ทลายภพสยบหมื่นดารา

ช่องทางยุบลงหลังเยี่ยซิงเหอลอดผ่านเพียงครึ่งลมหายใจก้อนหินปิดแสงจากเบื้องบนจนความมืดกลืนทั้งสองคน

เสียงคนเฝ้าประตูตะโกนเรียกอยู่ไกลออกไป

ผู้เฒ่าโม่ไม่หันกลับ

“เชือกยังตึงหรือไม่?”

เยี่ยซิงเหอลองดึง เชือกที่เอวขยับได้เพียงคืบแล้วติด “ยังอยู่แต่ทางแคบเกินดึงคนขึ้น”

“เช่นนั้นอย่าหวังใช้มันเป็นทางกลับ”

“ท่านรู้ทางอื่น?”

“ข้ารู้ว่าเคยมี”

“เคย?”

“เมื่อหลายปีก่อนภูเขายังไม่กดพื้นต่ำเพียงนี้”

คำตอบมิได้ทำให้ความมืดเบาลง

ผู้เฒ่าโม่ใช้ปลายกระบี่ขูดผนัง ประกายเล็ก ๆทำให้เห็นทางหินลาดลง พื้นกว้างเพียงฝ่าเท้าสองข้าง ขวามือเป็นผนังดินชื้นซ้ายมือเป็นร่องลึกซึ่งได้ยินเสียงน้ำแต่ไม่เห็นก้น

กลิ่นเลือดจากคนร้ายนำหน้าไป

เป็นรอยบางบนหินทุกสามสี่ก้าวแสดงว่าบาดแผลจากกระบี่เดียวไม่อาจห้ามมันเคลื่อน แต่ทำให้ซ่อนทางไม่ได้

เยี่ยซิงเหอถาม “เหตุใดใต้ประตูจึงมีทางนี้?”

“โม่เหอเคยขุดร่องน้ำหนีน้ำป่า”

“แล้วค่ายกล?”

“มาทีหลัง”

“ผนึกของท่านเล่า?”

คนแก่หยุดไปหนึ่งก้าว “ถามได้เร็วขึ้นทุกวัน”

“เพราะท่านตอบช้าลงทุกวัน”

ผู้เฒ่าโม่ใช้กระบี่เคาะพื้นแทนคำตอบ

เสียงกังวานวิ่งลงทางลาด แล้วสะท้อนกลับมาสองชั้น

ชั้นแรกเป็นหิน

ชั้นที่สองคล้ายโลหะขนาดใหญ่ซ่อนอยู่ใต้ดิน

“เดินตามรอยเท้าข้า” คนแก่กล่าว “อย่าเหยียบหินสีแดง”

เยี่ยซิงเหอก้มมอง หินทุกก้อนในความมืดมีสีเดียวกัน

ผู้เฒ่าโม่เห็นเขานิ่งจึงโยนถ่านไฟก้อนเล็กจากถุงยาลงพื้นแสงแดงจากถ่านเผยให้เห็นเส้นเลือดละเอียดซึมอยู่ในรอยแตก หินบางก้อนแดงจากข้างในไม่ใช่เพราะไฟ

ค่ายกลโลหิตแทรกลงถึงทางน้ำเก่าแล้ว

ทั้งสองเคลื่อนช้าลง

เหนือศีรษะ กลองจากบนเขาดังผ่านชั้นดินเป็นเสียงทุ้ม

ตุบ

เส้นแดงในหินสว่าง

ตุบ

ร่องน้ำด้านซ้ายส่งเสียงเหมือนคนจำนวนมากถอนหายใจพร้อมกัน

เยี่ยซิงเหอจับด้ามกระบี่แน่น “วิญญาณของผู้ตาย?”

“เศษเสียงจากค่ายกล อย่าเรียกทุกเสียงว่าวิญญาณ”

“ถ้าเรียกผิดจะเกิดสิ่งใด?”

“เจ้าจะเชื่อว่ามันเจ็บ และเดินตามไปช่วย”

ทันใดนั้นเสียงเด็กดังจากร่องน้ำ

“พี่ซิงเหอ...”

เขาหยุด

เสียงเรียกซ้ำอีกครั้งเป็นเสียงเด็กชายผู้รอดจากประตูตะวันออกในตอนก่อน แผ่วและสั่นราวกำลังจมน้ำ

“ข้าอยู่ข้างล่าง...”

เยี่ยซิงเหอก้มมองความมืด

ผู้เฒ่าโม่ใช้ฝักกระบี่กระแทกหน้าแข้งเขา

“เด็กคนนั้นอยู่บนดิน”

“อาจถูกย้ายมา—”

“แล้วผ่านช่องซึ่งปิดหลังเจ้าโดยไม่แตะเชือกหรือ?”

เสียงในร่องเปลี่ยนทันที

จากเด็กร้องกลายเป็นชายแก่ไอ

“ช่วยข้า...”

เยี่ยซิงเหอนึกถึงลูกธนูที่ปักหลังคนเก็บสมุนไพรเขายังไม่รู้ว่าชายผู้นั้นรอดหรือไม่ความไม่รู้นั้นเป็นช่องให้ค่ายกลสอดเสียงเข้ามา

เขาถอนสายตา “มันอ่านความกลัวได้?”

“อ่านสิ่งที่เจ้าหยุดฟังนานกว่าสิ่งอื่น”

“ต่างกันอย่างไร?”

“อย่างแรกเป็นพลัง อย่างหลังเป็นกลของคน”

คำตอบทำให้เขาไม่อาจโทษทุกสิ่งแก่เวทลึกลับศัตรูเพียงวางเสียงไว้หลายแบบ แล้วรอดูว่าเสียงใดทำให้ผู้เดินทางหยุด

ทางลาดหักเลี้ยวสามครั้งก่อนผ่านช่องซ่อมร่องน้ำซึ่งชาวบ้านรุ่นก่อนเคยใช้แผ่นไม้บนผนังมีชื่อผู้ขุดกับจำนวนวันสลักหยาบ ๆบางชื่อเยี่ยซิงเหอจำได้จากป้ายสุสานบางชื่อเป็นบรรพชนของผู้ซึ่งกำลังปิดประตูอยู่บนดิน

ใต้ชื่อเหล่านั้นมีรอยขูดใหม่

คนร้ายใช้มีดลบเครื่องหมายบอกทางบางส่วนแล้วสลักลูกศรปลอมให้ชี้ลงร่องลึก

เยี่ยซิงเหอเทียบอายุรอยไม้ รอยเก่ามีคราบน้ำจับดำส่วนรอยใหม่ยังเห็นเสี้ยนสีอ่อน “ทางนี้ถูกแก้เมื่อคืนหรือวันนี้”

ผู้เฒ่าโม่มองรอยเลือดบนพื้น “หลังมันบาดเจ็บไม่มีเวลาสลักละเอียด แสดงว่ามีผู้อื่นเตรียมไว้ก่อน”

“มีกี่คนอยู่ข้างล่าง?”

“อย่างน้อยมากกว่าคนที่เรากำลังตาม”

เสียงหินเล็กตกลงร่องจากทางด้านหน้า

ทั้งสองดับถ่านไฟพร้อมกัน

ในความมืดมีฝีเท้าหนึ่งชุดวิ่งผ่านทางตัดด้านล่างจากนั้นอีกชุดตามมา แต่จังหวะเหมือนกันทุกก้าวเกินกว่าจะเป็นคนสองคน

ผู้เฒ่าโม่กระซิบ “เสียงสะท้อน”

เยี่ยซิงเหอส่ายหน้า แม้คนแก่มองไม่เห็น“ชุดหลังเบากว่าครึ่งจังหวะ ไม่ได้สะท้อนผนังเดียวกัน”

เขาหยิบเม็ดกรวดโยนไปทางขวา

เสียงตกกลับมาจากซ้าย

ค่ายกลกำลังสลับทิศของเสียง

หากตามรอยได้ยิน พวกเขาจะเดินเข้าร่องลึกตามลูกศรปลอม

เยี่ยซิงเหอจึงวางมือบนผนัง รับแรงสั่นผ่านเนื้อหินแทนหูการสั่นจริงมาจากทางซ้าย แม้เสียงฝีเท้าดังขวา

“ทางนี้”

ผู้เฒ่าโม่ตามโดยไม่ถามว่าเขาใช้เนตรหรือไม่เพราะดวงตาเยี่ยซิงเหอยังปกติเขาแก้กลด้วยสิ่งซึ่งค่ายกลบิดไม่ได้ง่าย—น้ำหนักที่ส่งผ่านพื้น

ตรงทางแยก พวกเขาพบตะเกียงน้ำมันวางคว่ำ ไส้ยังอุ่นคนซึ่งผ่านไปไม่เกินสิบลมหายใจ

คนร้ายอยู่ใกล้

แต่ทุกช่วงที่เสียกับลูกศรปลอมและเสียงลวงทำให้มันได้เวลาแตะหลักด้านล่างมากขึ้น

พวกเขาผ่านร่องแคบถึงห้องหินแรก

กลางห้องมีเสาไม้หกต้นปักเอียงแต่ละต้นพันผ้าดำและเขียนอักษรโลหิต เส้นจากเสาทั้งหมดลงไปสู่หลุมตรงกลางซึ่งเต็มด้วยน้ำสีคล้ำ

เลือดของคนร้ายหยดสิ้นสุดตรงขอบหลุม

ไม่มีรอยเท้าออกไป

เยี่ยซิงเหอยกกระบี่ “มันลงน้ำ?”

ผู้เฒ่าโม่ชี้ผนัง “ดูเงา”

ถ่านไฟอยู่ทางหลัง แต่เงาเสาต้นหนึ่งทอดไปด้านข้างสวนแสง

เยี่ยซิงเหอขว้างก้อนหินเข้าใส่

เงาแตกเป็นควัน คนร้ายพุ่งออกจากผนังพร้อมพู่กันเหล็กเลือดไหลจากหัวไหล่จนแขนซ้ายชุ่ม แต่ดวงตายังเย็น

มันแทงมิใช่เยี่ยซิงเหอ

ปลายพู่กันมุ่งสู่ผ้าพันเสาต้นใกล้ที่สุด

ผู้เฒ่าโม่ปัดด้วยฝักกระบี่

เหล็กกระทบไม้ เสาฉีกหนึ่งรอย

น้ำในหลุมพลันเดือด

มือสีแดงหลายมือยื่นขึ้นจากผิวน้ำ คว้าข้อเท้าทุกคนในห้อง

เยี่ยซิงเหอฟันมือตรงหน้าคมกระบี่ผ่านน้ำเลือดแต่ไม่อาจตัดรูปมือได้ เขาจึงเปลี่ยนไปฟันผ้าดำบนเสา

ผ้าขาด

มือสองข้างยุบลง

เสาเหล่านี้มิใช่หลักสำคัญ แต่เป็นสิ่งกำหนดรูปร่างให้เลือด

“ตัดผ้า อย่าตัดเสา!” เขาร้อง

คนร้ายใช้พู่กันวาดขีดใหม่บนเสา ทุกครั้งที่ขีดหนึ่งเกิดมืออีกข้างโผล่จากหลุม

ผู้เฒ่าโม่เข้าประชิด

คนร้ายไม่รับกระบี่ มันถอยวนให้เสาอยู่ระหว่างตัวกับคนแก่บังคับให้คมซึ่งฟันเงาได้ต้องเสี่ยงทำลายห้องทั้งห้อง

เยี่ยซิงเหอปีนเสาต้นหนึ่ง ใช้น้ำหนักร่างดึงผ้าดำออกทั้งแถบ

มือสีแดงหายไปครึ่งหลุม

คนร้ายหันพู่กันใส่เขา

ผู้เฒ่าโม่ฉวยจังหวะนั้นกระแทกฝักเข้าข้อมือ

กระดูกดังกรอบ

พู่กันตกน้ำ

คนร้ายกลับยิ้ม “ท่านมาช้า”

ก่อนผู้ใดคว้า มันใช้เท้าเตะเสาต้นที่ถูกกรีด

เสาไม้หัก

เสียงโลหะใต้ดินดังสนั่น

พื้นห้องแยกเป็นรอยยาว น้ำสีคล้ำถูกดูดลงไปทั้งหมดเผยบันไดหินซึ่งซ่อนใต้หลุม

คนร้ายทิ้งตัวตามน้ำลงไป

ผู้เฒ่าโม่จะตาม แต่บาดแผลสีข้างเปิด เลือดหยดลงบนหินสีแดง

อักษรรอบห้องสว่างพร้อมกัน

เยี่ยซิงเหอคว้าแขนเขา ดึงออกจากวงก่อนมือเลือดชุดใหม่ผุดขึ้น

“ปล่อยมันหนีอีกแล้ว” คนแก่กล่าว

“ข้าเลือกคนซึ่งกำลังปกป้องข้า”

ผู้เฒ่าโม่ชะงัก แล้วหัวเราะในลำคอ “เจ้าจำคำข้าเร็วเกินไป”

บันไดด้านล่างกำลังปิด น้ำที่ถูกดูดลงไปย้อนกลับขึ้นมาทีละชุ่น

ไม่มีเวลาพันแผลละเอียดเยี่ยซิงเหอใช้ผ้าส่วนสะอาดจากชายเสื้อมัดสีข้างคนแก่ แล้วทั้งสองลงบันได

ยิ่งลึก อากาศยิ่งเย็น

กลิ่นเลือดกลับจางลง

ผนังหินชั้นต่อมาไม่ใช่ของค่ายกลโลหิต ไม่มีผ้าดำไม่มีอักษรแดง มีเพียงรอยสลักดาวเล็ก ๆ เรียงเป็นวงทุกดวงถูกขีดทับด้วยรอยกระบี่เก่า

“รอยของท่าน?” เยี่ยซิงเหอถาม

“บางส่วน”

“ส่วนอื่นของผู้ใด?”

“คนที่ไม่อยู่ให้ถามแล้ว”

คำตอบนั้นจริง แต่ไม่ครบ

เยี่ยซิงเหอใช้ปลายนิ้วลูบรอยสลักข้างทางโดยไม่แตะเส้นปราณรอยบางเส้นลึกและนิ่งเหมือนผู้ขีดรู้ว่าต้องหยุดตรงใด บางเส้นกลับสับสนฟันซ้ำหลายครั้งจนหินแตก

“ผู้ปิดผนึกไม่ได้เห็นตรงกัน” เขากล่าว

ผู้เฒ่าโม่หยุด “เจ้าดูออกจากรอยกระบี่?”

“ผู้หนึ่งต้องการตัดดาวทุกดวง อีกผู้หนึ่งตัดเพียงทางเชื่อม”

“แล้วเจ้าคิดว่าผู้ใดถูก?”

“ผู้ซึ่งเหลือทางให้แก้ภายหลังอาจลังเลหรืออาจรู้ว่าสิ่งข้างในไม่ควรถูกทำลาย”

คนแก่พยักหน้าเล็กน้อย “อย่าตัดสินเจตนาจากรอยเดียว”

“เช่นเดียวกับที่ท่านไม่ให้ข้าตัดสินคนจากคำเดียว?”

“เจ้าจำแต่คำซึ่งใช้ย้อนข้า”

“เพราะคำอื่นท่านไม่ยอมกล่าว”

พวกเขาเดินต่อ รอยกระบี่บนผนังลดลงแต่รอยมือเปื้อนเถ้ากลับเพิ่ม มีทั้งมือใหญ่ มือเล็กและรอยนิ้วซึ่งสั่นจนลากไม่ตรง

คนหลายรุ่นเคยลงมาช่วยปิดทางนี้

บางคนอาจเป็นชาวบ้านซึ่งไม่รู้ชื่อสิ่งที่ตนกดไว้เพียงทำตามคำของผู้เฒ่าโม่หรือผู้มาก่อนหน้า

“โม่เหอถูกสร้างเพื่อเฝ้าผนึกหรือ?” เยี่ยซิงเหอถาม

“โม่เหอถูกสร้างเพราะคนต้องมีบ้าน”

“ท่านเลี่ยงอีกแล้ว”

“สิ่งซึ่งอยู่ใต้บ้านไม่ทำให้ชีวิตบนบ้านเป็นข้ออ้างเจ้าอย่าสลับเหตุเหมือนนิกาย มันเห็นคนเป็นเพียงเชื้อเพราะต้องการของข้างล่าง”

คำตอบนั้นทำให้คำถามเปลี่ยน

ไม่ว่าผนึกมาก่อนหรือหมู่บ้านมาก่อนชาวโม่เหอมิได้เกิดมาเพื่อเป็นผู้เฝ้าหรือผู้สังเวย ผู้เฒ่าโม่อาจปิดบังทางใต้ดินแต่เขาไม่ยอมให้ความลับนิยามคุณค่าคนบนดิน

เยี่ยซิงเหอเก็บข้อนั้นไว้ แม้ยังไม่ให้อภัยสิ่งที่คนแก่ไม่พูด

พวกเขามาถึงประตูหินกลม เส้นผ่านศูนย์กลางเกือบสองจั้งไม่มีห่วงจับ มีเพียงตราดาราตรงกลางซึ่งถูกโซ่เหล็กสีดำตรึงไว้เก้าเส้น

โซ่สี่เส้นมีอักษรโลหิตเกาะ

อีกห้าเส้นยังเป็นสีทองหม่น

คนร้ายคุกเข่าอยู่หน้าแผ่นหินแขนขวาหักแต่ยังใช้มือซ้ายกดพู่กันสำรองลงบนโซ่เส้นที่ห้า

“หยุด!”

เยี่ยซิงเหอขว้างฝักกระบี่เงาดารา

ฝักกระแทกหลังมือ พู่กันหลุดก่อนเขียนครบ

คนร้ายหันมา ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกเงาดำกัดกิน “สายเกินไปโม่เหอสร้างอยู่บนสิ่งนี้มาสิบกว่าปีโดยไม่รู้ พวกเจ้ากินน้ำจากมัน หายใจเหนือมันและนำเด็กที่เราต้องการมาอยู่ตรงกลางมัน”

ผู้เฒ่าโม่เดินผ่านเยี่ยซิงเหอ“เจ้ายังพูดมากเหมือนคนซึ่งไม่มีทางหนี”

“ท่านต่างหากไม่มีทางหนี หากทำลายข้า โซ่ที่เหลือจะรับเลือดหากไม่ทำ ข้าจะเขียนให้ครบ”

คนแก่ไม่ชักกระบี่ เขาหยิบก้อนหินจากพื้นโยนใส่หน้าคนร้าย

อีกฝ่ายยกแขนบังโดยสัญชาตญาณ

เยี่ยซิงเหอพุ่งเข้าถึงตัวในจังหวะนั้นกระแทกด้ามกระบี่เข้าชายโครงแล้วใช้ขากวาด

คนร้ายล้ม

พู่กันสำรองกลิ้งไปแตะโซ่เส้นที่ห้า

หมึกเลือดเพียงหยดเดียวซึมเข้าโลหะ

ประตูหินส่งเสียงคราง

ตราดาราตรงกลางสว่างเป็นสีทอง

ปราณในแกนของเยี่ยซิงเหอตอบทันที

เขารู้สึกเหมือนมีมือมองไม่เห็นกระชากจากกลางอกให้เข้าใกล้ประตู

ผู้เฒ่าโม่คว้าคอเสื้อ “ถอย!”

สายไปแล้ว

แสงทองลอดผ่านเสื้อของเยี่ยซิงเหอดวงตราบนแผ่นหลังปรากฏเป็นเงาบนผนัง ประตูหินซึ่งไม่เคยเคลื่อนสั่นหนึ่งครั้ง

คนร้ายมองภาพนั้นด้วยความยินดี “มันคือเจ้า...”

เยี่ยซิงเหอใช้ศอกกระแทกขมับ

ร่างนั้นหมดสติ ก่อนพูดสิ่งใดต่อ

“อย่าฆ่า” ผู้เฒ่าโม่สั่ง “มันอาจมีตราเชื่อมกับวิชา”

เยี่ยซิงเหอผูกมือมันด้วยเชือกที่เอวเชือกเส้นเดียวกับทางกลับถูกตัดทิ้งแล้วไม่มีประโยชน์อื่นสำคัญกว่าการกันศัตรูไม่ให้แตะโซ่

กลองบนเขาดัง

โซ่ดำทั้งสี่กระตุก

โซ่ทองห้าเส้นดึงสวน

ประตูหินมิใช่ค่ายกลของนิกายโลหิตทมิฬทั้งหมดมีสิ่งเก่ากว่าถูกผูกไว้ข้างในและค่ายกลโลหิตกำลังเกาะมันเหมือนเถาวัลย์เกาะต้นไม้ใหญ่

“นี่คือสิ่งใด?” เยี่ยซิงเหอถาม

ผู้เฒ่าโม่คุกเข่าตรวจรอยสลัก “ผนึก”

“ผนึกสิ่งใด?”

“ทาง”

“ทางไปที่ใด?”

“ที่ซึ่งเจ้ายังไม่ควรไป”

“แล้วเหตุใดมันตอบข้า?”

คนแก่ไม่ตอบ

เยี่ยซิงเหอรู้สึกแรงดึงเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เงาดวงตราบนผนังสว่างเขากดฝ่ามือกับพื้น ไม่ให้ร่างเคลื่อนไปข้างหน้า

“ข้าควรทำสิ่งใด?”

“ปิดแกนทองคำ”

“มันขยับเอง”

“เช่นนั้นหายใจสวนจังหวะกลอง”

ตุบ

เขากลั้น

ตุบ

เขาผ่อนลมหายใจ

แรงดึงลดเพียงน้อย

ผู้เฒ่าโม่ใช้กระบี่เก่าเคาะโซ่ทองทีละเส้น แต่ละเสียงต่างกันเส้นที่ห้าเสียงแหบเพราะหมึกเลือดแตะแล้ว

“ค่ายกลชั้นนอกกำลังใช้กลองเปลี่ยนจังหวะผนึกถ้ามันเปลี่ยนครบเก้าเส้น ประตูจะไม่แยกว่าผู้ใดเปิด”

“เราตัดโซ่ดำได้หรือไม่?”

“ตัดแล้วแรงทั้งหมดตกบนโซ่ทอง”

“ลบรอยเลือด?”

“ต้องรู้ว่าอักขระใดเป็นราก มิใช่ขูดทุกสิ่งที่เป็นสีแดง”

เยี่ยซิงเหอมองโดยไม่เปิดเนตร เส้นเลือดบนโซ่ดำเต้นตามกลองส่วนเส้นที่เพิ่งถูกหมึกแตะเต้นช้ากว่าครึ่งจังหวะ

“เส้นที่ห้ายังไม่เหมือนเส้นอื่น”

“เพราะมันรับเลือดไม่ครบคำ”

“ถ้าเราทำให้ทุกเส้นช้าลง?”

ผู้เฒ่าโม่มองเขา “ด้วยสิ่งใด?”

เยี่ยซิงเหอชี้ถ่านไฟซึ่งเหลือในมือคนแก่“ความร้อนทำให้เส้นเลือดเร่ง แต่ความเย็นอาจทำให้หมึกข้น”

“ที่นี่ไม่มีน้ำแข็ง”

“มีร่องน้ำ”

พวกเขาไม่ต้องนำทั้งสายน้ำลงมาเพียงเปิดรอยแตกให้ความเย็นจากร่องไหลผ่านห้อง

ผู้เฒ่าโม่ใช้ปลายกระบี่หาจุดกลวงบนผนังเยี่ยซิงเหอช่วยยกหินออกทีละก้อนโดยไม่ใช้ปราณ เมื่อช่องเล็กเปิดน้ำเย็นจัดพุ่งเข้ามาเป็นสาย กวาดพื้นแล้วล้อมฐานโซ่

หมึกเลือดข้นลงจริง

การเต้นช้าลง

แต่ตราดารากลับสว่างกว่าเดิม

พลังเก่าภายในผนึกไม่ถูกความเย็นกดมันรับรู้ว่าค่ายกลโลหิตอ่อนลงและพยายามเปิดตัวเอง

“ปิดช่องน้ำ!” ผู้เฒ่าโม่สั่ง

เยี่ยซิงเหอผลักหินกลับ แต่แรงดันมากเกินมือเปล่าของเขาเลื่อนบนขอบคม

คนแก่เข้าช่วย

ทันใดนั้นคนร้ายซึ่งถูกมัดลืมตาใช้ฟันกัดถุงเลือดเล็กใต้กระพุ้งแก้ม

เลือดพุ่งจากปากลงพื้น

อักษรสีแดงรอบโซ่ตื่นพร้อมกัน

ผู้เฒ่าโม่หมุนตัว ใช้ฝักกระบี่กระแทกปากมัน ทว่าถุงแตกแล้ว

กลองด้านบนดังถี่สามครั้ง

โซ่ดำดึง

โซ่ทองสั่น

ประตูหินเคลื่อนออกจากผนังเพียงปลายเล็บ

ลมจากหลังประตูพัดออกมา ไม่มีกลิ่นดิน ไม่มีความชื้นมีเพียงกลิ่นเย็นของท้องฟ้ายามค่ำ

เยี่ยซิงเหอได้ยินเสียงดวงดาวภายในแกนตอบรับ

เขาก้าวไปหนึ่งก้าวโดยไม่ตั้งใจ

ผู้เฒ่าโม่ใช้ตัวขวาง แรงทั้งหมดจากตราดารากระแทกแผ่นหลังคนแก่

เสียงกระดูกดังทึบ

เลือดไหลจากบาดแผลสีข้างผ่านผ้าพันใหม่

“ท่าน!”

“ห้ามแตะมัน”

ผู้เฒ่าโม่ปักกระบี่ลงร่องระหว่างโซ่ทองกับโซ่ดำใช้ร่างตนเป็นหลักกด แสงสีแดงไหลขึ้นแขนซ้าย แสงทองไหลขึ้นแขนขวาสองพลังฉีกเส้นปราณที่เหลือของเขาคนละทาง

เยี่ยซิงเหอไม่อาจดึงคนแก่ออก หากปล่อยมือ ผนึกจะเปิด

เขาจึงคุกเข่า วางฝักกระบี่เงาดาราขวางพื้นแล้วผ่อนปราณสีทองเพียงเส้นบางเข้าไป

มิใช่เพื่อเปิดประตู

เพื่อรับแรงส่วนหนึ่งจากผู้เฒ่าโม่

แกนทองคำในอกสั่นจนเจ็บ เส้นปราณร้าวที่แขนเริ่มแสบร้อนแต่โซ่เส้นที่ห้าหยุดเปลี่ยนสี

“ข้าบอกให้ปิดพลัง!” คนแก่คำราม

“หากปิด ท่านจะรับคนเดียว”

“ข้ารับได้”

“ท่านพูดเช่นนี้ทุกครั้งที่รับไม่ได้”

เยี่ยซิงเหอเปลี่ยนจังหวะหายใจให้สวนกลองปราณของเขามิได้มากพอเอาชนะวง แต่ทำให้แสงทองสองสายไม่กระชากพร้อมกัน

หนึ่งช้า

หนึ่งเร็ว

ผนึกซึ่งกำลังถูกบังคับให้เปิดเสียจังหวะ

ประตูหยุดเคลื่อน

กลองบนเขาดังอีกครั้ง

ค่ายกลตอบด้วยเสียงโลหะจากใต้พื้น

ตราดารากลางประตูสว่างจ้าจนทั้งห้องเป็นสีทอง

รอยสลักดาวรอบผนังหมุนทีละดวง

คนร้ายซึ่งถูกมัดหัวเราะทั้งเลือดเต็มปาก “มันจำเจ้าได้”

เยี่ยซิงเหอไม่มองมัน เขาจับจังหวะพลังต่อแม้ความร้อนจากดวงตราเริ่มเผาความทรงจำตรงขอบ

ผู้เฒ่าโม่ยกมือซึ่งเปื้อนเลือดกดบนฝักกระบี่ของเขา “พอ ถอย”

“ผนึกยังสั่น”

“ถ้าเจ้าฝืนต่อสิ่งข้างในจะรู้จักเจ้ามากกว่าที่เจ้ารู้จักตนเอง”

“ท่านรู้จักมันหรือ?”

“มากพอจะกลัว”

เป็นครั้งแรกที่ผู้เฒ่าโม่ยอมใช้คำนั้น

เยี่ยซิงเหอถอนปราณ

แรงสะท้อนทำให้เขากระอักเลือดลงบนพื้นแต่ผู้เฒ่าโม่กวาดชายเสื้อรองไว้ก่อนหยดใดจะแตะตรา

“แม้แต่เลือดเจ้าก็ห้ามตกที่นี่”

คนแก่บิดชายเสื้อห่อเลือดแล้วโยนลงร่องน้ำ ให้สายน้ำพาออกจากวง

ประตูยังไม่เปิดเพิ่ม

แต่ไม่กลับไปปิดสนิท

ช่องปลายเล็บคงอยู่ ลมเย็นไหลออกมาเป็นจังหวะเหมือนลมหายใจ

ท่ามกลางเสียงกลองและเสียงโซ่เยี่ยซิงเหอได้ยินเสียงหนึ่งจากหลังผนึก

เก่าแก่จนแยกไม่ออกว่าเป็นบุรุษหรือสตรี

มันมิได้เรียกชื่อเขาในตอนแรก

เพียงกล่าวคำว่า “กลับมา”

ผู้เฒ่าโม่หน้าซีดกว่าเดิม “อย่าฟัง”

เสียงนั้นดังขึ้นอีก

คราวนี้มิได้ออกจากหลังประตูเพียงแห่งเดียวแต่สะท้อนจากกระบี่เก่า ดวงตราบนแผ่นหลัง และแกนทองคำในอกเขาพร้อมกัน

“เยี่ยซิงเหอ”