เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

​ขบวนสำนักคุ้มภัยเมื่อเดินทางออกจากหมู่บ้านเซียนกระบี่มาได้สองวัน ก็ยังไม่พบกับกองกำลังของศัตรูเนื่องจากเปลี่ยนมาใช้เส้นทางริมแม่น้ำเพื่อมุ่งเข้าสู่ประตูเมืองทางทิศตะวันออก

"ข้าว่า เราน่าจะปลอดภัยแล้วนะท่านอาเลี่ยงไม่เห็นเจอพวกมันเลยนี่" เฟยฮุ่ยรู้สึกเบาใจ

"เจ้า อย่าเพิ่งวางใจไปนัก พวกมันไม่ยังไม่เห็นพวกเราออกจากหมู่บ้านเซียนกระบี่ ก็คงจะส่งคนเข้าไปสอดแนมดูในหมู่บ้าน หรือไม่ก็อาจจะส่งคนมาสอดแนมตามเส้นทางต่างๆ  นอกเส้นทางหลัก เราอาจจะเจอกับกองสอดแนมของพวกมันได้ จงระวังตัวไว้ให้ดี" เลี่ยงจินคิดกระทำการด้วยความประมาทอีก หลังจากที่ต้องเขาลำบากอยู่ทุกวันนี้ก็เนื่องจากความประมาทของตนเองในอดีต

"อืม...ข้าเข้าใจแล้ว..แต่ว่า พวกที่ไปสอดแนมในหมู่บ้านถ้าเจอกับ หานเทียนเสียงจะทำเช่นไรเล่า" เฟยฮุ่ย เริ่มเป็นกังวลอีกแล้ว

"ฮ่าๆ ได้ข่าวว่าเขาฝึกอยู่กับเซียนกระบี่อยู่มิใช่รึ?  อาจารย์ของเขาทำเจ้าบาดเจ็บหนักได้ เขา ได้รับการถ่ายทอดวิชามา ก็คงรับมือพวกมันได้อยู่หรอก ข้าว่าตอนนี้เจ้าห่วงตัวเองดีกว่า" เลี่ยงจินรู้ใจเฟยฮุ่ย จึงตอบให้คลายกังวลจะได้มีสมาธิมุ่งมั่นกับการเดินทาง

แต่กระนั้นแล้วสีหน้าของเฟยฮุ่ยก็ไม่ได้ดูดีขึ้นไปกว่าเดิม

เป็นดั่งที่เลี่ยงจินคาด หน่วยสอดแนมของถางห้าวซาน ที่เฉินลู่ซีแต่งตั้งให้เป็นกองหน้า เข้ามาหาข่าวในหมู่บ้านเซียนกระบี่อยู่สามสี่คน  และหนึ่งในพวกมัน จำหานเทียนเสียงได้

พวกมันพบ หานเทียนเสียง กำลังทำพิธีเคารพศพของเซียงเหลียง ผู้เป็นอาจารย์

"พวกของเจ้าอยู่ไหน!? " หนึ่งในพวกมันที่จำหานเทียนสียงได้ตะคอกถาม

"พวกเจ้าจะรู้ไปทำไม เดี๋ยวก็ต้องตายกันอยู่แล้ว" หานเทียนเสียงอยากลองพูดแบบนี้มานานแล้ว

"ปากดีนัก คราวที่แล้วเจ้ายังหลบอยู่หลังสตรีอยู่เลย!"

"ถ้าเช่นนั้นก็เข้าพร้อมกันเลย! ข้าไปล่ะ" พูดจบหานเทียนเสียงก็ใช้วิชาตัวเบากระโดดหนีไป เขาต้องหนีไปตั้งหลักก่อน เพราะยังไม่ศึกษากระบวนท่าและเคล็ดวิชา เลยสู้ไม่เป็น ถึงพลังภายในจะมากกว่าพวกมันหลายสิบขุมก็ตาม

"ไปหลบซ่อนตัว ฝึกวิชาในถ้ำก่อนดีกว่า พวกคนธรรมดาที่ไม่มีผลึกดาวตกเข้าไปรบกวนไม่ได้แน่" หานเทียนคิดว่าต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะจำกระบวนท่าได้หมด เพราะไม่มีพื้นเฐานลย

"ท่านอาจารย์กระบี่เหล็กดำเล่มนี้ ที่ท่านว่ามันทำจากหินดาวตก นอกจากข้าที่มีผลึกน้ำเงินครอบครองไว้ คงไม่มีใครใช้ได้แน่ แม้ท่านยังไม่ได้ยกให้ข้า..แต่ข้าก็ขอรับไว้แล้วกันนะครับ  ดูแล้วกว่าจะตีเสร็จช่างน่าจะตายไปหลายคน แล้วกระบี่สีดำนี่ตรงข้ามกับของเฟยฮุ่ยเลย ถ้าสู้กันคง.." หานเทียนเสียงรู้สึกแปลกใจว่าทำไมตนเองคิดถึงเรื่องที่จะต่อสู้กับเฟยฮุ่ยขึ้นมาได้ เพราะไม่เคยมีความคิดเช่นนี้ในหัวมาก่อน จนเขารู้สึกกลัวตัวเอง

หานเทียนเสียงเข้าในถ้ำกลับพบว่า บรรยากาศเงียบสงบ เหมาะสำหรับเป็นที่ฝึกยุทธ์มาก เขามองเห็นแร่ ที่เกิดจากสะเก็ดดาว วางเรียงรายกันอยู่หลายก้อน ลองโคจรลมปราณดูก็พบว่ากำลังภายในเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนรู้สึกเหมือนร่างกายจะควบคุมไม่อยู่ จึงหยุด

" เปลี่ยนมาท่องเคล็ดวิชากับฝึกท่ากระบี่ดีกว่า" 

หานเทียนเสียง เร่งฝึกฝนท่ากระบี่ พอเหนื่อยก็เปลี่ยนมานั่งท่องเคล็ดวิชาสลับกันไป ตั้งแต่เช้าจรดเย็น จนจดจำได้ทั้งหมด 

"ฮ่าๆ ในที่สุด ข้าก็สำเร็จเก้าขั้นกระบี่เทวะของอาจารย์อย่างสมบูรณ์แล้ว...ไหนลองดูขั้นที่สิบหน่อย มันเขียนว่าอะไร" 

หานเทียนเสียงลองอ่านดูก็เห็นไร้ซึ่งข้อความใดๆ มีแต่รูปวงกลม ข้างในเขียนคำว่า 'ดับ' 

"เฮ้ย! แล้วใครจะรู้ความหมายล่ะนี่ อาจารย์นะอาจารย์ ให้ข้าตีปริศนาอีก จะบอกตรงๆ ก็ไม่ได้ จะถามก็...เฮ้อ" 

เมื่อขั้นที่สิบของกระบี่เทวะ มิสามารถฝึกต่อไปได้ หานเทียนเสียง จึงออกจากถ้ำเพื่อออกติดตามพวกของเฟยฮุ่ยต่อไป แต่กลับพบว่า ผู้ที่มาสอดแนม ลูกน้องของถางห้าวซาน ยังวนเวียนรอเขาอยู่ในหมู่บ้าน เนื่องจากมิกล้าที่จะติดตามเขาเข้าไปในถ้ำด้วย

"นี่! ค่ำแล้วนะ พวกเจ้า ยังมานั่งเฝ้าข้าอยู่อีกหรือ ไม่มีการมีงานทำหรือไง" หานเทียนเสียงร้องทักพวกมันก่อน

"หุบปาก! พวกเราจับมันไว้"

"อ้าว! ข้าพูดด้วยดีๆ เล่นใช้กำลังกับข้าซะอย่างนั้น อย่าหาว่าข้าใจร้ายนะ" หานเทียนเสียงลองโคจรพลังขั้นที่สองเพื่อจัดการพวกมันสี่คน

"โอ๊ย!.." เสียงจากคนแรกที่เข้ามา เจอหานเทียนเสียงกระทุ้งด้วยฝักกระบี่ กระเด็นไปเกือบสิบเก้า พวกที่เหลือจึงเข้ามาโจมตีโดยไม่ยั้งมือ 

"เพลงกระบี่เทวะขั้นที่สอง กระบี่ทัณฑ์สวรรค์" หานเทียนเสียงฟาดพวกมันด้วยกระบี่ทั้งฝัก อย่างรวดเร็ว จนช้ำในไปตามๆ กัน 

"เจ้าใช่คนเมื่อเช้าหรือเปล่านี่" พวกมันคนหนึ่งรู้สึกแปลกใจ เพราะเห็นว่าเมื่อเช้าหานเทียนเสียงรีบหนีพวกมันไป

"ก็เข้ามาถามกระบี่ข้าอีกสิ ข้าเพิ่งเคยสู้กับคนอื่นครั้งแรกเลยนะ กำลังสนุกเลย เข้ามาๆ" หานเทียนเสียงกวักมือเรียก แต่พวกมันได้แต่ยืนมองหน้ากันเพราะเจ็บจนขยาด

" ถ้าไม่เข้ามา..ก็กลับไปซะ! มิฉะนั้น คราวนี้ข้าจะไม่ใช้ฝักกระบี่แล้วนะ!"

"พวกเรากลับไปตั้งหลักก่อนดีกว่า" พวกมันพยักหน้าให้กันเป็นสัญญาณให้ล่าถอยไปก่อน เพราะฝีมือต่างกันมาก

"ก็แค่นี้แหละ ไปๆ ซะก็หมดเรื่อง เพราะข้าก็ต้องรีบไปเหมือนกัน แต่ก่อนอื่นเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่า"

หาน เทียนเสี่ยงกลับไปที่บ้านพักของอาจารย์เพื่อค้นดูเสื้อผ้า ก็เจอชุดมือกระบี่อยู่ชุดหนึ่ง  จึงนำมาใส่ก่อนที่จะเอากระเป๋ายาไปฝากไว้กับยายคนหนึ่งในหมู่บ้าน

"สะพายกระเป๋ายา ถือกระบี่คงดูไม่ดีแน่ ข้าก็จะสับสนตัวเองด้วย"