ยามรุ่งอรุณมาเยือน แสงเงิน แสงทอง สาดส่องลงมากระทบใบหน้าชายหนุ่มหล่อเหลาสองคนที่ขณะนี้คนหนึ่งกำลังนอนหลับตาพริ้มซุกตัวอยู่ใต้วงแขนหนาแกร่งอย่างเป็สุขคล้ายกับแมวน้อยน่ารักซึ่งชอบซุกตัวอยู่ในวงแขนเ้าของของมัน ก่อนจะเริ่มััได้ถึงแสงแดดที่ส่องลงมากระทบแผ่นหน้าจึงค่อยๆ เผยอเปลือกตาเปิดออก และเมื่อสายตาสะท้อนภาพตรงหน้า รอยยิ้มอันอบอุ่นสดใสพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลัก ช่วยขับเน้นให้ดูอ่อนโยนอย่างยิ่ง
ถังหลี่ซึ่งเพิ่งลืมตาตื่น เฝ้ามองคนที่หลับสนิทในอ้อมแขนอย่างมีความสุข มันคือภาพฝันที่เขาเฝ้าฝันถึงมาตลอด หวังว่าจะมีสักวันหนึ่งที่มีบุคคลคนนี้อยู่ภายใต้อ้อมกอดเมื่อลืมตาตื่น และยามนี้ความฝันของเขาก็เป็จริงแล้ว แววตาที่สะท้อนออกมาเวลานี้จึงมีแต่ความสุขสมหวัง แต่เมื่อมองดูแสงแดดที่ส่องประกายเข้ามา เขาก็รู้ว่าไม่สามารถนอนต่อได้อีก เพราะขณะนี้ใกล้ถึงเวลานัดหมายกับองค์รัชทายาทไว้แล้ว จึงจำใจขยับกายออกจากร่างบางด้วยแววตารู้สึกไม่ยินยอมเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงได้หันไปกระซิบบอกกล่าวหยวนอิง ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ยินก็ตาม ยังคงหลับสนิทเพราะความเหนื่อยล้าจากการสานสัมพันธ์ร่วมกันในค่ำคืนที่ผ่านมา
“อิงอิง ข้าต้องไปเข้าเฝ้าเสด็จพี่ตามสัญญา ยามข้ากลับมาแล้วเรามากล่าวคำสาบานร่วมกัน” กล่าวจบถังหลี่ก็ก้มลงจุมพิตแก้มนวล ก่อนจะตัดใจหันหลังเดินจากไป
เมื่อเขาเปิดประตูออกมาจากห้องก็ต้องแปลกใจ เพราะเหล่าองครักษ์ในตำหนัก และองครักษ์เงาจำนวนหนึ่ง มีร่องรอยฟกช้ำดำเขียวปรากฏบนใบหน้าประปราย อีกทั้งใต้ตาของทั้งสองฝ่ายดำคล้ำเสมือนเพิ่งผ่านการต่อสู้ฟาดฟันและไม่ได้พักผ่อนกันมาตลอดคืน
“เกิดเหตุอันใดขึ้น ถังหลี่สอบถามเสียงเคร่งขรึม จริงจัง”
“เอ่อ คือ เอ่อ” หัวหน้าทหารองครักษ์เว่ยกงกล่าว อึกๆ อักๆ
“เอ่อ อันใด” ถังหลี่ถามเสียงเข้ม เพราะเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
“เว่ยกงเ้ามาเล่ารายละเอียดทั้งหมดอย่าให้มีตกหล่น” ถังหลี่กล่าวออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ จนทำให้หัวใจของเหล่าองครักษ์สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวขึ้นมา พวกเขาย่อมรู้ดีว่ายามนี้องค์ชายห้าเริ่มไม่สบอารมณ์กับท่าทีของพวกเขาแล้ว และนั่นหมายถึงสัญญาณเตือนภัย
เว่ยกงผู้ซึ่งโดนเรียกชื่อจึงทำได้เพียงเดินออกมา ด้วยสีหน้าประหลาดๆ
ถังหลี่กวาดมองสีหน้าลูกน้องของตนแต่ละคนที่บัดนี้เปลี่ยนมาเปลี่ยนไป ดูประหลาดยิ่งนัก
‘ข้าละอยากจะรู้จริงๆ ว่าเื่อันใดกันจึงทำให้คนทั้งกลุ่มที่ถึงแม้ความตายมาเคาะประตูจนถึงหน้าบ้าน ตาก็ยังไม่กะพริบเหล่านี้ ถึงได้มีสีหน้าเช่นนี้’ ถังหลี่คิดด้วยความสงสัย
“เล่ามา”
“พ่ะย่ะค่ะ เอ่อ เื่ทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ยามไฮ่ [1] ” เมื่อพูดถึงตรงจุดนี้เว่ยกงก็หยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเริ่มเล่าต่อ
ถังหลี่เมื่อฟังคำรายงานของหัวหน้าองครักษ์พลางคิดใคร่ครวญ นั่นมันเป็เวลาที่เขากับหยวนอิงมาถึงตำหนักแล้วนี่นา แล้วเกิดเหตุอะไรขึ้นกัน
“เวลานั้นทหารองครักษ์รีบไปรายงานกระหม่อมว่าองค์ชายเกิดเื่ขึ้นแล้ว กระหม่อมและกลุ่มองครักษ์ส่วนหนึ่งจึงเร่งรุดมา เพื่อเข้าช่วยเหลือพระองค์ แต่ใน่เวลาที่พวกกระหม่อมกำลังจะเข้าถึงตัวพระองค์ กลุ่มคนพวกนี้ก็ปรากฏตัวขึ้นเข้าขัดขวาง จึงได้เกิดการปะทะขึ้น”
“พวกเขาอ้างว่าเป็องครักษ์ของพระองค์เช่นกัน ทั้งยังกล่าวว่าพระองค์ทรงปลอดภัยดี แต่พวกเกล้ากระหม่อมไม่เคยเห็นหน้าค่าตาจึงมิอาจเชื่อคำพูดนี้ได้ อีกทั้งใน่เวลานั้นกระหม่อมได้ยินชัดๆ ว่าพระองค์กำลังเ็ปจนต้องส่งเสียงร้องครวญคราง รอให้พวกกระหม่อมเข้าไปช่วยเหลือ จึงได้ตัดสินใจจู่โจมฝ่าเข้าไป จากนั้นจึงเกิดการต่อสู้โรมรันกันขึ้น หากแต่ฝีมือของพวกกระหม่อมต่ำต้อย ไม่สามารถตีฝ่าเข้าไป ต้องทนฟังพระองค์เ็ปทรมานโดยทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงยืนคุมเชิงกันไปมากับพวกเขา”
“……”
“พวกกระหม่อมบกพร่องในหน้าที่แล้ว ขอโปรดลงอาญา” เว่ยกงเล่าทุกอย่างด้วยความรู้สึกผิดเหลือแสน ที่ไม่สามารถเข้าช่วยเหลือเ้านายของพวกตนได้
ถังหลี่เมื่อฟังคำบอกเล่าของเว่ยกงจบ ใบหน้าก็เปลี่ยน เป็สีแดงก่ำ จากนั้นก็กล่าวออกมาด้วยความโกรธ
“ไสหัวไปให้หมด” พูดจบก็สะบัดชายเสื้อหันหลังเดินจากไป ยามนี้เขาทั้งกรุ่นโกรธและเก้อกระดากอาย
นี่มันเื่อะไรกัน คนกลุ่มใหญ่มายืนจ้องตาคุมเชิงกันอยู่หน้าห้องของเขาขณะที่เขากับหยวนอิงมีความสุขร่วมกัน แค่คิดว่าคนอื่นได้ยินเสียงหวานของคนใต้ร่างเขาครวญคราง ถังหลี่ก็อารมณ์เสียสุดๆ อยากจะสั่งบั่นหัวพวกไม่รู้ความเสียจริง แต่เขาย่อมรู้ดีว่าทุกคนล้วนทำไปด้วยความเป็ห่วงและหวังดีองครักษ์กลุ่มนี้ติดตามเขามาั้แ่ยังเล็ก เขาจึงทำได้เพียงเข้าห้องสรงน้ำ ให้ร่างกายรู้สึกดีขึ้น เมื่ออารมณ์สงบลงแล้ว ถังหลี่จึงเรียกกลุ่มข้ารับใช้เข้ามาจัดแต่งเครื่องแต่งกาย และรีบเดินทางมุ่งหน้าไปวังบูรพา สถานที่ประทับของเสด็จพี่ซึ่งเป็องค์รัชทายาทของแคว้น สำหรับเขาเสด็จพี่นั้นเปรียบเสมือนบิดา รักและเอาใจใส่เขามาั้แ่ยังเล็ก พวกเขาพี่น้องมีสัญญาต่อกันว่าทุกเดือนของวันนี้จะต้องมาเจอกัน เพื่อร่วมรับประทานอาหารพูดคุย ถังหลี่ไม่เคยผิดสัญญาเลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน
[1] ยามไฮ่ เริ่มนับั้แ่เวลา 21.00 - 23.00 น.
1K
