เมื่อครบกำหนดสองปีเฉียนว่านก็ลงจากเขาเพื่อกลับค่ายอสูรหมาป่าตอนใต้ เมื่อถึงตีนเขาเขากลับเห็นอสูรมังกรติดกับดักอาคมโดยบังเอิญ
“555เป็นถึงอสูรมังกรยังติดกับดักเสียได้ ช่างน่าอายเสียจริง” เฉียนว่านหัวเราะเยาะเย้ย
“อย่ามาเยาะเย้ยข้า ถ้าไม่ช่วยก็ไปซะ” อสูรมังกรโมโห
“โห การขอความช่วยเหลือ ต้องพูดขอร้องดีๆ ไม่ใช่แสดงท่าทางหยิ่งยโสแบบนี้เดี๋ยวก็ไปซะหรอก” เฉียนว่านกำลังจะเดินหนี
“อะ อะ ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถิด” อสูรมังกรมีท่าทีอ่อนลงและเปลี่ยนเป็นขอร้อง
“แล้วเจ้านายเจ้าล่ะ” เฉียนว่านแอบหวังจะได้เจอซานชิง
“กำลังปะทะกับอสูรหมีควายด้านโน้น ข้าติดกับดักอาคมของอสูรนั่น และกับดักเอาออกยากซะด้วย”อสูรมังกรกล่าว
“ข้าจะฟันบ่วงเหล็กล่ะนะ” เฉียนว่านกำลังจะง้างดาบ
“เดี๋ยว!” อสูรมังกรกลัว
“ทำไมล่ะ” เฉียนว่านสงสัย
“ฟันไปที่เหล็ก ไม่ใช่เท้าข้าล่ะ” อสูรมังกรย้ำ
“ไว้ใจกันบ้างสิ ข้าเป็นนักดาบเชียวนะ” เฉียนว่านใช้ดาบฟาดฟันไปที่บ่วงเหล็กจนขาดสะบั้น
“ขอบใจมาก” อสูรมังกรโบยบินอย่างอิสระ
“เจ้าเป็นใครน่ะ เจ้าจะมาทำร้ายอสูรของข้างั้นหรือ” ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าว
“เจ้าเป็นเจ้านายของอสูรมังกรงั้นหรือ ไหนว่าต้องเป็นท่านเจ้าสำนักเท่านั้นที่จะสามารถครอบครองอสูรมังกรได้ไง”เฉียนว่านสงสัย
“ก็ข้านี่แหละคือเจ้าสำนักนักปราบอสูรคนใหม่” ชายหนุ่มกล่าวอย่างยืดอก
“แล้วซานชิงล่ะ” เฉียนว่านอยากรู้
“อาจารย์ซานชิงได้มอบตำแหน่งให้ข้าแล้ว แล้วเจ้าเป็นใครหรือว่าเจ้าจะเป็นอสูรร้าย” ท่านเจ้าสำนักคนใหม่เตรียมชักกระบี่
“ข้าเคยเป็นอดีตอสูรผู้พิทักษ์มาก่อน ข้าไม่ทำร้ายมนุษย์หรอก ว่าแต่เจ้ากำจัดอสูรหมีควายได้แล้วงั้นหรือ” เฉียนว่านสงสัย
“ยัง! ข้ากำลังจะมาตามอสูรมังกรไปปราบมันน่ะสิไปกันเถอะ เจ้าอสูรมังกร” เจ้าสำนักสั่งโดยไม่รู้ว่าอสูรมังกรได้รับบาดเจ็บ
“ช้าก่อน! อสูรมังกรของเจ้าติดกับดักและได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้าคงยังสู้ได้ไม่เต็มที่ ให้ข้าจัดการให้เถิด” เฉียนว่านเสนอ
“แต่ว่า…” ท่านเจ้าสำนักลังเล
“ข้าไม่เป็นอะไร ข้ายังไหว” อสูรมังกรกล่าวทั้งๆที่เจ็บข้อเท้า
“ท่านควรมีเมตตาต่ออสูรผู้พิทักษ์บ้าง หากต่อสู้ในสภาพไม่พร้อม เขาอาจตายได้นะ”เฉียนว่านเตือน
ท่านเจ้าสำนักหนุ่มเข้าไปดูบาดแผลและใส่ยาให้กับอสูรมังกรเมื่อประเมินความรุนแรงแล้วเห็นว่าควรให้อสูรมังกรพักก่อนจริงๆ เลยว่า “รบกวนท่านช่วยปราบอสูรหมีควายด้วยเถิดมันเที่ยวจับกินคนเก็บของป่าเป็นว่าเล่น ชาวบ้านต่างพากันหวาดกลัวตัวข้าพยายามตามหาตัวมันแล้ว แต่มันเคลื่อนไหวไปมารวดเร็ว ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาจึงตามมันไม่ทัน”
“ได้ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” เฉียนว่านอาสา
เฉียนว่านกระโดดแบบชาวยุทธ์ออกตามหาอสูรหมีควายทั้งวันก็ยังหาไม่เจอ จนกระทั่งเขามองเห็นชาวบ้านแบกฟืนกำลังมาทางนี้
ทันใดนั้นเองอสูรหมีควายก็ปรากฏตัว
เฉียนว่านจึงถือโอกาสนี้รีบเข้าไปปะทะกับอสูรนั่น
“เจ้ากล้าดียังไง ถึงมาขวางข้า” อสูรหมีควายกล่าวอย่างเอาเรื่อง
“อสูรกับมนุษย์มีสัญญาสงบศึกระหว่างกันเจ้าไม่ควรจับมนุษย์กินเป็นว่าเล่นแบบนี้” เฉียนว่านกล่าว
“ก็เนื้อมนุษย์มันหวานดีนี่ อีกอย่างข้าไม่ได้เที่ยวออกตามล่าแต่มนุษย์ต่างหากที่เข้าป่ามาหาข้าเอง” อสูรหมีควายกล่าวอ้าง
“ถึงกระนั้นเจ้าก็จับเขากินไม่ได้” เฉียนว่านกล่าว
“ไม่อยากตายก็หนีไปซะ” อสูรหมีควายพร้อมที่จะต่อสู้
อสูรหมาป่ากับอสูรหมีควายต่อสู้กันด้วยดาบเฉียนว่านมีพลังแกร่งกล้าหลังจากบำเพ็ญเพียรมาสองปี ทำให้เขาสามารถเอาชนะอสูรหมีควายได้อย่างง่ายดายเขากำลังจะง้างดาบฆ่าอสูรหมีควาย แต่ถูกท่านเจ้าสำนักห้ามไว้
“ช้าก่อน ข้าจะจับเขาเป็นอสูรผู้พิทักษ์ของลูกศิษย์ข้า” ท่านเจ้าสำนักกล่าว
“จิตใจเขาโหดร้ายเกินไป ท่านไม่กลัวลูกศิษย์จะเกิดอันตรายอย่างนั้นหรือ” เฉียนว่านไม่เห็นด้วย
“ข้า ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าจะไม่ฆ่ามนุษย์แล้ว ปล่อยข้าไปเถิด” อสูรหมีควายอ้อนวอน
“แล้วเจ้าจะยอมเป็นอสูรผู้พิทักษ์มั้ย”ท่านเจ้าสำนักกล่าว
“ข้ายอม ขอเพียงไม่ฆ่าข้า ข้ายอมทั้งนั้น”อสูรหมีควายยกมือทั้งสองข้างยอมแพ้
“หลงเอ๋อ นำปลอกคอของเจ้ามา” ท่านเจ้าสำนักเรียกลูกศิษย์
“เจ้าค่ะ ท่านเจ้าสำนัก” หลงเอ๋อเดินเข้าไปสวมปลอกคอให้กับอสูรหมีควาย
เฉียนว่านเห็นว่าเรื่องราวเรียบร้อยดีแล้วกำลังจะเดินออกไป แต่ทว่าอสูรหมีควายกลับแว้งกัดเข้าทำร้ายหลงเอ๋อ
“ระวัง” เฉียนว่านตะโกนเตือน
“โอ๊ย โอ๊ย ปวดหัวเหลือเกิน ปล่อยข้าไปเถิด” อสูรหมีควายจับไปที่ขมับ
“เจ้าจะยอมเป็นอสูรผู้พิทักษ์แต่โดยดีหรือไม่”หลงเอ๋อกล่าว
“ยอมแล้ว ยอมแล้วจริงๆ” อสูรหมีควายทนปวดขมับไม่ไหว
เฉียนว่านเห็นว่าอสูรหมีควายไม่ออกฤทธิ์เดชแล้วเลยกำลังจะเดินจากไป
“ช้าก่อนเฉียนว่าน” อสูรมังกรกล่าวรั้ง
“มีอะไรอีก หรือว่าจะประมือกันต่อ” เฉียนว่านพร้อมสู้
“ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า” อสูรมังกรกระซิบอะไรบางอย่างกับเฉียนว่านจากนั้นก็ขยายตัวแล้วย่อตัวให้ท่านเจ้าสำนักหลงเอ๋อและอสูรหมีควายขี่หลังแล้วบินจากไป
เฉียนว่านทำได้แต่ยืนคิดพิจารณาจากนั้นก็กลับไปที่ค่ายอสูรหมาป่าตอนใต้
.******************************************************
หลังจากที่ซานชิงยอมสละตำแหน่งเจ้าสำนักแล้วนางก็ออกเดินทางพเนจรไปยังดินแดนต่างๆ จนกระทั่งถึงเมืองลู่เฉิน ซานชิงผ่านไปที่บ้านหลังหนึ่งพอเห็นท่านป้านั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เลยเข้าไปสอบถาม
“ท่านป้าเป็นอะไรเจ้าคะ” ซานชิงกล่าว
“ลูกสาวข้าถูกจับไปเป็นทาส ข้าไม่รู้จะไปช่วยนางได้ที่ไหน ฮือ ฮือข้ามีลูกเพียงคนเดียว ถ้านางไม่อยู่ ข้าคงต้องฆ่าตัวตาย”ท่านป้ารู้สึกไม่เหลือใคร
“ท่านป้าอย่าฆ่าตัวตายเลยนะ มันเป็นบาปมหันต์มากข้าสัญญาว่าข้าจะช่วยลูกสาวท่านป้าเอง” ซานชิงกล่าวคำมั่น
“จริงนะแม่นาง ท่านต้องช่วยลูกสาวข้าให้ได้นะ” ท่านป้าจับมือซานชิงด้วยความดีใจ
“ข้าจะไปตามหาให้เดี๋ยวนี้ล่ะ” ซานชิงกล่าว
ซานชิงจึงสืบหาแหล่งจับผู้หญิงไปเป็นทาสจนสามารถสืบได้ว่าอยู่ในป่าข้างสุสาน
ซานชิงต้องการช่วยเหลือทาสทั้งหมดนางจึงปลอมตัวเป็นผู้หญิงที่ถูกจับเป็นทาสตอนนี้นางได้สวมชุดดำปกคลุมใบหน้าให้เหมือนหญิงสาวคนอื่นๆ
ซานชิงสงสัยจริงๆว่าทำไมถึงแต่งแบบนี้เลยถามเพื่อนร่วมชะตากรรม“ทำไมพวกเราต้องสวมชุดดำปกคลุมร่างกายทุกส่วนด้วย”
“แม่นางไม่รู้หรือว่าพวกเราถูกจับไปเป็นทาสกฎของที่นี่คือคนที่รับซื้อทาสไม่มีสิทธิ์เลือกทาสตามหน้าตาแต่สามารถเลือกทาสจากหน่วยก้านได้ เพื่อให้เหมาะกับการใช้งาน” หญิงสาวคนหนึ่งอธิบาย
“เงียบๆ ห้ามคุยกัน”พ่อค้าทาสตะโกนห้าม
ทาสทั้งหลายถูกพาตัวให้ยืนหน้ากระดานเรียงเดี่ยวเพื่อรอให้ลูกค้าเป็นฝ่ายเลือก
ซานชิงที่ยืนอยู่นางมองเห็นเฉียนว่านแต่ไกล ในใจคิดว่า “นั่นเฉียนว่านนี่ไม่ ข้าต้องไม่คิดถึงชายผู้นี้อีก”
เฉียนว่านเดินเข้ามาซื้อทาสและเขาก็ได้ชี้มาที่ซานชิง จนซานชิงตกใจ
“ในเมื่อนายท่านเลือกเจ้าแล้วไปกับนายท่านเดี๋ยวนี้” ลูกน้องของพ่อค้าทาสเข้ามาจับตัวซานชิง
ซานชิงพยายามขัดขืนแต่เฉียนว่านรีบแบกนางไว้บนบ่าพร้อมกับจ่ายอัฐ จากนั้นก็พาไปในที่ลับตาคน
“ปล่อยข้านะปล่อยข้า” ซานชิงทั้งดิ้นทั้งร้อง
“อยู่นิ่งๆเดี๋ยวก็โยนทิ้งเสียหรอก” เฉียนว่านขู่
ซานชิงกลัวตกนางจึงยอมหยุดดิ้น
เฉียนว่านยอมวางนางลงดีๆ
“ขอบคุณท่านมากที่ซื้อข้ามาท่านเพียงแต่ช่วยชีวิตข้าใช้หรือไม่ งั้นข้าขอลา”ซานชิงกำลังจะเดินหนีแต่ถูกฝ่ายชายจับข้อมือรั้งไว้
“ช้าก่อนซานชิงข้าซื้อเจ้าให้มาเป็นทาสของข้า” เฉียนว่านกล่าวตามตรง
“อะไรนะนี่เจ้าจำข้าได้งั้นหรือ” ซานชิงนึกไม่ถึง
“ต่อให้เจ้าปกปิดใบหน้าสักกี่ครั้งข้าก็ยังจดจำกลิ่นเจ้าได้เสมอ” เฉียนว่านกล่าว
ซานชิงเปิดหน้าออกพร้อมกับแย้ง “ข้าไม่ได้เป็นทาสข้าแค่ปลอมตัวหวังจะไปช่วยเหล่าผู้หญิงที่ถูกจับตัวมาต่างหาก หลีกไปข้าจะไปช่วยพวกนาง”
“เจ้าเป็นทาสของข้าต้องฟังคำสั่งข้าเท่านั้น” เฉียนว่านไม่ยอม
“ไม่” ซานชิงก็ไม่ยอมเช่นกัน
เฉียนว่านเลยล่ามโซ่ที่ข้อมือของหญิงสาวและผูกติดกับข้อมืออีกข้างของเขา
“อย่านะเจ้าทำแบบนี้ทำไม” ซานชิงไม่เข้าใจ
“เจ้ายังหลอกให้ข้าเป็นทาสเจ้าได้เลยข้าก็อยากเอาคืนบ้าง” เฉียนว่านกล่าวอ้าง
“ได้! ข้ายอมเป็นทาสเจ้า แต่ตอนนี้ปล่อยข้าก่อน ข้าจะไปช่วยผู้หญิงกลุ่มนั้น”ซานชิงต้องรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับท่านป้า
“ไม่ต้องหรอก ลูกน้องอสูรหมาป่าได้ช่วยพวกนางให้แล้วพวกเรากลับไปที่ค่ายอสูรหมาป่าตอนใต้กันเถอะ” เฉียนว่านกล่าว
“นี่ต้องล่ามติดกันแบบนี้เลยหรอข้าไม่หนีแล้ว ปลดโซ่ออกก่อนเถิด” ซานชิงไม่อยากถูกล่าม
“กุญแจปลดโซ่อยู่ที่ค่ายข้าไม่ได้เอามาด้วย” เฉียนว่านกล่าวตามจริง
“ท่านว่าไงนะ” ซานชิงตกใจ
“ไปจงขึ้นไปบนรถม้าด้วยกัน ข้าคงไม่แบกทาสกลับไปค่ายหรอกนะ”เฉียนว่านกล่าว
ซานชิงนึกไม่ถึงว่านางต้องกลายสภาพเป็นทาสรับใช้ของเฉียนว่านตอนนี้เฉียนว่านเป็นฝ่ายนอนหลับซบไปที่ไหล่ของซานชิง นางอยากจะจับปอยผมให้เขาแต่พอตั้งสติได้นางก็รีบวางมือลงและหันหน้าไปอีกทาง
.******************************************************
ณ บ้านหลังใหม่ของเฉียนว่าน
“ท่านหัวหน้าเผ่า ท่านมาแล้วงั้นหรือ และนี่คงจะเป็นนายหญิงใช่หรือไม่”ลูกน้องอสูรหมาป่ากล่าว
“นางเป็นมนุษย์ธรรมดาจะเป็นนายหญิงได้ยังไง นางเป็นทาสของข้าเอง” เฉียนว่านกล่าวอย่างเย็นชา
ซานชิงได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างประหลาดแต่นางก็ทำเป็นนิ่งเฉย
เฉียนว่านพาซานชิงไปที่ห้องนอนเขาเดินไปหยิบกุญแจมาปลดโซ่ให้
“งั้นข้าขอตัว” ซานชิงเดินหนีทันที
“เจ้ารู้แล้วหรอว่า ต้องทำงานอะไร”เฉียนว่านกล่าว
“ท่านจะใช้ให้ข้าทำอะไรล่ะ”ซานชิงหันมารอฟัง
“ไปซักผ้าให้กับอสูรหมาป่าทั้งเผ่า”เฉียนว่านสั่ง
“อะไรนะ” ซานชิงนึกไม่ถึง
“จะทำไม่ทำ” เฉียนว่านกล่าว
“ข้าทราบแล้วข้าจะไปเดี๋ยวนี้” ซานชิงไม่มีทางเลือก
ซานชิงจึงได้ไปซักผ้าทั้งวี่ทั้งวันเพราะจำนวนผ้านั้นมีมหาศาลระหว่างที่ซักอยู่ นางก็ได้ยินเสียงอสูรสาวที่มาซักผ้าด้วยกันคุยกันว่า
“วันพรุ่งนี้หัวหน้าเผ่าอสูรหมาป่าตอนเหนือจะส่งน้องสาวมาแต่งงานกับหัวหน้าเผ่าเฉียนว่านด้วย”อสูรหญิงตนหนึ่งกล่าว
“ดีจังข้าได้ยินว่านางช่างงดงามหมดจด ช่างเหมาะกับหัวหน้าเผ่าโดยแท้” อสูรหญิงอีกตนเห็นด้วย
“อีกหน่อยก็คงจะมีงานมงคลในเร็ววันนี้เป็นแน่”
“พวกเราจะได้ร่วมงานเลี้ยงฉลองกัน”
ซานชิงรู้สึกเจ็บปวดใจ แต่นางต้องยอมรับชะตากรรม
.******************************************************
วันถัดมาจางชิงน้องสาวหัวหน้าเผ่าอสูรหมาป่าตอนเหนือได้เดินทางมาถึงอาณาจักรของเฉียนว่านนางได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี และได้ร่วมรับประทานอาหารกับเฉียนว่านสองต่อสอง
“ข้าเป็นตัวแทนฝ่ายเหนือมาแสดงความยินดีที่ท่านได้เป็นหัวหน้าเผ่าเจ้าค่ะ” จางชิงกล่าว
“ขอบคุณมากและขอบคุณที่ให้เกียรติมาที่นี่นะจางชิง” เฉียนว่านยิ้มให้
สักพักก็มีคนยกสำรับอาหารเข้ามาพอเฉียนว่านเห็นหน้าถึงกับหุบยิ้มและขมวดคิ้ว ก็เลยว่า “ใครให้เจ้าเข้ามายุ่มย่ามในห้องอาหารแบบนี้”
“ข้าเป็นคนสั่งนางเองเจ้าค่ะข้าเห็นนางว่างก็เลยใช้นาง” จางชิงกล่าว
“ใช่เจ้าค่ะข้าทำงานทุกอย่างเสร็จแล้ว เลยมีเวลายกสำรับมาที่นี่” ซานชิงกล่าวอย่างเย็นชา
“เจ้าออกไปได้แล้ว”เฉียนว่านไล่
“เดี๋ยวสิเจ้าคะแล้วใครจะเป็นคนรินน้ำชาให้” จางชิงกล่าวยั้ง
“ข้ารินให้เจ้าค่ะ”ซานชิงเดินไปรินน้ำชาโดยไม่ฟังฝ่ายชายพูด
“ไม่ต้อง ออกไปเดี๋ยวนี้”เฉียนว่านไล่อีก
“เอ่อไม่เห็นต้องไล่นางไปเลยนี่เจ้าคะ” จางชิงเริ่มสงสารหญิงสาว
ซานชิงฝืนรินน้ำชาเสร็จนางก็เลยรีบวิ่งออกไปทันที
เฉียนว่านท่องในใจนับหนึ่งถึงสิบแต่ทว่าเขาก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ก็เลยว่า “ต้องขอโทษด้วยข้าขอตัวก่อน”
.******************************************************
ซานชิงวิ่งหนีมาที่หน้าผาแห่งหนึ่งนางปาดน้ำตา และคิดในใจว่า “ทำไมข้าถึงทนเห็นเจ้ามีผู้หญิงอื่นไม่ได้นะ”
“วิ่งหนีมาทำไม” เฉียนว่านวิ่งตามมาติดๆ
“ท่านไล่ข้ามาเองต่างหาก”ซานชิงพูดเสียงแข็ง
“ทำแบบนั้นทำไม” เฉียนว่านเห็นร่องรอยน้ำตาของหญิงสาว น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนลง
“ข้าทำอะไร อ้อใช่ในเมื่อข้าเป็นทาสของเจ้า ข้าก็ต้องรับใช้ว่าที่ฮูหยินของเจ้าด้วยสิ” ซานชิงกล่าว
“เห็นๆอยู่ว่าเจ้าหึงข้า”เฉียนว่านมองออก
“อย่าหลงตัวเองเกินไปนักข้าไม่ได้หึงเจ้า” ซานชิงกล่าวทั้งๆที่มีน้ำตาคลอ
“ไม่หึง แล้วร้องไห้ทำไม”เฉียนว่านไม่เชื่อ
“ข้าเปล่าร้องเสียหน่อย” ซานชิงหันหน้าหนี
“ทำไมเจ้าชอบปากแข็งนักนะซานชิง” เฉียนว่านดึงตัวซานชิงเข้าไปกอดทันที
“ปล่อยข้านะเจ้าจะทำอะไร” ซานชิงตีไปที่เฉียนว่านแบบไม่ยั้ง
“ข้ารอเจ้ามานานมากแล้วนะซานชิงรอมาห้าปีแล้ว เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกทรมานข้าเสียที” เฉียนว่านยอมเปิดใจ
ซานชิงรีบผลักฝ่ายชายออกไป“ข้าเป็นนักปราบอสูร ไม่ควรมีความสัมพันธ์กับอสูรนี่เป็นกฎเหล็ก”
“มันไม่ใช่กฎ แต่มันเป็นเงื่อนไขที่เจ้ารับปากกับอาจารย์ของเจ้าว่าหากต้องการช่วยข้าออกมาจากปรภพเจ้าจะต้องรับตำแหน่งเจ้าสำนักและไม่ยุ่งเกี่ยวกับข้าอีก” เฉียนว่านรู้ทุกอย่างหมดแล้ว
“ใครบอกเจ้า” ซานชิงสงสัย
“อสูรมังกร” เฉียนว่านไม่ปกปิด
“เมื่อเจ้าเข้าใจเหตุผลก็ดีแล้วจงปล่อยข้าไป” ซานชิงกล่าว
“แต่เจ้าไม่ได้เป็นเจ้าสำนักแล้วนี่ไม่เห็นต้องกลัวคำครหานินทาเลย” เฉียนว่านไม่เข้าใจ
“แต่ข้ายังเป็นนักปราบอสูรอยู่นะ” ซานชิงคิดว่านักปราบอสูรไม่ควรมีความสัมพันธ์กับอสูร
“ก็ได้ซานชิง ข้ายอมแล้วข้าจะสละตำแหน่งหัวหน้าเผ่า และยอมเป็นอสูรผู้พิทักษ์ของเจ้า” เฉียนว่านยอมทำยังไงก็ได้ เพื่อให้ได้อยู่กับนาง
“เจ้าทำเพื่ออะไร”ซานชิงสงสัย
“มันเป็นหนทางเดียวที่ข้าจะได้อยู่กับเจ้าส่งปลอกคอมาให้ข้าสิซานชิง” เฉียนว่านยื่นมือไปรับปลอกคอ
“เจ้าพูดจริงหรอ” ซานชิงกล่าว
เฉียนว่านพยักหน้าและกล่าวว่า “ข้ายอมรับว่าข้าเป็นอสูรที่อ่อนแอข้าเห็นแก่ผู้หญิงมากกว่าตำแหน่งหัวหน้าเผ่า”
ซานชิงปาดน้ำตาเพราะนางเองก็อยากอยู่กับเฉียนว่านเช่นกันนางจึงสวมสร้อยให้กับเขา
เฉียนว่านจับคลำไปที่คอเพื่อรอให้สร้อยเปลี่ยนเป็นปลอกคอแต่ทว่า
“ทำไมสร้อยถึงไม่เปลี่ยนเป็นปลอกคอล่ะ”เฉียนว่านสงสัย
“มันเป็นสร้อยหยกประจำตระกูลข้าไม่ใช่ปลอกคอเสียหน่อย” ซานชิงอธิบาย
“และทำไมไม่สวมปลอกคอให้ข้าล่ะ”เฉียนว่านไม่เข้าใจ
“ก็ข้าไม่อยากมีสามีเป็นอสูรผู้พิทักษ์นี่”ซานชิงยอมเผยความในใจ
เฉียนว่านยิ้มและรีบดึงตัวหญิงสาวเข้ามากอดพร้อมกับหอมแก้มซ้ายแก้มขวาอย่างหมั่นเขี้ยว“เจ้ายอมรับข้าเป็นสามีแล้วใช่มั้ยซานชิง”
“ในเมื่อท่านยอมสละตำแหน่งเพื่อข้าได้ข้าก็ยอมสละความเป็นนักปราบอสูรเพื่อเจ้าได้เช่นกันโชคดีที่ข้าทำภารกิจถ่ายทอดวิชาให้รุ่นลูกรุ่นหลานไปแล้วไม่เช่นนั้นอาจารย์คงตามสาปแช่งข้าเป็นแน่” ซานชิงกล่าว
“อยู่กับข้าที่นี่ตลอดไปนะซานชิง”เฉียนว่านกอดหญิงสาวพร้อมกับลูบหัวนาง
“แล้วเจ้าไม่ต้องแต่งงานกับน้องสาวหัวหน้าเผ่าตอนเหนือแล้วหรอ”ซานชิงสงสัย
“จางชิงเป็นสาวใช้ข้าเองไม่ใช่น้องสาวหัวหน้าเผ่าตอนเหนือเสียหน่อย” เฟยเฟยเผยตัว
“นี่พวกเจ้าหลอกข้างั้นหรือ”ซานชิงผละออกมาจากเฉียนว่านก็เห็นเฟยเฟยเดินมาพร้อมกับจางชิงอย่างสนิทสนม
“ถ้าไม่หลอกจะรู้ใจว่าที่พี่สะใภ้ของข้างั้นหรือ” เฟยเฟยกล่าวยิ้มๆ
“พวกท่านน่ะ” ซานชิงกำลังจะวิ่งหนีด้วยความเขินแต่ถูกฝ่ายชายรั้งด้วยการกอดจากทางด้านหลัง
“เจ้าทิ้งข้าไปหลายรอบแล้วนะถ้าทิ้งอีกข้าคงใจสลาย” เฉียนว่านไม่ทน
“อย่าโทษพี่เฉียนว่านเลยนะซานชิงเรื่องนี้เป็นแผนการของข้าเอง ถ้าโทษก็โทษข้า แต่ตอนนี้พวกข้าไปก่อนนะ” เฟยเฟยกล่าวยิ้มๆ
“เอ่อ เดี๋ยวสิเฟยเฟย”ซานชิงตะโกนหลังจากที่ทั้งสองวิ่งหนีไปไกลแล้ว
เฉียนว่านเปลี่ยนเป็นย่อตัวเพื่อให้ซานชิงขี่หลัง
“เจ้าจะพาข้าไปที่ไหนน่ะ”ซานชิงสงสัย
“ผาเดือนดับข้าอยากพาเจ้าไปดูสถานที่ที่ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าชอบไป” เฉียนว่านกล่าว
ซานชิงแอบยิ้มและยอมขี่อสูรหมาป่าแต่โดยดี
“อย่านอนน้ำลายไหลล่ะ”เฉียนว่านเย้า
“ข้าไม่ได้ขี้เซาซะหน่อย”ซานชิงไม่ยอมรับตัวเอง
แต่ทว่าเฉียนว่านก็ได้ยินเสียงกรนของหญิงสาวเหมือนเช่นเคย เขาถึงกับส่ายหน้า
พอไปถึงผาเดือนดับ ซานชิงก็ยังคงนอนหลับปลุกยังไงก็ไม่ตื่น
เฉียนว่านจึงจัดท่าให้หญิงสาวนั่งบนก้อนหินขนาดใหญ่และพิงเอนมาซบไหล่เขาท่ามกลางตะวันตกดินบนผาเดือนดับแห่งนี้
“ช่างไม่โรแมนติกเอาเสียเลยที่ผ่านมาเจ้าไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยหรือยังไง” เฉียนว่านบ่น
ซานชิงละเมอตอบ “ก็ข้ามัวแต่คิดถึงเจ้านั่นแหละเฉียนว่าน ถึงพวกเราห่างไกลกันแค่ไหนเจ้าก็ยังอยู่ในหัวข้าอยู่ดี สลัดความคิดยังไงก็สลัดไม่ออกเสียที”
เฉียนว่านยิ้มและจับแก้มหญิงสาวอย่างหมั่นเขี้ยวจากนั้นก็กล่าวว่า “แต่งงานกับข้านะ”
ซานชิงละเมอตอบอีก “สร้อยหยกนั่นถือเป็นของหมั้นแล้วไงนั่นแสดงว่าข้ายอมตกลงแต่งงานกับเจ้าแล้ว”
“ข้าชอบเวลาที่เจ้าอยู่ในสภาวะละเมอจังถ้าเป็นสภาวะปกติเจ้าคงปากแข็ง กว่าจะรู้ก็คงต้องรอเป็นปีๆ” เฉียนว่านกล่าว
อยู่ดีๆ ซานชิงก็เลิกซบไหล่และหันไปจับหน้าฝ่ายชาย นางละเมอพูดทั้งๆที่หลับตาว่า “เฉียนว่านเจ้าเป็นของข้าคนเดียว” และนางก็เป็นฝ่ายจูบฝ่ายชายก่อนโดยไม่รู้ตัว
นั่นทำให้เฉียนว่านทนไม่ไหวอีกต่อไปเขาจูบนางตอบ พอผละออกมาก็อุ้มตัวหญิงสาวเข้าไปในถ้ำ
“ห้องหอในถ้ำแห่งนี้อาจไม่สวยทนไปก่อนนะซานชิง ถึงวันแต่งงานของพวกเราข้าจะจัดห้องหอให้ดูยิ่งใหญ่ตระการตากว่านี้”เฉียนว่านวางหญิงสาวบนแท่นหิน
และนั่นก็ทำให้ซานชิงตื่นและกล่าวว่า “ไหนว่าเจ้าจะพาข้ามาดูตะวันตกดินไงแล้วเจ้าพาข้ามาทำอะไรในถ้ำ”
“ต้องโทษเจ้านะซานชิงข้าไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน” เฉียนว่านกล่าวอ้าง
“เฉียนว่านบ้าทำไมเจ้าไม่รอวันแต่งงาน”ซานชิงดิ้นรนขัดขืนภายใต้อ้อมกอดของฝ่ายชาย
“ข้าได้ของหมั้นแล้วนี่ยังไงข้าก็เป็นของเจ้าอยู่แล้ว” เฉียนว่านเล้าโลมจูบไซร้ซอกคอ
“ไม่เอานะ เฉียนว่าน…...”
และแล้วฉากโต้เถียงก็กลายเป็นฉากหวานแม้จะดูเป็นชิงสุกก่อนห่ามไปเสียหน่อยแต่ญาติผู้ใหญ่และเหล่าบริวารอสูรหมาป่าก็รับรู้ถึงความผูกพันของทั้งสองมาเนิ่นนานแล้วเหตุเพราะเฉียนว่านเฝ้าติดตามซานชิงตั้งแต่ห้าปีที่แล้วแม้ช่วงสองปีหลังเขาจะจำศีล แต่เขาก็ยังไม่มีสมาธิบำเพ็ญเพียร คอยแต่ฟุ้งซ่านเรื่องราวของซานชิงเกือบตลอดเวลา
ตอนแรกเฉียนว่านก็โกรธซานชิงที่นางเลือกการเป็นเจ้าสำนักมากกว่าเลือกเขาแต่พอรู้ความจริงจากปากของอสูรมังกรว่าซานชิงจำต้องรักษาสัจจะว่าหากจะช่วยเฉียนว่านออกจากปรภพต้องยอมเป็นเจ้าสำนักและเลิกยุ่งเกี่ยวกับเฉียนว่านนั่นแสดงให้เห็นว่าซานชิงรักเฉียนว่านมากแค่ไหน เพราะรักจึงยินยอมทำทุกอย่าง
เฉียนว่านได้รับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าเพราะความสามารถและเป็นที่ยอมรับของบริวารอสูรหมาป่าทุกตนแต่เขาได้ขอร้องกับเฉียนฟุว่า จะออกตามหาซานชิงก่อน หากไม่มีนางเขาก็อยู่ไม่ได้ดังนั้นเฉียนฟุจึงยอมอนุญาต และสั่งให้บริวารอสูรหมาป่าติดตามเขาไปด้วย
พอเฉียนว่านได้กลิ่นซานชิงในซุ้มขายทาสเขาก็เลยรีบหาอัฐไปถ่ายตัวซานชิงทันที ความจริงเขาสามารถชิงตัวนางได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าให้ซานชิงอยู่ในสถานะทาสเขาจะสามารถบังคับให้ซานชิงติดตามเขามาที่ค่ายอสูรหมาป่าได้แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ละทิ้งหญิงสาวที่ถูกจับเป็นทาสคนอื่นๆเพราะเขาได้ส่งลูกน้องไปอัดสั่งสอนกลุ่มพ่อค้าทาสและช่วยเหลือผู้หญิงเหล่านั้นออกมาพร้อมกับพาไปส่งที่บ้านของพวกนางอย่างปลอดภัย
ผ่านค่ำคืนอันแสนรัญจวนใจไปเฉียนว่านผู้ใจร้อนก็รีบจัดพิธีแต่งงานในวันถัดมา
จบบริบูรณ์
3.00M
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
