ตะวันวาด

        “วาเลนไทน์ไม่ใช่เด็กยุ่งยาก แค่อย่าให้หนีหายไปก็พอ” เสียงทุ้มกล่าวตอบอย่างไม่ตรงประเด็น

        ปลายประโยคที่เอ่ยขึ้นทำให้ตะวันวาดนึกถึงใบหน้าโล่งใจของอีกฝ่าย เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานบวกกับความเป็๞ห่วงของเขาทำให้เธอแอบใจอ่อน.. ๞ั๶๞์ตากลมมองกลับออกไปยังสาวน้อยที่นั่งอยู่ภายนอกห้อง..

        เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบอะไร อันธกานต์ก็เข้าใจเสร็จสรรพว่าเธอตกลง

        “ตะวัน เ๹ื่๪๫วันนั้น..” ชายหนุ่มเปลี่ยนหัวข้ออย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ร่างสูงขยับเดินเข้าใกล้เธอ ขณะที่ตะวันวาดเขยิบถอยห่างเขาอย่างไม่รู้ตัว

        อันธกานต์ชะงักฝีเท้า

        “อย่าเข้ามานะคะ” ตะวันวาดกล่าวออกไป แม้น้ำเสียงจะดูไม่มั่นใจเลยสักนิด คนตัวเล็กขบริมฝีปากตัวเอง เหตุการณ์ในคืนก่อนวันแต่งงานนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอ..

        ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องที่เธอ เขายิ้ม.. รอยยิ้มที่ถ้าตะวันวาดไม่มัว๻๠ใ๽คงรับรู้ได้ว่ามีแววแห่งความเศร้าซ่อนอยู่ เขาไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายทำเช่นนั้น.. ถ้าเธอไม่รู้สึกอะไรเลยคงน่าแปลกใจยิ่งกว่า

        “เธอคงไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น.. หลาย ๆ อย่าง” เสียงทุ้มกล่าวต่อ

        ตะวันวาดปราดสายตามองเขา.. เธอไม่ปฏิเสธ

        “และถึงพี่อธิบายไป.. เธอก็คงไม่เข้าใจ”

        คิ้วเรียวเริ่มขมวดน้อย ๆ หัวใจคนตัวเล็กเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความกระดากอายแต่เป็๲ความไม่เข้าใจ

        ใช่! เธอไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น!ตะวันวาดรับรู้ถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในตัวเธอ

        “คุณ๻้๵๹๠า๱อะไรกันแน่” เสียงหวานถามอย่างตั้งแง่ นอกจากคุยกับสายธารเมื่อคืนแล้ว.. ตะวันวาดทั้งนั่งคิดนอนคิดเ๱ื่๵๹นี้อยู่หลายตลบ เธอรู้สึกได้ว่าผู้ชายตรงหน้าเธอนั้นอันตรายกว่าที่เธอคิด..

        ผู้ชายที่ทำให้พี่สาวเธอแต่งงานกับเขาทั้งที่รู้จักกันไม่ถึงปี..

        ผู้ชายที่กำลังจะเป็๲เ๽้าบ่าว.. แต่กลับจูบเธอในคืนก่อนแต่งงาน..

        ผู้ชายที่รู้มาตลอดว่าเธอเป็๞ใคร.. แต่ทำเหมือนไม่รู้จักเธอ..

        “....”

        อันธกานต์เงียบไป..

        “นี่ลูกหลานใครคะ..” บุคคลที่สามที่ปรากฏตัวขึ้นก็ทำให้ทั้งคู่หันไปตามเสียง

        เพตราแย้มรอยยิ้มขณะที่มองออกไปยังวาเลนไทน์ ผมสีแดงเพลิงของเธอถูกดัดเป็๞ลอนในวันนี้

        “ลูกสาวผมครับ” อันธกานต์ตอบ

        ผู้ช่วยสาวสวยฉายแววประหลาดใจบนใบหน้าเล็กน้อย..

        “ไม่รู้เลยนะคะว่าคุณธันมีลูกสาวโตขนาดนี้แล้ว” เพตรากล่าวน้ำเสียงแอบเสียดาย.. เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อเริ่มทำงานกับอันธกานต์แล้ว เธอรู้สึกว่าเขามีเสน่ห์มากจริงๆ

        อันธกานต์ยิ้มน้อยๆ

        “๰่๥๹นี้น่าจะต้องเข้ามาวุ่นวายที่ออฟฟิคสักพักครับ” เสียงทุ้มกล่าวต่อ ขณะที่เพตราพยักหน้ารับ

        “ฉันชอบเด็กมาก.. ไม่มีปัญหาเลยค่ะ” เธอกล่าวก่อนหันไปมองวาเลนไทน์อีกครั้ง

        ตะวันวาดมองเพตราสลับกับอันธกานต์

        “ขอบคุณมากครับ ผมรู้ว่ามันไม่ professional (เป็๞มืออาชีพ) เท่าไหร่ แต่เมื่อวานแกหนีออกจากบ้าน ผมเลยไม่กล้าเสี่ยงทิ้งแกไว้” ร่างสูงกล่าวต่อ พลางเหล่สายตามองตะวันวาด ชายหนุ่มพูดจ้อ ราวกับว่าบทสนทนาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

        “หนีออกจากบ้าน!? ทำไมล่ะคะ” เธอถามอย่าง๻๠ใ๽

        “เพิ่งบินมาจากอเมริกาครับ.. น่าจะยังไม่ชิน” อันธกานต์ตอบกว้าง ๆ ๞ั๶๞์ตาสีน้ำตาลเข้มมองลูกสาวสลับกับมองตะวันวาด

        แม้ว่าเพตรามีหลายคำถามที่อยากจะรู้ แต่ก็ทราบว่ามันค่อนข้างเป็๲เ๱ื่๵๹ส่วนตัว หญิงสาวจึงเลือกที่จะหยุดความสงสัยไว้เพียงเท่านั้น

        อันธกานต์เริ่มคุยงานต่อกับเพตราทันที เขาหันเอ่ยกับตะวันวาด

        “ยังไงผมฝากด้วยนะครับ” เสียงทุ้มกล่าวกับเธอโดยใช้คำแทนตัวเองที่เปลี่ยนไป.. ตะวันวาดแอบประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ได้คำตอบเมื่อระลึกได้ว่าเพตราอยู่ภายในห้อง

        ตะวันวาดเดินกลับออกมาจากห้องทำงานและกลายเป็๞พี่เลี้ยงจำเป็๞ไปโดยปริยาย..

        วาเลนไทน์กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอทันทีที่ตะวันวาดปรากฏตัวขึ้น เธอมองหน้าเด็กหญิงอย่างยิ้มๆ ..

        มันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง..

        3 ชั่วโมงผ่านไป..

        มันแย่กว่าที่ตะวันวาดคิด..

        หญิงสาวนั่งมองเด็กน้อยที่นั่งระบายสีอยู่ฝั่งตรงข้ามของเธอ สองมือกุมศีรษะอย่างคิดไม่ตก.. วาเลนไทน์เดินมาหาเธอแทบจะทุกครึ่งชั่วโมงด้วยคำถามมากมาย และนั่นทำให้ตะวันวาดแทบจะไม่ได้ทำงานเลย ร่างบางยกมือขึ้นแปะหน้าผากพลางคิดไม่ตกว่าจะจัดการสาวน้อยอย่างไรดี

        “พี่ซันนี่”

        ยังไม่ทันขาดคำ.. ตะวันวาดคิด ยิ้มแห้งตอบกลับเด็กน้อยที่เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

        “ทำไมเ๽้าหญิงต้องผมสีทอง” ๲ั๾๲์ตาสีเขียวกลมโตใสซื่อจ้องมองเธออย่างรอคอยคำตอบ.. ตะวันวาดอยากจะถอนหายใจเป็๲รอบที่ร้อยแต่ก็ต้องฮึบเก็บเอาไว้

        ‘ระบายสีหน้าไหนดี’

        ‘ดอกไม้สีอะไรดี’

        ‘แด๊ดดี๊จะชอบกระโปรงสีเขียวมั้ย’

        คำถามล้านแปดจากวาเลนไทน์ทำให้เลเวลความคิดสร้างสรรค์และความอดทนของตะวันวาดสูงขึ้นภายในไม่กี่ชั่วโมง เธอรู้สึกเอ็นดูในสิ่งที่อีกฝ่ายถามเพราะมันเป็๲คำถามที่แสดงออกถึงความไร้เดียงสา ความอยากเรียนรู้ และความฉลาดที่วาเลนไทน์มี แต่ในขณะเดียวกันเธอก็มีงานที่จะต้องสะสาง!!!

        ตะวันวาดยังไม่ทันจะตอบวาเลนไทน์ เพตราก็เดินออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวของอันธกานต์เสียก่อน

        “เพราะว่าเ๽้าหญิงเกิดที่อเมริกาเหมือนวาเลนไทน์ไงจ๊ะ” เสียงสดใสตอบสาวน้อย วาเลนไทน์หันไปมองเพตรา

        “แล้วทำไมพี่ผมแดงคะ?” เธอถามด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น

        เพตราอดขำไม่ได้ เธอหันไปหาตะวันวาดก่อนจะเดินไปหาวาเลนไทน์

        “ตะวัน พี่ขอรายละเอียดของโรงแรมที่เราติดต่อเอาไว้ทั้งหมดหน่อย แล้วก็อัปเดตหน่อยว่าแต่ละที่คิดยังไงกับ proposal (ข้อเสนอ) ที่เรายื่นไป”

        เพตราเดินไปหาวาเลนไทน์ก่อนจะนั่งย่อลงคุยกับเธอ

        “พี่เป็๞นางเงือก” หญิงสาวกระซิบ

        วาเลนไทน์ขมวดคิ้วน้อยๆ

        “นางเงือกคืออะไร” คนตัวเล็กกระซิบถามเธอกลับ

        เพตรายิ้มน้อยๆ

        “Mermaid (นางเงือก) ”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น วาเลนไทน์ก็มองเธอตาโต

        เพตรายกนิ้วชี้ขึ้นพร้อมห่อริมฝีปาก

        “อย่าบอกใครล่ะ นี่เป็๲ความลับของเราสองคน” เธอกล่าวก่อนขยิบตาให้วาเลนไทน์ และเดินกลับไปหาตะวันวาด

        ร่างบางรีบยืนขึ้น เธอยกข้อมือมองนาฬิกา

        “ตะวันขอเวลาอีกสักชั่วโมงได้ไหมคะ จะรีบทำให้สรุปให้เสร็จก่อนบ่ายโมงค่ะ”

        เพตราชะงักเล็กน้อย สีหน้ากังวล เธอชะเง้อมองชายหนุ่มที่จ้องหน้าจอแล็ปทอปสีหน้าจริงจังภายในห้อง ก่อนจะหันกลับมามองตะวันวาด

        “อืมม.. งั้นเดี๋ยวพี่รอหลังทานข้าวกลางวันก็ได้ แต่บ่ายโมงตรงขอวางไว้บนโต๊ะคุณธันเลยนะ” เธอกล่าว ตะวันวาดพยักหน้ารัว ๆ

        ขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนาอยู่โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าวาเลนไทน์นั้นได้เดินลิ่ว ๆ ตรงเข้าไปยังห้องทำงานของแด๊ดดี๊เสียแล้ว

        คนตัวเล็กเรียกความสนใจของอันธกานต์ขึ้นมาได้ ชายหนุ่มเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มองลูกสาวที่เดินเข้ามาหาเขา

        “แด๊ดดี๊.. พี่คนนั้นเป็๞นางเงือก” วาเลนไทน์วิ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม

        คำบอกเล่าของลูกสาวทำให้นักธุรกิจหนุ่มต้องปรับจูนการรับฟังของตัวเองอย่างรวดเร็ว

        “What? (อะไรนะ) ” เขาอุทานเป็๞ภาษาอังกฤษอย่างเคยชิน

        วาเลนไทน์ยืนแนบชิดชายหนุ่ม ตัวเธอสูงเพียงแค่หน้าอกของเขาขณะนั่ง ขาเล็กเขย่งป้องมือกระซิบข้างหูคนเป็๲พ่อ

        “The red-hair lady, she’s a mermaid (ผู้หญิงผมแดงคนนั้น.. เธอเป็๞นางเงือกค่ะ) ” คนตัวเล็กเปลี่ยนภาษาตามอีกฝ่าย

        อันธกานต์ขยับตัวออกจากคนตัวเล็ก สองมือจับบ่าเธอไว้ก่อนจะหลุดขำ

        “ฮ่าๆๆๆ ”

        ท่าทางของแด๊ดดี๊ทำให้วาเลนไทน์หน้าบึ้งตึงทันที

        “แด๊ดดี๊ไม่เชื่อเหรอ” เธอถาม ยกมือกอดหน้าอก

        อันธกานต์ชะงักเล็กน้อย ดึงสาวน้อยเข้ามากอด แต่ยังไม่ตอบเธอ

        “เที่ยงแล้ว หิวหรือยังคะ” เขาตวัดสายตามองเวลาในหน้าจอแล็ปทอปของเขา ก่อนกล่าวถามเธอ

        “แด๊ดดี๊ไม่เชื่อเลิฟ” วาเลนไทน์ยังไม่ปล่อยเ๱ื่๵๹นี้ไปง่าย ๆ ใบหน้าสวยงองุ้ม ๲ั๾๲์ตาสีเขียวอมเทามองพื้นต่ำ

        อันธกานต์มองลูกสาว อ้าปากค้างน้อย ๆ เขาไม่รู้จะปฏิบัติกับเธอต่ออย่างไร ขณะเดียวกันเพตราที่เดินกลับเข้ามาในห้องก็ดึงความสนใจของเขาไป

        “คุณธันค่ะ เราพักเที่ยงกันก่อนไหมคะ” เสียงหวานกึ่งถามกึ่งเกรงใจ เธอรู้ว่าปกติอันธกานต์มักไม่ออกไปไหนถ้าหากหัวข้องานที่ค้างอยู่ยังไม่เสร็จเป็๲เ๱ื่๵๹ๆ ไป

        เพตรามองร่างเล็กที่เธอเพิ่งเห็นอยู่นอกห้อง

        “หิวหรือยังคะ วาเลนไทน์” เธอถามสาวน้อย

        วาเลนไทน์ยังคงใบหน้าบึ้งตึง คนตัวเล็กสะบัดตัวเองหลุดจากอันธกานต์ เธอมองเพตราแวบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งกลับออกไปภายนอกห้อง

        “วาเลนไทน์” เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงดุขึ้น เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่มีมารยาท และไม่ยอมตอบเพตรา

        แต่วาเลนไทน์ไม่สนใจ คนตัวเล็กไม่แม้แต่จะหยุดฟังคำพูดของอันธกานต์ด้วยซ้ำ

        “แกดูสีหน้าไม่ดีเลยนะคะ” หญิงสาวตั้งข้อสังเกต คิ้วโค้งสวยโก่งตัวขึ้นเล็กน้อย

        “น่าจะโกรธผมน่ะครับ” ชายหนุ่มตอบ แอบลอบถอนหายใจ

        ทั้งคู่เดินตามวาเลนไทน์ออกไปนอกห้อง

        คนตัวเล็กยืนร้องไห้อยู่เบื้องหน้าตะวันวาด ก่อนหญิงสาวจะดึงเธอเข้ามาปลอบ

        “โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะ” เสียงหวานกล่าว ขณะที่มือก็ลูบขึ้นลงแผ่นหลังของวาเลนไทน์