อัสนีทลายฟ้า ทั้งเหล่าหัวหน้าโจรและสมุนทั้งหลาย ต่างล่าถอยกลับเรือของตนหมดสิ้น
ฝ่ายเหล่าองครักษ์บนเรือท่านหญิง ล้วนรวดเร็วฉับไวไม่ด้อยกว่ากลุ่มโจรพากันเคลื่อนย้ายร่างไร้ิญญาของคาโต้ มูซาชิ กลับเรือของตนเช่นกัน
เรือเร็วเหล่าโจรทั้งห้าลำ เริ่มเคลื่อนที่ออกห่างอีกครั้ง ค่อย ๆ ทิ้งระยะจากเรือท่านหญิงหลาย่ตัวกระทั่งห่างพ้นระยะเกาทัณฑ์อักโข หรือพวกมันจะยอมรามือเพียงเท่านี้...
โยชิอิกับทาคาโกะยังยืนนิ่ง เฝ้าสังเกตการณ์ การล่าถอยของเหล่าโจรสลัด
แววตาทั้งสองคู่ ต่างครุ่นคิดเคลือบแคลง เนื่องเพราะสภาพการณ์เวลานี้ไม่สามารถบอกได้อย่างแท้จริงว่า เหล่าโจรสลัดรามือแล้วโดยสิ้นเชิง
ทั้งนี้เพราะเรือเร็วทั้งห้าของเหล่าโจร แม้เคลื่อนออกห่างไกลโขทว่าทั้งหมดยังคงจอดนิ่ง คล้ายกำลังลอบสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆเฝ้ามองกองกำลังบนเรือท่านหญิง ทยอยลงเรือเล็ก กระนั้นพวกมันกลับไม่มีวี่แววจะฉวยจังหวะอันดีนี้ โหมกำลังบุกจู่โจมอีกระลอก
ทั้งไม่คล้ายคิดจัดกองกำลัง เคลื่อนย้ายชิงบุกขึ้นเกาะคุโรก่อนดูท่าคล้ายพวกมันคิดรามือ แต่หากเป็เช่นนั้น เหตุใดเรือของพวกมันไม่ล่าถอยออกจากน่านน้ำไป...
ทาคาโกะเอ่ยถาม น้ำเสียงกังวล
“ไม่รู้ว่าพวกมันมีแผน...”
สุ้มเสียงกังวานของโยชิอิ กล่าวแทรก น้ำเสียงเจือแววไม่พอใจ
“ทำไมเ้าไม่คุ้มครองท่านหญิง…”
สิ้นประโยคนั้น ทาคาโกะถึงกับนิ่งอึ้งไป ชะงักลังเลถ้อยคำที่คิดกล่าวอธิบาย กลืนหายลงคอสิ้น ด้วยทราบว่ากล่าวไปก็ไม่มีประโยชน์...
สำหรับโยชิอิ ความปลอดภัยของท่านหญิง ย่อมสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด...
บุรุษหนุ่มทอดถอนใจ ละสายตาจากเรือเหล่าโจรสลัด หันไปพยักหน้ากับทาคาโกะทะยานร่างไปสมทบกับทั้งหมด ณ ห้องประทุนเรือท่านหญิง
ทาคาโกะจะทำอย่างไรได้ ยามนี้ได้แต่ฝืนยิ้มอีกครั้งทะยานร่างติดตามโยชิอิไป
ขณะนั้น นิวะ ฮิเดโยริจัดขบวนเหล่าองครักษ์ พลเกาทัณฑ์ หน่วยรักษาการณ์สั่งการผู้ใดเป็กองหน้า ผู้ใดระวังหลัง เมื่อขึ้นเกาะแล้วจัดขบวนรุกรับอย่างไรในเวลาเพียงอึดใจเดียว ทั้งหมดพร้อมเคลื่อนย้ายกำลังขึ้นเกาะคุโร
เรือเล็กถูกปล่อยลงน้ำ กองกำลังชุดแรก มุ่งตรงไปยังชายหาดแล้ว...
กองกำลังของท่านหญิง เคลื่อนย้ายขึ้นสู่เกาะคุโร ทั้งหมดคึกคักอักโขขึ้นฝั่งหมดสิ้น รีบจัดขบวนตั้งแนวรับศึก แม้มีกำลังเพียงครึ่งร้อยกลับมีสภาพเข้มแข็งน่าเกรงขาม
ทั้งหมดหาชัยภูมิอันมีเปรียบ เหมาะแก่การตั้งรับเฉพาะหน้าเพราะทราบดีว่าอาจถูกกลุ่มโจรสลัด ซึ่งยังลอยเรือทั้งห้าลำคุมเชิงอยู่นอกเกาะบุกขึ้นฝั่งจู่โจมละลอกใหม่ได้ทุกเมื่อ
นิวะ ฮิเดโยริสั่งทั้งหมดเคลื่อนขบวน คิดตั้งรับบนเนินดินแห่งหนึ่ง เป็ชัยภูมิดีด้วยสูงกว่าพื้นที่อื่นๆ เห็นภูมิประเทศรอบเกาะถนัดชัด อีกทั้งบนเนินยังประกอบด้วย โขดหินหลากหลายเหมาะใช้ซุ่มซ่อนตั้งแนวต้านรับข้าศึก
ทว่าเพียงทั้งหมด เข้าใกล้เนินดินอันหมายตาไว้ ทุกผู้กลับใจหายวาบตื่นตระหนกอย่างยิ่ง!
โยชิอิ ทาคาโกะ นากาโตะ และเค็นจิต่างตรงเข้าห้อมล้อมป้องกันคุ้มครองท่านหญิงจากทั้งสี่ทิศ!
สถานการณ์กลับพลิกผัน เปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิง!
เนื่องเพราะตามโขดหินสูง เลยเรื่อยไปบนเนินดินเล็ก ๆอันเป็ชัยภูมิที่ดียิ่ง พลันปรากฏเงาร่าง กองกำลังกลุ่มหนึ่ง แต่งกายไม่ต่างจากโจรสลัดจงหยวนมีกำลังราวร้อยกว่าคน ทั้งหมดหมอบซุ่มอยู่หลังโขดหินในมือทุกผู้พาดสายง้างเกาทัณฑ์คันแข็งแกร่ง เตรียมพร้อมยิงสังหารได้ทุกเมื่อ!
ไม่ว่าผู้ใดไหนเลยคิดว่า เหล่าโจรจะแบ่งกำลังอีกส่วนหนึ่งมาดักรอทั้งหมดบนเกาะคุโร!
นิวะ ฮิเดโยริ รีบสั่งการกองกำลัง โอบล้อมพิทักษ์คุ้มครองท่านหญิงเป็ชั้นๆ นอกสุดเป็พลเกาทัณฑ์ ต่อมาเป็หน่วยทหารรักษาการณ์ถัดเข้ามาจึงเป็เหล่าองครักษ์ ส่วนโยชิอิ ทาคาโกะ นากาโตะ และเค็นจิพิทักษ์อยู่ข้างกายท่านหญิงโทโมเอะ
เพลานี้ ในใจทุกผู้ต่างหนักอึ้งอย่างยิ่ง เพราะการที่เหล่าโจรสลัดขบวนนี้สามารถดักรอทั้งหมดบนเกาะ ย่อมแสดงว่าพวกมันทราบแต่แรกดาบหงส์ฟ้าเก็บซ่อนอยู่ที่ไหน!
ทันใด สุ้มเสียงทุ้มหนัก เอ่ยเป็ภาษาชาวอาทิตย์อุทัย ดังจากโขดหินใหญ่เชิงเนินดินเบื้องหน้า
“ท่านทั้งหลายมาช้าไปก้าวหนึ่ง ดาบหงส์ฟ้าอยู่ในมือข้าแล้วพวกท่านล่าถอยกลับไปเถอะ”
ไม่เพียงกล่าววาจา ซ้ำชูกล่องไม้ใบหนึ่งขึ้นด้วยมือซ้ายสายตาทั้งหมดจับจ้อง ไปยังคนผู้นั้นเป็จุดเดียว
บุคคลเ้าของประโยคนั้น นั่งผ่อนคลายบนโขดหินใหญ่ มันเป็ชายวัยกลางคน รูปร่างสูงหนาใบหน้าเกลี้ยงเกลา เค้าหน้าคมคายไม่น้อย ดวงตาทอประกายเจิดจ้าจากผิวพรรณหน้าตาระบุว่า อายุควรเพิ่งย่างสี่สิบต้น ๆทว่าผมยาวที่ปล่อยสยายกลางหลัง กลับขาวโพลนเป็สีเงินยวงหมดสิ้นคล้ายดั่งคนชราอายุกว่าแปดสิบปี!
ชุดแต่งกายสีขาวของชายผู้นั้น ผิดแผกจากเหล่าโจรสลัดจงหยวนทว่าก็มิใช่ชุดแต่งกายของชาวอาทิตย์อุทัย ชายผู้นี้กลับแต่งกายด้วยชุดของชาวโชซอน!
ข้างกายมันมีดาบเรียวยาวลักษณะสามัญ ไม่มีใดเด่นสะดุดตาวางอยู่แต่ที่สายตาของทุกผู้จับจ้อง ย่อมเป็กล่องไม้แคบยาวในมือซ้ายของมัน...
นั่นเป็กล่องใส่ดาบอย่างแน่นอน...
กระนั้น สิ่งซึ่งอยู่ภายในกล่อง จะใช่ดาบหงส์ฟ้าหรือ...
วูบนั้น ไม่ทราบว่าจงใจหรือเจตนา ชายผู้นั้นขยับกล่องใส่ดาบเล็กน้อยตราเหล็ก้าของกล่องไม้ พลันส่องกระทบแสงจันทร์ ทุกผู้เห็นถนัดชัดตาบนกล่องประทับตราตระกูลมินาโมโตะ!
ข้างตราอันใหญ่ของตระกูลมินาโมโนะ ยังสลักตราขนาดเล็กกว่าอีกหนึ่งอัน...
โยชิอิอุทานดังอา รีบหันไปยืนยันต่อทั้งหมดนั่นเป็ตราประทับเดียวกับท่านมินาโมโตะ โยชิสึเนะ ซึ่งประทับไว้บนม้วนภาพอันได้รับมอบจากท่านมิโยชิ
อย่างนั้นสิ่งที่อยู่ในกล่อง ต้องเป็ดาบหงส์ฟ้าอย่างแน่นอน!
ชายผู้นั้น กล่าวสุ้มเสียง ทุ้มหนักอีกครั้ง
“ข้า ‘ปักจีวอน’ เดินทางมาแดนอาทิตย์อุทัยครั้งนี้เพียง้านำดาบหงส์ฟ้ากลับไป มิคิดสร้างความลำบากแก่ผู้ใดพวกท่านทางที่ดีอย่าคิด...”
ทันใด ปรากฏเงาร่างสายหนึ่งพุ่งวูบ เคลื่อนไหวรวดเร็วคล้ายดั่งประกายสายฟ้า เสี้ยวพริบตา บรรลุถึงร่างปักจีวอน!
รังสีดาบเย็นเยือก รุนแรงมหาศาล พุ่งแผ่จากเงาร่างสายนั้นทั้งที่ดาบยาวยังมิทันหลุดจากฝัก!
เพียงวูบ ประกายดาบพลันวาบขึ้น รวดเร็ว! รวดเร็วอย่างยิ่ง!
เป็ระดับความเร็วของการชักดาบ อันผู้คนไม่สามารถคาดคำนวณได้!
เป็ระดับความเร็วของดาบวาววับในมือโยชิอิ!
ปักจีวอนถึงกับอุทาน ด้วยความประหลาดใจคาดคิดไม่ถึงว่าในเหล่าบรรดาองครักษ์ กลับปรากฏผู้มีพลังฝีมือสูงเยี่ยมเพียงนี้ร่างสูงหนาทะยานเบี่ยงหลบในฉับพลัน
ทว่ารังสีคมกริบ จากประกายดาบของโยชิอิ จู่โจมคุกคามตามติดมิผ่อนลดละไม่ยอมให้ปักจีวอนเบี่ยงร่าง หลบเลี่ยงสภาวะดาบนี้ไปได้
พริบตานั้น รังสีสภาวะดาบของโยชิอิกับปักจีวอน ทั้งหักล้างทั้งโหมปะทะจู่โจมเข้าใส่อย่างรุนแรงดุดัน รอบตัวบุรุษทั้งสอง บังเกิดกระแสลมหมุนหอบใหญ่ฝุ่นทรายฟุ้งราวม่านหมอก คลี่คลุมร่างคนทั้งสองไว้ภายในสิ้น
ใบหน้าปักจีวอน กลับบังเกิดรอยยิ้มวูบ เนื่องเพราะด้วยพลังฝีมือเช่นนี้มันย่อมทราบแล้วว่า บุรุษหนุ่มชุดเขียวต้องเป็นาคามูระ โยชิอิมือดีในสังกัดตระกูลโยชิโอกะอย่างแน่นอน มันแม้เคยได้ยินกิตติศัพท์ของบุรุษหนุ่มกระนั้นยังคิดไม่ถึงว่า พลังฝีมือจะสูงล้ำปานนี้
ปักจีวอนตวาดก้อง จำต้องสะบัดกล่องใส่ดาบ อันถืออยู่ในมือซ้ายออกห่างจากตัว เพราะในเสี้ยวพริบตานั้น มันจำต้องใช้สองมือจับด้ามดาบพุ่งแผ่รังสีดาบกราดเกรี้ยว ต้านปะทะรังสีจากดาบยาวของโยชิอิอย่างหักโหม
ยอดฝีมือชาวโชซอน ย่ะหนักทราบดีว่า ผู้ใดก็ไม่อาจต้านรับการจู่โจมปานสายฟ้าครั้งนี้ของโยชิอิ ด้วยการใช้มือจับดาบเพียงข้างเดียว
คมดาบยาวสีเงินวาววับ ปะทะกันเพียงวูบราวสายฟ้าฟาด บังเกิดเสียงเปรี้ยงกระหึ่มกึกก้องร่างโยชิอิและปักจีวอนคล้ายตรึงติดอยู่กับที่ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวพลังสภาวะของทั้งคู่เท่าเทียมกันพอดี!
จังหวะนั้นเอง บนโขดหินเหนือเนินดิน ด้านหลังของปักจีวอนบังเกิดอีกหนึ่งสุ้มเสียง แผดร้องอื้ออึงต่อเนื่อง!
เงาร่างอีกสายหนึ่งปรากฏขึ้น เคลื่อนไหวรวดเร็วแทบเทียบเท่าโยชิอิโผทะยานพุ่งร่างตรงเข้าหา ตำแหน่งที่ปักจีวอนสะบัดกล่องใส่ดาบออกไป
เงาร่างสายนั้นเป็มาเอดะ ทาคาโกะ!