ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

ห้องส่วนตัวร้านอาหารแห่งนึงใกล้คอนโดของตาล

“ไงตาล”

“แกนัดฉันมาทำอะไรตะวัน”หญิงสาวหรี่ตามองชายตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์

“แกคิดว่าฉันอยากจะมาเจอแกรึไงวะถ้าไม่จำเป็น”ตะวันพูดกับตาลด้วยสีหน้าเซ็ง

“เอานี่”เขาโยนเอกสารบางอย่างให้

“อะไร”

“เอกสารสละสิทธิ์มรดกทุกอย่างที่เกี่ยวกับบริษัท”ตะวันบอกกับตาลดื้อๆ

ตาลได้ยินก็หรี่ตาลง แววตาเริ่มไม่เป็นมิตร

“ถ้าจะมาเรื่องนี้ฉันขอตัว”ตาลปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

“ไม่เอาน่า”ตะวันมองตาลด้วยสายตาเอือมระอา

“แกเองก็ไม่ชอบความวุ่นวาย ในนี้ก็แค่หุ้นหรือตำแหน่ง ถ้าปู่ให้บ้าน เงินหรืออะไรอย่างอื่นก็เอาไป แล้วถ้ามันมีหุ้นอยู่ในพินัยกรรมจริง เราจะจ่ายให้ในมูลค่าตลาดตอนนั้น อ่า จะเพิ่มให้นิดหน่อยก็ยังได้ อย่าดื้อดีกว่าหนะตาล”ตะวันหว่านล้อม

“ปู่ยังไม่ตาย แกอย่ามาพูดเรื่องพินัยกรรม จะไปไหนก็ไป อีกอย่างฉันไม่ชอบเรื่องวุ่นวายแต่ถ้าคนอย่างพวกแกได้บริษัทที่ปู่ดูแลมาหลายสิบปีไป ฉันยอมวุ่นวายทั้งชีวิตเลยดีกว่า”ตาลสวยกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด

“โธ่เว้ย ยิ่งหงุดหงิดเรื่องคลิปเวรนั่นอยู่ พ่อน่าจะมาเองทำไมต้องให้ฉันมาด้วยวะ”ตะวันพึมพำกับตัวเองด้วยความรำคาญ

จะว่าไปเรื่องปู่ ยัยนี่ไม่รู้สินะ แอบสงสารนิดๆเลยแฮะอาจจะไม่มีโอกาสลากันเลยก็ได้

“ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ขอตัว”ตาลลุกขึ้นแล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องไป

“เดี๋ยวสิ ตอนนี้พวกผู้บริหาร ผู้ถือหุ้น อยู่ข้างพวกฉันทั้งนั้น แกได้หุ้นของปู่ไปมันก็ไม่ช่วยอะไรหรอก มีแต่จะทำให้แตกกัน เอาแบบนี้เป็นไงสละสิทธิ์ซะ แล้วเราจะแบ่งส่วนแบ่งกำไรของบริษัทให้ ต่อให้ในพินัยกรรมจะไม่่มีหุ้นอยู่เลยก็มีผลว่าไง”ตะวันเสนอ

ขอเสนอนี้จริงๆเป็นผลดีกับตาลเป็นอย่างมากเพราะสุดท้ายถ้าปู่ไม่ได้ให้หุ้นเธอเลย เธอก็ยังจะได้รายได้อยู่ดี

ปัง

ตาลไม่ตอบแต่ปิดประตูใส่ตะวันแล้วเดินออกไปจากร้านอย่ารวดเร็วโดยไม่พิจารณาข้อเสนอเลยแม้แต่น้อย

“ยัยตาล นี่เห็นเป็นญาติเลยหาทางออกดีๆให้ แกไม่ยอมรับเองนะ ต่อไปเกิดอะไรขึ้นจะมาโทษกันไม่ได้นะ”

…

หลายวันต่อมา

วันสุดท้ายก่อนจบการศึกษาปีที่1

“ตื่นค่ะ ต้องไปพรีเซ้นงานไม่ใช่หรอกลุ่มแรกด้วย เดี๋ยวเตรียมตัวไม่ทันนะคะ”เสียงปลุกเสียงเดิมที่คุ้นเคยดังปลุกคุณหนูจอมเอาแต่ใจ

“อือ รู้แล้ว”ตาลตอบด้วยน้ำเสียงสะลึมสะลือแล้วค่อยๆลุกขึ้นมา

“นอนแก้ผ้าอีกแล้ว โอ๊ะ โกนขนด้วยหละ”พี่แย้มสาวใช้ของเธอหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มล้อเลียน

“จะทักทุกวันไปจนตายจริงๆสิเนี่ย จบวันนี้ฉันจะไปเที่ยวทะเลสัก2-3วันถ้าไม่โกนเดี๋ยวใส่ทูพีชแล้วขนแพร่มก็แย่สิ”ตาลลุกขึ้นมายืนเท้าเอวบนเตียงทำให้ช่วงล่างขาวเนียนอยู่ตรงหน้าของสาวใช้เต็มๆตาโดยไม่คิดจะอายเลยสักนิด

สาวใช้ของตาลได้แต่มองด้วยสีหน้าเจือนๆ

“ทำตัวแบบนี้จะหาแฟนได้มั้ยเนี่ย”พี่แย้มบ่นเบาๆ

และแน่นอนว่าตาลได้ยินเพราะอยู่ใกล้ๆกัน

“ถ้าหาไม่ได้พี่แย้มก็มาเป็นคู่เลสเบี้ยนกับฉันสิ ไหนก็แก้ผ้าให้ดูทุกวันอยู่แล้ว”ตาลพูดติดตลก

“ไม่เอาค่ะ”สาวใช้ปฏิเสธเสียงแข็ง

“ทำไมหละ อ๋อๆเพราะหนุ่มข้างห้องสินะ หึหึ ฉันรู้นร้าา”ตาลยิ้มล้อเลียนอย่างรู้ทันทำเอาเธอหน้าแดงก่ำ

“เดี๋ยวสิฉันแค่สอนเขาทำอาหารเองนะคะ” สาวใช้ปฏิเสธอย่างเขินอาย ข้างๆห้องนั้นย้ายมาอยู่ใหม่ตอนช่วงที่ตาลพึ่งจะขึ้นเทอม2เขาเป็นหนุ่มมนุษย์เงินเดือนที่ต่ำแหน่งสูงพอตัวเลยมีความสามารถเช่าห้องราคาแพงได้

“พอเลย ไปแต่งตัวค่ะวันนี้ยังไงก็ห้ามสายต้องไปพรีเซ้นงานกลุ่มนะคะ”เมื่อตาลอ้าปากอีกครั้งสาวใช้คนสนิทก็ขัดทันที

“โธ่ไม่หนุกเลย”ตาลบ่นเซ็งๆแล้วก็เดินไปอาบน้ำแต่งตัวแต่โดยดี หลังจากนั้นก็เดินลงมาชั้นล่างกับสาวใช้ของเธอ

“รอนี่นะ ฉันจะไปเอารถ”สาวใช้พูดประโยคเดิมๆเหมือนที่เคยพูดทุกๆวัน

แต่ว่าวันนี้มันแต่ต่าง

เธอเตรียมจะเดินไปเอารถแล้วก็บังเอิญเห็นบางอย่างเข้าจากคนที่เดินสวนไป

“คุณตาลระวัง”เธอเบิกตากว้างพุ่งเข้าไปอย่างเร็ว

ฉึก

“พี่แย้ม”ตาลร้องลั่น

สาวใช้คนสนิทของเธอโดนแทงเพราะวิ่งเข้ามารับมีดแทนเธอ

“บัดซบเดินไปแล้วแท้ๆ ฉันรีบไปหน่อยสินะน่าจะปล่อยให้เดินไปไกลว่านี้”ชายคนนั้นพูดขณะมีดยังเสียบคาอยู่ที่ท้องของสาวใช้

ใช่แล้วพี่แย้มหันมามองตาลก่อนที่จะเดินไปเอารถแล้วก็บังเอิญเห็นมีดเข้าก็เลยพุ่งเข้ามาขวางแบบไม่คิดชีวิต

แล้วก็จริงอย่างที่กลัว ชายคนนั้นชักมีดแล้วแทงใส่ตาลจังหวะเดียวกับที่เธอพุ่งไปขวาง

“อึก”

ชายคนนั้นกระชากมีดออกจากร่างของสาวใช้ซึ่งทรุดลงไปทันที

เขาหันมามองอย่างใจเย็น

“ไม่จริง”ตาลตกใจกลัวจนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก

“คุณหนู วิ่ง วิ่ง เร็วว”แย้มที่นอนเอามือกุมท้องอยู่พยายามส่งเสียงออกมาเท่าที่ทำได้

และ

ปัง ปัง

ชายที่กำลังจะแทงตาล ยังไม่ทันได้ถึงตัวก็ทรุดลงไปอีกคน

“คุณตาลปลอดภัยนะ"ชายคนนึงวิ่งมาพร้อมกับปืนในมือ

“พี่แย้ม พี่แย้ม”ตาลพูดเสียงสั่น สายตายเลิ่กลั่กอย่างหวาดกลัว

“เดี๋ยวผมเรียกรถพยาบาลให้แต่เราช่วยเธอไม่ได้ คุณต้องรีบไป”ชายคนนั้นมองแย้มที่นอนเลือดไหลอยู่ที่พื้น

“นายเป็นใคร”ตาลถามขณะที่เริ่มตั้งสติได้เธอก้มลงไปจับมือของสาวใช้ของเธอเอาไว้

“คนของท่านประธานปิยะ เราได้รับคำสั่งให้มาดูแลความปลอดภัยคุณได้สักพักแล้ว แต่เมื่อครู่ผมโดนล่อออกไปโชคดีที่สาวใช้คุณอยู่ด้วยไม่งั้นแย่แน่”

“โชคดีหรอ ไม่เห็นหรอว่าพี่แย้มโดนแทง ฉันจะไม่ไปไหนถ้าไม่เห็นว่าเธอปลอดภัย แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่”ตาลตวาดกลับ ตอนแรกเธอก็กลัวๆแต่พอชายคนนี้ใช้คำวันโชคดีทั้งๆที่สาวใช้ของเธอโดยแทงมันก็ทำให้ตาลไม่พอใจ

“คุณตาลไปๆ ไปก่อน”แย้มใช้มือข้างนึงจับขาของตาลพยายามจะผลักเธอให้ไป

“ไม่ ฉันไม่ทิ้งพี่”

“คุณอยู่เธอจะยิ่งอันตราย ผมไม่มีเวลาอธิบายเดี๋ยวปลอดภัยผมจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่ตอนนี้ถ้าพวกมันมาอะ….”

ปังๆๆๆๆๆ

พูดยังไม่ทันจบเสียงปืนก็ดังขึ้นถี่ยิบ

“พวกมันซัดกับคนของผมแล้ว ไปครับ ต้องไปเดี๋ยวนี้”ชายคนนั้นกระชากตาลให้ตามไปโดยไม่สนตาลที่ที่ท่าทางไม่ยินยอม

“แล้วจะไปไหน”ตาลถามโดยไม่เต็มใจเธอเม้มปากแล้วมองไปทางแย้ม

ตาลไม่อยากทิ้งแย้ม แต่เธอก็รู้ดีว่าทำอะไรไม่ได้ ทางที่ดีคือเธอต้องไปจะได้ดึงการปะทะไปอยู่จุดอื่นรถพยาบาลจะได้เข้ามาได้

“ข้างหน้าออกไปไม่ได้แล้ว ข้างหลังก็เสี่ยงโดนมันดัก”ชายคนนั้นบอกเสียงเครียด

“ทางนี้”เขาดึงเธอไปข้างๆตึก

“เราต้องไปทางที่มันคาดไปถึง ฟังนะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผมคุณมี2ทางเลือก ทางแรกคือสำนักงานใหญ่ธนาคารฟินิกส์ ทางเลือกที่สองบ้านเพื่อนคุณที่อยู่ตรงข้ามมหาวิทยาลัย มีแค่สองที่เท่านั้นที่คุณจะปลอดภัย”

“เอาหละโดดเลย ว่ายไปตามน้ำ”ชายคนนั้นบอก

“จะบ้าหรอนี่มันคลองแสบสันนะ”ตาลคะคอก

น้ำเน่าทั้งนั้น ขนาดผู้ชายนักร้องร่างกายแข็งแรงตกลงไปยังไวรัสกินสมองตายเลย

“เลือกเอา น้ำเน่าหรือลูกปืน”ชายคนนั้นตะคอกใส่เมื่อเห็นว่าตาลยังมากลัวสกปรกไร้สาระอยู่

ตาลแววตาสั่นเครือ วันนี้ควรเป็นวันสุดท้ายของการเรียน เรื่องมันควรจะง่ายๆคือเดินทางไปมหาวิทยาลัย พรีเซ้นงานแล้วก็เดินทางไปเที่ยวพักผ่อน จากนั้นก็กลับมาทำหน้าที่ในฐานะประธานรุ่น ที่จะต้องดูแลการรับน้อง

ทุกอย่างมันควรจะเป็นไปตามแผนที่วางไว้

แต่ว่า นี่มันอะไรอยู่ๆก็มีคนจะฆ่าเธอ แล้วคนที่มาช่วยยังเป็นคนของประธานปิยะคนนั้น

“ไปป เร็ว”ชายคนเดิมตะคอกใส่

เสียงปืนยังคงดังไม่หยุด

ตาลที่ลังเลตัดสินใจเตรียมจะกระโดด

และ

ปังๆ

ชายที่มาเพื่อคุ้มกันเธอทรุดลงไป ตาลหันไปมองก็ตั้วสั่นด้วยความกลัว เขาตายแล้วกระสุนเจาะเข้าที่หัวเลยทั้ง2นัด

พอมองไปก็พบว่ามีคน2คนกำลังเดินเข้ามาหาเธอในมือมีปืนอยู่ด้วย

“ไม่”

ตอนนี้เธอไม่ลังเลอีก

ตาลหันหลังแล้วโดดลงน้ำคลองทันที