ภายในตระกูลหมิงต่างก็มีผู้คนวิ่งไปมาการตกแต่งภายในตระกูลเองก็เต็มไปด้วยของตกแต่งสีแดงสดมีผู้คนในตระกูลมู่และตระกูลฟางเข้ามาเป็นแขกของตระกูลหมิงจำนวนมากรวมทั้งแขกอื่น ๆที่มาก่อนล่วงหน้าด้วยเช่นกัน
และในที่สุดก็ถึงวันงานผู้คนมากมายที่ต้องการมาแสดงความยินดีแม้แต่องค์รัชทายาทก็เดินทางมาด้วยเช่นกันทั้งเอี่ยฮวาและคนของหอประมูลทุ่งสว่างก็มาเช่นกัน หยางจื่อและหมิงสุ่ยต้องรับหน้าที่ในการต้อนรับแขกหยางจื่อที่สวมสีขาวที่มีลวดลายมังกรทำให้หยางจื่อในตอนนี้ดูหล่อเหลาอย่างมากหญิงสาวมากมายต่างก็มองไปที่หยางจื่อด้วยสายตาเป็นประกายพวกนางต่างก็จ้องมองหยางจื่อด้วยสายตาที่หลงใหล "คุณชายหยางจื่อชั่งหล่อเหลาสมคำร่ำลือยิ่งนักข้าไม่เคยเห็นชายคนใดหล่อเหลาและสง่างามเท่านี้มาก่อนเลย" หญิงสาวบางคนกล่าว"นั่นนะสิช่างน่าอิจฉาแม่นางมู่โหลวยิ่งนักที่ได้คุณชายหยางจื่อไปครอบครอง"
"แต่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสสักหน่อยต่อให้เป็นที่สองหรือที่สามข้าก็ยอมหมด"
"นี่เจ้าจะฝันกลางวันก็ให้มันน้อย ๆหน่อย"
หมิงสุ่ยที่ยืนอยู่กับหยางจื่อก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย
"น้องเล็กเจ้าได้ยินสิ่งที่หญิงสาวกลุ่มนั้นคุยกันหรือไม่พวกนางบอกว่าอยากจะเป็นภรรยารองของเจ้าหนะ ฮ่า ฮ่า" หมิงสุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ข้าไม่สนใจเรื่องแบบนั้นหรอกเพราะหลังจากงานแต่งนี้จบลงข้าจะกลับไปที่สำนักและฝึกฝนต่อ"หยางจื่อกล่าว "นี่เจ้าเป็นท่อนไม้หรือยังไงทั้ง ๆที่คู่หมั้นของเจ้าเป็นสาวงามระดับอาณาจักรแต่เจ้ากลับห่วงเรื่องฝึกแทนจะห่วงเรื่องในคืนนี้"หมิงสุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ท่านไม่ต้องห่วงข้าหรอก ท่านห่วงตัวเองเถอะไม่ใช่ถึงเวลาแล้วเขินอายจนสั่นเป็นลูกนกหรอกนะ"หยางจื่อกล่าวล้อเรียน"นี่เจ้า!!!!!"
หมิงสุ่ยออกอาการหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงภาพที่จะเกิดในคืนนี้ส่วนหยางจื่อก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาและต้อนรับแขกต่อไปจนกระทั้งแขกคนสุดท้ายคือหญิงสาวในชุดสีขาวนางมีผ้าปิดบังใบหน้า"เชิญแม่นางเข้าไปรับประทานอาหารด้านในเลย" หยางจื่อกล่าว
"ขอแสดงความยินดีกับคุณชายด้วยพ่อของข้าให้นำของขวัญมาแสดงความยินดีกับคุณชาย" หญิงสาวนางนั้นยื่นกล่องไม้ให้หยางจื่อแล้วเดินเข้าไปในงานในทันทีแต่ก่อนที่นางจะเดินไปนางมองมาที่หยางจื่อซึ่งสายตาของนางเต็มไปด้วยความรักไคร่และความคิดถึงหยางจื่อรู้สึกสั่นสะท้านเมื่อสบตากับหญิงสาวชุดขาวเขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนรู้จักกับหญิงสาวคนนั้นแต่จิตใจของเขามันสั่นและเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อสบตากับหญิงสาวชุดขาว หลังจากแขกมากมายมากันครับงานพิธีก็เริ่มขึ้นพวกหมิงสุ่ยและฟางอวี้ต่างทำพิธีแต่งงานก่อนส่วนพวกหยางจื่อกับมู่โหวทั้งสองนั้นแค่หมั้นหมายกันเท่านั้นแต่ยังไม่ได้แต่งงานกันจริงๆจึงทำพิธีทีหลัง หลังจากทำพิธีเสร็จเเล้วผู้คนต่างก็นำของขวัญแสดงความยินดีมายื่นให้กับพวกหยางจื่อและหมิงสุ่ยหยางจื่อนั้นรู้สึกขี้เกียจทำเรื่องแบบนี้อย่างมากจึงผละตัวออกจากงานเเล้วไปนั่งพักตรงศาลาหลังตระกูลแต่หยางจื่อก็แปลกใจเมื่อเดินมาถึงที่ศาลากลับเจอกับหญิงสาวชุดขาวกำลังนั่งอยู่ "ทำไมแม่นางถึงมาอยู่ที่นี่หละหรือว่าอาหารไม่ถูกปาก"หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม"เปล่าอาหารอร่อยมากเพียงแต่ข้าไม่ค่อยถูกกับสถานที่ที่มีคนมาก"
"ข้าขอเสียมารยาทถามแม่นางได้หรือไม่" หยางจื่อกล่าว
"ท่านถามมาได้เลยถ้าข้าตอบได้ก็จะตอบ"
"พวกเราเคยพบกันหรือเปล่าทำไมข้ารู้สึกคุ้นเคยกับแม่ราวกับเคยเจอกันมาก่อน"หยางจื่อกล่าว หยางอวี้สั่นสะท้านใช่เเล้วหญิงสาวชุดขาวคนนี้หยางอวี้พี่สาวของหยางจื่อที่แฝงตัวเข้ามาในงาน"คุณชายคงคิดมากไปเองข้าและคุณชายพึ่งพบกันครั้งแรก" หยางอวี้กล่าว
"ถ้าไม่มีอะไรเเล้วข้าขอตัวก่อน"
หยางอวี้กล่าวเสร็จก็เดินออกไปในทันทีตัวนางนั้นไม่สามารถอดกลั้นน้ำตาได้ถ้าหากยังอยู่กับหยางจื่อต่อหยางจื่อเองก็ปลอบตัวเองว่าคิดมากเกินไปแต่ลึกๆในใจก็ยังรู้สึกค้างคาใจอยู่ หลังจากนึกได้ว่าตัวเขายังไม่รู้ที่มาของนางหรือแม้แต่ชื่อของนางเลยนางบอกแค่ว่าบิดาของนางให้นำของขวัญมาแสดงความยืนดี หยางจื่อได้พยายามเดินหยางอวี้จนทั่วงานแต่กลับไม่พบล่องลอยอะไรเลยแม้แต่ยามก็ไม่เห็นหยางจื่อจึงกลับเข้าไปในงานด้วยสีหน้าที่ผิดหวังห่างออกไปจากตระกูลหมิงไม่มากนักหยางอวี้ยืนอยู่ใบหน้าของนางนั้นมีน้ำตาใหลออกมา
"จื่อน้อยอภัยให้พี่สาวคนนี้ด้วยใจของข้าอยากจะบอกเจ้าว่าข้าคือพี่สาวของเจ้าคือครอบครัวของเจ้าและพาเจ้ากลับตระกูลแต่เพื่ออนาคตของเจ้าข้าจึงไม่สามารถทำได้"หยางอวี้กล่าวอย่างแผ่วเบา แต่ในขณะนั้นเองก็มีกลุ่มคนชุดดำจำนวนเกือบ50 คนทุกคนต่างก็อยู่ปราณราชันขึ้นไปจนถึงปราณจักรพรรดิขั้นที่1 และออร่าที่ปล่อยออกมาจากตัวคนชุดดำต่างก็มีกลิ่นอายแห่งความมืดใช่เเล้วนี่คือกลิ่นอายของปีศาจ "ท่านเจ้าสำนักสั่งมาให้ทำลายงานแต่งนี้ทิ้งซะและพยายามฆ่าแขกที่มางานให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"หัวหน้าคนชุดดำกล่าว"เเล้วเจ้าเด็กที่ชื่อหยางจื่อหละ"
"นั่นคือเป้าหมายหลักไม่ว่าหย่างไรก็ต้องฆ่ามันให้ได้"หัวหน้าคนชุดดำกล่าวแต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงของหญิงสาวที่งดงามแต่กลับทรงพลังดังขึ้น
"พวกเจ้าคิดจะสังหารน้องชายที่น่ารักของข้าอย่างงั้นรึชั่งรนหาที่ตายโดยแท้" หยางอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา หยางอวี้ที่ถือดาบสีฟ้าอ่อนอยู่ในมือออร่าของนางทรงพลังและน่าเกรงขามอย่างมาก อากาศรอบ ๆตัวนางเริ่มเย็นขึ้นทั้งต้นไม้ใบหญ้าต่างก็ถูกแช่เเข็งจนหมด"เจ้าเป็นใคร" หัวหน้าคนชุดดำกล่าวด้วยความหวาดกลัว
"พวกต่ำช้าที่ฝึกฝนทักษะปีศาจไม่มีคุณสมบัติรับรู้นามของข้า" หยางอวี้กล่าวเสร็จก็สะบัดดาบไปทางพวกคนชุดดำ
"ความแข็งแกร่งนี้มันปราณนักบุญ!!!!!!"
เพียงแค่การฟาดฟันเพียงครั้งเดียวชายชุดดำเกือบ50 คนต่างก็ถูกแช่แข็งจนหมดพวกเขาทั้งหมดต่างถูกสังหารได้การโจมตีเพียงครั้งเดียว---------------------------------------------------------------------------------------------
476K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1637318281_60815496.webp)
