จอมหมัดราชันย์

ตอนที่ 49 ถอนพิษ 1
“ท่านว่าอะไรนะ!! ให้เปลือยกายนางต่อหน้าท่านเช่นนั้นรึ?!” เหม่ยฟางถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง จ้องมองชายชราใบหน้าน่าเกลียดอย่างไม่ลดละ ดวงตาที่เป็นประกายของนางสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น ภายในใจของนางอัดแน่นไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเนี่ยฟงในร่างของถังต้าเหลียนเห็นดังนั้น ก็เอ่ยกล่าวออกมา“เจ้าคงไม่เชื่อฝีมือในการรักษาของข้าเช่นนั้นซินะ ถ้าเป็นเช่นนั้นก็จงมองดูที่ปลายเข็มแต่ละเล่มให้ดีๆ” เนี่ยฟงกล่าวออกมาพร้อมกับชี้ไปที่ปลายเข็ม ที่ปักอยู่บนร่างของซุนลี่ทั้งสี่เล่ม เมื่อเหม่ยฟางได้ยินดังนั้นก็หันไปสังเกตที่ปลายของมันทันที พร้อมกับดวงตาที่พลันเบิกกว้าง เนื่องจากที่ปลายเข็มแต่ละเล่มนั้น มีละอองหมอกสีดำจางๆ ที่กำลังล่องลอยออกมาจากปลายของมันไม่ขาดสาย ทำให้ใบหน้าที่ขาวผ่องเป็นยองใยของเหม่ยฟาง แปรเปลี่ยนไปเป็นปั้นยากทันที“ตอนนี้พิษมันกระจายไปทั่วทั้งร่าง อีกทั้งพวกเจ้ายังไปสกัดจุดนางเพื่อสกัดพิษเข้าสู่หัวใจ จึงทำให้จุดชีพจรเกิดการตีบตัน จนพิษแผ่กระจายไปยังจุดชีพจรอื่น การที่พวกเจ้าต้องการจะช่วยเหลือนาง แต่กลับกลายเป็นการทรมานนางอย่างช้าๆ ดังนั้นข้าจำเป็นต้องฝังเข็มลงบนจุดชีพจรทุกจุดของนาง ถ้าไม่เปลือยกายต่อหน้าข้าและจะขจัดพิษได้อย่างไร?” คำกล่าวของเนี่ยฟงกระแทกลงไปที่กลางใจของเหม่ยฟาง การที่นางสกัดจุดเพื่อช่วยชีวิตน้องสาวนั้น กลับกลายเป็นว่าทำให้พิษแผ่กระจายไปยังจุดชีพจรอื่นๆ จึงทำให้นางรู้สึกปวดร้าวใจเป็นอย่างมาก ในขณะที่นางกำลังลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง นางก็ประคองร่างของซุนลี่เข้าไปในห้องรักษาทันที ซึ่งในขณะที่กำลังเดินเข้าไปในห้องรักษานั้น เนี่ยฟงในร่างของถังต้าเหลียนก็กล่าวออกมา “เมื่อถอดเสื้อผ้านางหมดแล้ว ให้นางไปนอนรอบนเตียงห่มผ้าเอาไว้ แล้วเจ้าก็จงออกมาอยู่หลังม่านซะ มันจะช่วยป้องกันเจ้าจากหมอกพิษที่ลอยออกมาได้ เจ้าจะได้ไม่ถูกพิษไปอีกคน” หลังจากที่ซุนหวังเหว่ยออกมาจากร้านโอสถสวรรค์ เขาก็มุ่งหน้าไปยังสมาคมการค้าด้วยความรวดเร็ว แม้ระยะทางจะห่างไกลกันถึงสองลี้ แต่ซุนหวังเหว่ยก็ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็มาถึงประตูทางเข้าสมาคมการค้า ซึ่งเวลานี้มีผู้คนมากมายเดินเข้าเดินออกกันอย่างเนืองแน่น ซุนหวังเหว่ยไม่รอช้าพุ่งทะยานผ่ากลาง ผลักดันผู้คนออกไปสองข้างทางด้วยพลังลมปราณทันที “หลีกไปให้หมด!!!!” ไม่กี่อึดใจซุนหวังเหว่ยก็มาปรากฏตัวที่กลางห้องโถง ด้วยการกระทำที่คล้ายกับว่าบุกรุก ทำให้ผู้คุ้มกันภัยของสมาคมการค้า ชักกระบี่เตรียมดาบปิดล้อมซุนหวังเหว่ยไว้ทันที ดวงตาของซุนหวังเหว่ยแดงฉานด้วยความโกรธ อีกทั้งยังเร่งรีบในการรักษาลูกสาวตนให้ทันเวลา จึงระเบิดพลังลมปราณออกมาอย่างรุนแรง “เจ้าพวกน่ารำคาญ!! ไปตามหูเกอมาพบข้าเดี๋ยวนี้!! ฮ่าก~!!” ตูม!! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ผู้คุ้มภัยแต่ละคนกระเด็นปลิวไปคนละทิศคนละทาง บางลงไปนอนนิ่งสลบไม่เคลื่อนไหว บางรายถึงกับบาดเจ็บสาหัสแขนขาหัก ลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด“ยินดีกับท่านเทพกระบี่ ที่สำเร็จลมปราณฟ้าขั้นปลาย หากข้าคาดไม่ผิดอีกเพียงครึ่งก้าวท่านคงบรรลุไปถึงลมปราณฟ้าดินขึ้นต้น” หูเกอก้าวเดินลงมาจากบันได พร้อมกับเนี่ยฉางไห่ที่เดินตามมาติดๆ เมื่อซุนหวังเหว่ยเห็นดังนั้นก็กล่าวออกมาทันที“อย่าพูดมากให้เสียเวลา! ข้ามาเพื่อซื้อสมุนไพรที่เป็นพิษเจ็ดชนิด และพิษของสัตว์ที่ไม่ใช่พิษงูอีกเจ็ดชนิด และที่สำคัญที่สุดคือเข็มทองอีกห้าสิบหกเล่ม ส่วนค่าเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมดก็คิดมาเลย!” “อืม~ม สมุนไพรพิษเจ็ดชนิด พิษของสัตว์อีกเจ็ดชนิด ล้วนไม่เกินเลยความสามารถของข้า ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นก็ตีเป็นเงินทองไม่มากเท่าไร แต่ว่า...เข็มทองที่ท่านต้องการนั้น ข้ามีเพียงแค่ชุดเดียวเท่านั้น อีกทั้งเป็นเข็มทองมังกรที่ล้ำค่ามาก และข้าเองขายให้ท่านไม่ได้เช่นกัน เพราะมันเป็นของที่เตรียมจะประมูลในครั้งต่อไป หากท่านต้องการมันคงต้องรอในงานประมูล” หูเกอกล่าวขึ้นพร้อมใช้มือลูบหนวดเคราที่คาง พร้อมกับดึงกล่องลายมังกรที่เก็บเข็มทองไว้ ออกมาจากแหวนมิติ“แต่ข้ารอไม่ได้!! ลูกสาวข้าถูกพิษร้ายต้องรีบรักษาในทันที! แล้วถังต้าเหลียนยังกำชับอีกว่าต้องเป็นเข็มทองเท่านั้น จึงจะรักษาได้ เจ้าจงบอกราคาของมันมา! ไม่ว่าเท่าไรข้าก็จะซื้อ!! ไม่เช่นนั้น! อย่าโทษว่าข้าซุนหวังเหว่ยเป็นคนใจคอโหดเหี้ยม ฮ่าก~!!” ซุนหวังเหว่ยกล่าวขึ้นพร้อมกับรวบรวมพลังลมปราณ เตรียมจะพุ่งเข้าใส่หูเกอ“ที่ท่านเร่งรีบถึงเพียงนี้ ที่แท้ลูกสาวท่านก็ถูกพิษนี่เอง แต่คิดไม่ถึงว่าหมอประจำเมืองชิงตง จะมีความสามารถใช้เข็มทองถอนพิษได้...เอ๊ะ!! เดี๋ยวก่อน! เมื่อครู่ท่านบอกว่าใครต้องการเข็มทองนะ? แล้วลูกสาวท่านอยู่ที่ใด?” หูเกอกล่าวขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง ในยามแรกนั้นหูเกอคิดว่าหมอประจำเมืองชิงตงเป็นผู้ต้องการมัน แต่เมื่อทบทวนคำพูดของซุนหวังเหว่ย กลับไม่มีชื่อของหมอประจำเมืองอยู่เลย แต่เป็นชื่อคนที่เขาคุ้นหูยิ่งนัก จึงถามไถ่ออกไปเพื่อความแน่ใจ“ถังต้าเหลียน! เป็นเขาที่ต้องการมันทั้งหมด ไม่ใช่หมอประจำเมืองแต่อย่างใด เขากำลังรักษาลูกของข้าที่ร้านโอสถสวรรค์ หรือว่าเจ้ารู้จักกับหมอผู้นี้?” ซุนหวังเหว่ยกล่าวขึ้น พร้อมกับสลายพลังลมปราณ เมื่อได้เห็นอาการของหูเกอ และในทันทีที่หูเกอหันหน้าไปหาคนงานที่อยู่ด้านหลัง พร้อมกับสั่งออกไปทันที“พวกเจ้ารีบไปนำของที่เจ้าสำนักเทพกระบี่ต้องการออกมาทันที!! อย่าให้ขาดแม้แต่กรัมเดียว จะให้ท่านถังรอนานไม่ได้เด็ดขาด ไป!!!” “ขอรับ!!” เสียงคนงานตอบรับดังลั่น ก่อนจะวิ่งเข้าไปในคลังเก็บสมุนไพรด้วยความรวดเร็ว ท่ามกลางความมึนงงของซุนหวังเหว่ย ที่เห็นหูเกอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เมื่อได้ยินชื่อของถังต้าเหลียน พลางคิดในใจว่าชายชราถังต้าเหลียนนั้นคือใคร เหตุใดสมาคมการค้าจันทราถึงให้ความเคารพถึงเพียงนี้ ผ่านไปแค่เพียงไม่กี่อึดใจ คนงานก็กลับออกมาพร้อมกับถุงผ้าสีดำอีกสองถุง ซึ่งเป็นถุงที่กักเก็บของมีพิษ เพื่อป้องกันการแพร่กระจายของมัน เมื่อหูเกอได้ของทั้งสองอย่าง ก็นำใส่แหวนมิติ ก่อนจะรีบวิ่งมาหาซุนหวังเหว่ยทันที “ของทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วรีบไปเถอะ! จะให้ท่านถังรอนานมิได้เด็ดขาด” เมื่อหูเกอกล่าวจบก็ทะยานออกไปจากร้านทันที ท่ามกลางความมึนงงของซุนหวังเหว่ย แม้แต่เนี่ยฉางไห่ที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ก็พุ่งทะยานตามไปติดๆ หมายมั่นจะได้พบปะกับอาจารย์ของหลานตนสักครั้ง เมื่อซุนหวังเหว่ยเห็นดังนั้นก็ทะยานตามไปในทันที...ภายในห้องรักษาโรคที่ม่านตาข่ายปิดล้อมไปทุกด้าน เหม่ยฟางจับจ้องร่างน้องของตนด้วยอาการที่สั่นไหว อีกทั้งโทษตนเองอยู่ในใจที่สกัดจุดนางไปโดยไม่คิดให้ดี นางลงมือถอดเสื้อน้องสาวอย่างเชื่องช้า พร้อมกับระวังเข็มเงินที่ปักอยู่บนเรือนร่าง ด้วยคำกล่าวของถังต้าเหลียนให้ระวังเข็มเงินหลุด นางต้องพึ่งระวังอย่างที่สุด เวลาผ่านเลยไปอย่างเชื่องช้า เสื้อผ้าของซุนลี่ถูกปลดออกจนหมดสิ้น เหม่ยฟางค่อยๆ ประคองร่างของซุนลี่ไปนอนบนเตียง พร้อมกับห่มผ้าแล้วซับเหงื่อบนใบหน้าทันที“เจ้าควรออกห่างจากตัวนาง พิษของนางกำลังถูกขับออกมา แม้มันจะเล็กน้อยแต่มันก็สังหารเจ้าได้ ข้าไม่อยากให้พี่น้องต้องมานอนแก้ผ้าต่อหน้าข้าหรอกนะ” เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับประตูห้องที่ถูกเปิดออก ปรากฏร่างของถังต้าเหลียนที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับแหวกม่านตาข่ายเข้ามาด้านใน เมื่อเหม่ยฟางเห็นดังนั้น ก็รีบลุกขึ้นยืนบดบังร่างของน้องสาวตนที่เปลือยเปล่าทันที“ทำไมท่านไม่ใช้เข็มเงินรักษานาง ในเมื่อมันสามารถดูดพิษออกมาได้ ไยต้องรอเข็มทองจากพ่อข้าอีก” เหม่ยฟางกล่าวขึ้นพร้อมกับขยับตัว คอยบดบังสายตาของถังต้าเหลียนที่จับจ้อง“เหอะ!! ยังไงข้าต้องเห็นอยู่ดี เจ้ารีบออกไปอยู่หลังม่านป้องกันพิษได้แล้ว ที่ข้าไม่ใช้เข็มเงินก็เพราะว่ามันดูดพิษออกมาช้าเกินไป น้องเจ้าจะตายเสียก่อนกว่าดึงพิษออกมาหมด อย่าสงสัยให้มากความ รีบไปรับของแล้วอย่าให้ใครเข้ามาเด็ดขาด” เมื่อถังต้าเหลียนกล่าวจบ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นทันที ท่ามกลางความตื่นตะลึงของเหม่ยฟาง“ก๊อก! ก๊อก!! ก๊อก!!! ท่านถังข้าหูเกอได้นำของมาให้ท่านแล้ว” หูเกอกล่าวขึ้น พร้อมกับของที่ถังต้าเหลียนต้องการ เมื่อเหม่ยฟางได้ยินดังนั้นก็เดินออกไปหาหูเกอทันที “ข้ามาเอาของให้ท่านหมอ เขาบอกว่าไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปอย่างเด็ดขาด” เมื่อหูเกอได้ยินดังนั้นก็ยื่นของที่ถังต้าเหลียนต้องการส่งให้เหม่ยฟางทันที ในตอนนั้นเอง!! ปรากฏสายลมสายหนึ่งที่พัดผ่านประตูด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับประตูห้องรักษาที่ถูกปิดสนิทแน่น ไม่เพียงแค่นั้นยังถูกลงข่ายอาคมอย่างแน่นหนา ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน แต่ที่น่าตื่นตกใจอย่างที่สุด คือของทั้งสามสิ่งที่ถังต้าเหลียนต้องการนั้น ก็อันตรธานหายไปด้วย ทำให้เหม่ยฟางเตรียมจะเคาะประตูเรียก แต่กลับปรากฏเสียงของถังต้าเหลียนที่ดังมาจากด้านใน“ข้าต้องการสมาธิในการรักษา อีกทั้งไม่ต้องการให้ผู้ใดถูกพิษเพิ่มเติม ห้ามผู้ใดรบกวนเด็ดขาด มิเช่นนั้นต่อให้น้องสาวเจ้ามีร้อยชีวิต ข้าก็ไม่สามารถช่วยนางได้ บอกเจ้าสำนักเทพกระบี่ด้วย หากเขายังฝืนพังข่ายอาคมเข้ามา ข้าจะหยุดรักษานางทันที!” เหม่ยฟางนิ่งค้างฝ่ามือที่กำลังจะเคาะเรียก พร้อมกับเม็ดเหงื่อที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า เมื่อหูเกอและฉางไห่ได้ยินดังนั้น ก็กลับไปนั่งรอที่ม้านั่งด้วยความใจเย็น แม้เนี่ยฉางไห่จะแอบเสียดายที่ไม่ได้เปิดหูเปิดตาได้ดูการรักษาของถังต้าเหลียน แต่เพื่อไม่ให้รบกวนต่อการรักษาและป้องกันการแพร่พิษจึงต้องนั่งรอคอยต่อไป โดยที่สายตาของเขานั้นก็สาดส่องมองหาเนี่ยฟงหลานชายของตน ในขณะนั้นเองที่ซุนหวังเหว่ยก็เดินมาหาหูเกอ พร้อมเอ่ยถามขึ้นมา“ชายชราผู้นั้น...ถังต้าเหลียน..เขาคือใครกัน?” “ท่านไม่ต้องรู้ว่าเขาคือใคร หรือมาจากไหนเพราะตัวข้านั้นไม่ได้รับอนุญาตให้พูด รู้เพียงแต่ว่าลูกสาวของท่านต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน ดังนั้นควรนั่งรออยู่เฉยๆ อย่าไปรบกวนท่านถังซะดีกว่า” หูเกอกล่าวขึ้นพร้อมจิบน้ำชา พร้อมกับมองไปที่เหม่ยฟาง ที่กำลังยืนนิ่งค้างที่หน้าห้องรักษา หูเกอก็กล่าวออกมาทันที “แม่นางท่านกังวลสิ่งใด?” เหม่ยฟางไม่กล่าวตอบ พร้อมกับก้าวเดินมานั่งที่เก้าอี้อย่างเชื่องช้า นางไม่กล้ากล่าวออกไปว่าซุนลี่กำลังนอนเปลือยกายอยู่ มิเช่นนั้นพ่อของตนคงบุกเข้าไปในห้องทันทีภายในห้องรักษา เนี่ยฟงในร่างของถังต้าเหลียนนั้น ยังคงยืนจับจ้องที่ประประตูทางเข้า หวันเกรงว่าจะมีผู้ใดบุกเข้ามา เมื่อผ่านไปสิบลมหายใจไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้น เนี่ยฟงก็เปลี่ยนโฉมกลับมาใบหน้าเดิมทันที เพื่อความสะดวกและคล่องแคล่วในการรักษา ก่อนจะนำสิ่งของต่างๆ ไปวางจัดเรียงที่โต๊ะ พร้อมกับเข็มทองที่ถูกจัดวางให้พร้อมใช้ แล้วเดินเข้าไปดูอาการของซุนลี่ทันที “นางมารน้อยนะนางมารน้อย! หากเจ้าบอกข้าตั้งแต่อยู่ในป่าไผ่เขียว เจ้าคงไม่ต้องทนเจ็บปวดถึงเพียงนี้ อย่าถือโทษโกรธเคืองข้าเลยนะ...แต่จะว่าไป..ข้าก็เคยเห็นร่างกายเจ้ามาแล้ว จะเห็นอีกสักครั้งก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...เนอะ!!” เมื่อกล่าวจบเนี่ยฟงก็ดึงร่างของซุนลี่ลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับดึงผ้าห่มที่ปกคลุมทั้งเรือนร่าง ส่งให้ร่างของนางหมุนคว้านอยู่กลางห้อง เผยให้เห็นผิวพรรณที่ขาวผ่องเป็นยองใย ปราศจากริ้วรอยตำหนิใดๆ บนเรือนร่าง นางหยุดหมุนยืนเซอยู่กลางห้อง ราวกับว่าจะล้มในอีกไม่ช้า เนี่ยฟงตีลังกาหยิบเชือกคล้องคานผูกข้อแขนนางด้วยความฉับไว ทำให้หน้าของเนี่ยฟงมาจ่ออยู่ตรงหน้าอกที่ขาวผ่องอมชมพูของซุนลี่พอดี ที่ห่างเพียงแค่ฝ่ามือกั้น เนี่ยฟงยืนตะลึงจับจ้องอย่างจดจ่อ พร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะปรี่ถอยออกมาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเม็ดเหงื่อที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า แล้วกล่าวพึมพำออกมาอย่างบางเบา“บัดซบ!! นางมารน้อยซ่อนรูปขนาดนี้เลยหรือนี่!! ไม่ได้!! ไม่ได้!! ข้าจะคิดอกุศลไม่ได้เด็ดขาด ในใจข้ามีเพียงหลิงเอ๋อเท่านั้น!! ใจเย็นไว้เนี่ยฟง ท่องไว้ข้างหน้าคือคนป่วย ข้างหน้าคือคนป่วย!! เจ้าก็ด้วยเนี่ยฟงน้อย!!! สงบลงเดี๋ยวนี้!!”

***************************************************************************************************อบรมเสร็จแล้วจร้า~~!! วันนี้เอาไปตอนเดียวก่อนนะ เดียวขอไปแต่งอีกเรื่องต่อคนทวงมาเยอะเหมือนกัน พรุ่งนี้ค่อยมาแต่งต่ออีกที ค้างกันซิท่า ใจร่มๆนร้าา โอ้ย~~!! เล่นไฟซะปวดหลังเลย
error loaded