บทที่ 16
เสียง์อันแสนเศร้า (รีไรท์)
หยางเซียวเล่อที่ก้มหน้าก้มตากินขาไก่หยุดนิ่งทันที และมองไปที่หลี่ซีซี ซึ่งมีท่าทางอึดอัดเล็กน้อย เธอมองไปที่ หยางเซียวเล่อท่าทางขอความเห็น และมองไปยังผู้ชายคนที่ขอให้เธอไปเต้นกับเขา
เธอรู้สึกว่าชายคนนี้เต้นเก่งมาก ๆ แต่เธอไม่ได้สนใจเขาเลย เพราะกำลังคิดว่าตัวเองจะทำลายสถานการณ์ที่น่าอึดอัด ระหว่างเธอกับหยางเซียวเล่อยังไงดี
"เอ่อ... ฉัน... ฉัน... ฉันไม่" หลี่ซีซีส่ายหัวและปฏิเสธ
หยินเทียนหลางมองเห็นความคิดหนึ่งในสายตาของผู้ชายคนนี้ที่ก้าวเข้ามาทำลายบรรยากาศดี ๆ ของเ้านายและนายหญิง หยินเทียนหลางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เ้านาย ชายคนนี้้าจะตีท้ายครัวของท่าน ! เขา้าที่จะแย่งชิงนายหญิงไป ้าให้ข้าฉีกร่างเขาไหม”
“นายหญิงอะไรกัน ? นายกำลังพูดเลอะเทอะ ? ที่นี่ที่ไหนกัน ? กินกระดูกของนายต่อไปอย่างเงียบ ๆ เถอะ !” หยางเซียวเล่อพูดกับหยินเทียนหลางอย่างไม่พอใจ
จากนั้นชายหนุ่มคนนี้ร้องเชิญหลี่ซีซีอีกครั้ง แต่หลี่ซีซียังคงปฏิเสธ ชายหนุ่มคนนี้กำลังยิ้มอย่างสิ้นหวังและพูดว่า "เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีโอกาสเต้นกับคุณ ผมขอร้องเพลงให้คุณแทน"
“มันน่าโกรธจริง ๆ ทำไมน้องชายคนนี้ ถึงไม่ชวนฉันกันนะ !”
"เฮอะ ทำเป็สวยมาก เธอมันหัวสูงเกินไป ใครกันจะชอบเธอน่ะ !"
“กรี๊ดดด ว้าว หนุ่มหล่อจะร้องเพลงเหรอ”
“ร้องเร็ว ร้องเร็ว.. ฉันอดใจรอไม่ไหวแล้วนะ !”
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้การเต้นของชายคนนี้ได้ดึงดูด เหล่าหญิงสาวที่ชื่นชอบเขาเป็จำนวนมาก และบางคนก็ยังแอบถอนหายใจเพราะไม่ได้รับเชิญให้เต้นกับเขา
แต่ในเวลานี้เมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะร้องเพลง สาว ๆ ก็พากันโห่ร้องเสียงดัง
สำหรับพฤติกรรมของชายคนนี้นั้น หยางเซียวเล่อไม่สนใจเลย เพียงแค่มองไปที่ชายคนนั้นอย่างแ่เบา ในขณะนั้นมีเศษเนื้อติดอยู่ที่ฟันของเขา และเขากำลังคิดว่าจะเลียเนื้อที่ติดซอกฟันอย่างไรให้ดูดี
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่โกรธหรือรู้สึกอะไรเลย ชายหนุ่มคนนี้ก็หดหู่เล็กน้อย สองคนนี้ไม่ใช่คู่รักหรอกหรือ ถ้าเกิดพวกเขาคบหากัน ผู้ชายคนนั้น ก็จะไม่เฉยเมยขนาดนี้
จากนั้นเขาหยิบกีตาร์ขึ้นมา และเริ่มบรรเลงร้องเพลงทันที เมื่อในยามที่ดีดกีตาร์ ปลายนิ้วของเขาสะบัดกับสายกีตาร์ จนเกิดเป็ท่วงทำนองที่คมชัดและไพเราะ ซึ่งมาพร้อมกับเสียงที่ชัดเจนของเขาและเสียงร้องค่อย ๆ ดีดตัวสูงขึ้น
สิ่งที่เขาร้องเป็เพลงพื้นบ้านที่ไม่รู้จักชื่อ แม้ว่าจะไม่มีใครเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน แต่เขาร้องเพลงนี้ด้วยความรู้สึกสบายที่สงบและสบายใจ ราวกับว่าผู้คนลืมเลือนสิ่งใด ๆ และโยกตัวไปกับท่วงทำนองของเขาอย่างแ่เบาอย่างไม่รู้ตัว แม้แต่หลี่ซีซีก็มึนเมาและตกอยู่ในภวังค์
จนกระทั่งเสียงหยุดลงอย่างกะทันหัน ทุกคนตื่นขึ้นราวกับฝันไป จากนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องดังสนั่นในพื้นที่รอบกองไฟ
"เขาทั้งหล่อและเต้นเก่งมาก ไม่คิดว่าจะร้องเพลงได้ดีขนาดนี้ !"
“ใช่ มันดีกว่านักร้องเสียอีก !”
“ฉันรักเขาแทบตาย ! ใครที่สามารถแต่งงานกับเขาได้ ถือว่าพระเ้าอวยพรจริง ๆ!”
“์ โลกนี้จะมีคนที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้ยังไง เขาไปอยู่ที่ไหนมา !”
เมื่อได้ยินเสียงของสาว ๆ ชายหนุ่มก็เบิกบานใจเล็กน้อย เขามองไปที่หยางเซียวเล่ออย่างดูถูก
เมื่อพิจารณาจากเสื้อผ้าของหยางเซียวเล่อ เห็นได้ชัดว่าเขามาจากหมู่บ้านนี้ และเป็เพียงแค่คนบ้านนอก ตราบใดที่เขาใช้วิธีเพียงเล็กน้อย มันจะง่ายที่จะตีท้ายครัวหยางเซียวเล่อ ?
แต่นั่นยังไม่พอ เขา้าทำให้หยางเซียวเล่ออับอาย และยังอยากให้หลี่ซีซีเห็นช่องว่างระหว่างแฟนหนุ่มของเธอ และตัวเขาเอง !
หลังจากหยุดชั่วคราว ชายหนุ่มก็มองไปที่หยางเซียวเล่อด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา "เด็กหนุ่มหล่อเหลาคนนี้ ผมเห็นคุณสงบนิ่งและไม่แยแส แต่ผมเห็นคุณขมวดคิ้วสองครั้ง ใน่เวลานั้นคุณคงจะไม่พอใจกับเพลงของผมหรือเปล่า สงสัยว่าผมสามารถขอคำแนะนำจากคุณได้หรือไม่ ?"
หยางเซียวเล่อรู้สึกประหลาดใจ เขาขมวดคิ้วสองครั้ง แล้วนายก็ยังเห็นมันอีก เขาไม่ได้ขมวดคิ้วเพราะว่าเพลงนั้นไม่ดี แต่เพราะเขาไม่ได้สามารถเอาเนื้อที่ติดซอกฟันออกมาได้
“ไม่ ไม่ ผมร้องเพลงไม่เป็” หยางเซียวเล่อส่ายหัว
จากนั้นดวงตาของหลี่ซีซีเป็ประกายและตื่นเต้นกล่าวว่า "มาเลย หยางเซียวเล่อ ฉันไม่ได้ยินนายร้องเพลงั้แ่ตอนสมัยเรียนแล้ว ร้องเพลงให้ฉันฟังหน่อย"
ชายหนุ่มพูดว่า “ดูสิแฟนคุณ ออกจะตื่นเต้น แค่ร้องเพลงและแสดงความกล้าหาญของผู้ชายออกมาแค่นั้นเอง”
หลี่ซีซีก้มศีรษะลงและหน้าแดง เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเสน่ห์ว่า "ฉันไม่ใช่แฟนของเขา"
หยินเทียนหลางกระซิบว่า "มันมากเกินไปแล้ว ข้าดูไม่ได้แล้ว เ้านาย แค่ร้องเพลงเดียวเท่านั้น แล้วให้ผู้ชายคนนี้รู้ว่ามันเยี่ยมขนาดไหน ! เขาทนมันไม่ได้จริง ๆ"
หยางเซียวเล่อกล่าวว่า “อย่าสร้างปัญหา ฉันร้องไม่ได้จริง ๆ !”
หยินเทียนหลางหัวเราะ “ไม่เป็ไร ข้าช่วยได้ มันง่ายเกินไป เ้านายแค่ร้องเพลงออกมาดัง ๆ”
เมื่อได้ยินว่า หลี่ซีซีไม่ใช่แฟนของหยางเซียวเล่อ หัวใจของชายหนุ่มคนนั้นก็เยาะเย้ย เขาคิดในใจว่าเขาสามารถตีท้ายครัวได้สำเร็จ ในเมื่อไม่ใช่แฟนของนาย ฉันไม่จำเป็ต้องแข่งกับนายเลย
อีกอย่างหยางเซียวเล่อก็ไม่ได้้าต่อสู้กับเขาเพื่อ หลี่ซีซี
หยินเทียนหลางเป็คนรับใช้ของหยางเซียวเล่อ ิญญาของเขาอยู่ในมือของหยางเซียวเล่อ เขาไม่กล้าโกหก หยางเซียวเล่ออย่างแน่นอน เนื่องจากเขาพูดอย่างนั้น หยางเซียวเล่อยังต้องกังวลอะไรอีก
จากนั้นหยางเซียวเล่อโยนกระดูกไก่ออกจากมือ และปัด ๆ มือ สองสามครั้งเพื่อเช็ดมือ เขายืนขึ้นและมองตรงไปยังดวงตาของชายหนุ่มแล้วพูดว่า "คุณ้าให้ผมร้องเพลง ได้ผมจะร้องเพลงให้คุณฟัง"
ชายหนุ่มแอบเหยียดริมฝีปาก ภายในใจขบคิดลึก ๆ ว่าเป็แค่คนบ้านนอก เขาสามารถร้องเพลงอะไรได้บ้าง ? และไม่รู้เสียงสูงหรือต่ำ กล้าดียังไงมาร้องเพลง เมื่อมีคนขอให้เขาร้องเพลง มั่นใจเกินไปไหม ?
ด้วยเหตุนี้ ท่าทางของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็สุภาพและผายมือให้หยางเซียวเล่อ และยืนข้าง ๆ เขา
“หยางเซียวเล่อ ? เขาร้องเพลงเหรอ ?”
“ไม่ เขากล้าร้องเพลงด้วยเหรอ ?” ฝูงชนจำนวนมาก ทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวในหมู่บ้าน เมื่อพวกเขายังเด็ก พวกเขาเป็เพื่อนเล่นกับหยางเซียวเล่อ แต่พวกเขาไม่เคยได้ยิน หยางเซียวเล่อร้องเพลงมาก่อนเลย ?
แม้ว่าการต่อสู้กับหมูป่าจะประทับอยู่ในจิตใจของพวกเขา แต่การร้องเพลงก็ไม่ใช่เื่ที่ใคร ๆ จะร้องได้
หยางเซียวเล่อกระแอมเบา ๆ มองไปรอบๆ เป็เวลาพักหนึ่ง และพบใบหน้าที่คุ้นเคยมากมาย แต่ส่วนใหญ่ก็อมยิ้ม เห็นได้ชัดว่า กำลังรอให้เขาอับอาย
ทันใดนั้นหยางเซียวเล่อรู้สึกว่ามีอาการสั่นในลำคอของเขา และได้รับพลังบางอย่างพุ่งมาที่ลูกคอของเขา
เขาหันไปหาหยินเทียนหลาง ผู้ซึ่งพูดขึ้นว่า "เ้านาย ข้าได้เชื่อมต่อเสียงของท่านแล้ว ข้าสามารถแทนที่เสียงทั้งหมดที่ท่านร้องด้วยเสียง์ เพียงแค่ร้องเพลงอะไรก็ได้ที่ท่านชอบ"
ในทันที หยางเซียวเล่อมีความมั่นใจในทันทีที่จะร้องเพลง เจียหลานหยู
“เสียงแห่งความรุ่งเรือง หลบหนีเข้าไปในประตูที่ว่างเปล่า พังทลายโลก.. ชาลัลลาลา”
ทันทีที่เขาอ้าปาก ฉากรอบกองไฟก็ะเิขึ้นทันที เพราะเสียงของหยางเซียวเล่อ ราวกับเสียงของนางฟ้าบนสรวง์ เสียงนั้นราวกับไร้ตัวตนและอยู่ห่างไกลมาก
และดูเหมือนว่าจะสะท้อนอยู่ในท้องฟ้า เมื่อฟังอย่างระมัดระวัง เหมือนกับว่ามันจะก้องอยู่ในหูของพวกเขา มันกระทบจิติญญาโดยตรงของคนที่ได้ยิน
ด้วยท่วงทำนองที่รกร้างและเนื้อเพลงเศร้าสร้อย ทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าใจ เมื่อได้ยินเสียงร้องเพียงประโยคแรก
เสียงแบบนี้ไม่ต้องร้องเลย แม้แต่บทสนทนาธรรมดา ก็สามารถทะลวงผ่านจิตใจคนอื่นได้สบายมาก
"ฝนตกติดต่อกันและบ้านเกิดนั้นมีพืชพันธุ์ที่หยั่งรากลึก ฉันได้ยินมาว่าเธอมักอยู่เพียงลำพัง..."
ทุกคนที่ได้ยิน ราวกับตกอยู่ในภวังค์และมองเห็นภาพมายา ราวกับว่าพวกเขาถูกดูดเข้าไปเนื้อเพลงจริง ๆ สาว ๆหลายคนหลั่งน้ำตาและซาบซึ้งใจกับผู้หญิงในบทเพลง
ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เขาตกตะลึง และตัวเขาเองก็ถูกดึงเข้าไปในบทเพลง ความโศกเศร้าภายในของเขา ไม่สามารถหยุดมันลงได้เลย ก่อนที่เพลงจะจบลง เขาสะอื้นร้องไห้เบา ๆ
ชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ถูกตัดสินแล้ว ชายหนุ่มคนนั้นไม่สามารถหาเหตุผลที่จะโต้เถียงได้ เขามั่นใจว่า เขาแพ้แล้ว นี่เป็เพลงที่ดีที่สุดที่เขาได้ยินั้แ่เกิด
มันไม่มีอะไรเพียงพอที่จะอธิบายมัน เสียงของ หยางเซียวเล่อเป็เพียงปาฏิหาริย์ !
เขาเห็นว่า หยางเซียวเล่อพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่พอร้องเพลงจะสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ขึ้น และร้องเพลงได้ไพเราะมาก
มีคนที่เก่งในการร้องเพลงท่ามกลางชาวบ้าน ! บรรดาผู้ชมรอบ ๆ ถอนหายใจ และเพลงก็หายจบเป็เวลานานแล้ว
เสียงปรบมือก็ดังขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังปาดน้ำตา ทุกคนต่างส่งเสียงโห่ร้องอย่างยินดี
1K
