คุณฟู่คลั่งรัก

บทที่ 36 คุณหลี ยังไม่กลับอีกเหรอ?

เธอมองเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขา แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “หาน..จินหยาง?”

เขาใส่คอนแทคเลนส์สีน้ำตาลเหรอ?

“ดูเหมือนว่าการปลอมตัวของผมจะล้มเหลวสินะ อินอินยังจำผมได้อยู่” ขณะหมุนตัว หานจินหยางก็ก้มกระซิบข้างหูเธอ “เราไม่ได้เต้นรำด้วยกันนานแล้วนะ”

ในวินาทีที่จำเขาได้ ไม่เพียงแต่ร่างกายของหลีเกอจะแข็งทื่อ ฝีเท้าของเธอก็เริ่มไม่เป็นจังหวะ แต่หานจินหยางก็ยังมีวิธีที่จะทำให้เธอไม่ก้าวพลาด และยังพาไปตามจังหวะของเขาได้

เพลงค่อย ๆ ช้าลง ชายหญิงก็โอบกอดกันและโยกตัวเบา ๆ

หานจินหยางถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลา เขาซบลงที่ข้างคอของหลีเกอ พอได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญิงสาวก็ทำให้เขาคิดถึงเธอจนแทบคลั่ง อยากกอดเธอเหลือเกิน

หลีเกอถูกเขากุมมือไว้แน่น ดึงเท่าไหร่ก็ไม่หลุด จึงถามอย่างขุ่นเคืองว่า “หานจินหยาง คุณมาประเทศ H ต้องการจะทำอะไรกันแน่!”

เธอเบื่อเกมแมวจับหนูแบบนี้เต็มทีแล้ว

“อินอิน ฟู่ซือเหยียนไม่ใช่คนดีนะ” หานจินหยางตอบไม่ตรงคำถาม 

“เขาแค่หวังผลประโยชน์จากคุณ”

“แล้วคุณล่ะ?” เธอรู้อยู่แล้วว่าฟู่ซือเหยียนเคยช่วยเธอไว้หลายครั้ง แต่ก็มีเรื่องให้เธอช่วยเหมือนกัน และเธอรู้สึกว่าฟู่ซือเหยียนน่าเชื่อถือกว่าหานจินหยาง 

เงาที่หานจินหยางทิ้งไว้ให้เธอ เธอจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

“คุณเป็นอินอินของผม สมบัติที่สำคัญที่สุดของผม” หานจินหยางจูบผมของเธอเบา ๆ พูดเสียงอ่อนโยน “ถึงผมจะโกหกคนทั้งโลก ก็จะไม่มีวันโกหกคุณ”

แค่จูบเบา ๆ แต่หลีเกอกลับรู้สึกตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว

“อินอิน ฟู่ซือเหยียนสัญญาว่าจะให้ผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ กับคุณแต่เขานั้นกลับได้ประโยชน์มหาศาล ข้อตกลงความร่วมมือนั้นอันตรายเกินไป คุณต้องอยู่กับผม มีแค่ผมเท่านั้นที่จะปกป้องคุณได้”

ทำไมถึงเป็นเรื่องข้อตกลงความร่วมมืออีกแล้ว!

ฟู่ซือเหยียนวางแผนซ้อนแผนให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องช่วยเขาในข้อตกลงทางธุรกิจนั้น ตอนนี้หานจินหยางมาหาเธอที่นี่ก็เพราะเรื่องนั้นเช่นกัน

“หานจินหยาง เมื่อเทียบกับฟู่ซือเหยียนแล้วคุณเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่หรอก” หลีเกอพูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย และหันไปสบตากับเขา “ถ้าให้เลือกได้ ฉันขอช่วยเขาดีกว่า”

หานจินหยางยิ้มบาง ๆ “อินอิน อย่าโง่แบบนั้นสิ คุณก็รู้นิสัยของผมดี”

หลีเกอย่อมรู้ดีอยู่แล้ว

ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ฝันร้ายทั้งคืนตอนที่ส่งเขาเข้าคุกครั้งแรก คงไม่หนีกลับมาและเปลี่ยนชื่อเพื่อแต่งงานใหม่ แต่แล้วเขาก็ตามมาหาเธอจนได้

“อินอิน อย่าไปร่วมมือกับคนแบบนั้นเลย คุณจะเสียเปรียบเขานะ” หานจินหยางยื่นมือมาจัดผมหน้าม้าข้างหูให้เธอ ทั้งสองดูสนิทสนมกันมาก “มีแค่ผมเท่านั้นที่ปกป้องคุณได้”

หลีเกอเม้มมุมปาก “จะปกป้องยังไง ฆ่าฉันงั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นแววตาของหานจินหยางก็ฉายแววซับซ้อนวูบหนึ่ง แต่ก็เป็นเพียงชั่วครู่ เขามองมาที่หลีเกอด้วยสายตาที่เอ็นดูและอ่อนโยนเหมือนเดิม

“อินอิน บางเรื่องมันมองแค่ภายนอกไม่ได้ บางเรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด”

เขาโน้มตัวลง ริมฝีปากบางเฉียดผ่านแก้มของหลีเกอเบา ๆ แต่หญิงสาวกลับรู้สึกหนาวเย็นมาก พยายามดิ้นรนสองสามครั้ง แต่ก็ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการของเขาได้

ตรงกลางฟลอร์เต้นรำฟู่ซือเหยียนกับฉู่ซือเจียวก็กำลังเต้นรำกันอยู่

คนที่เต้นรำมีอยู่ไม่มาก สายตาของฟู่ซือเหยียนเหลือบมองไปเห็นหลีเกออยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ทั้งสองคุยอะไรกันไม่รู้แต่ท่าทางดูสนิทสนมกันไม่น้อย

ตอนแรกเขาคิดว่าหลีเกอเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ชาย จึงยิ้มและไม่ใส่ใจอะไร แต่เมื่อแสงไฟสาดไปที่ใบหน้าของหลีเกอ เขาก็เห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนที่เธอรู้จัก

หานจินหยาง!

หานจินหยางมาประเทศ H โดยไม่ทราบสาเหตุ แล้วยังติดต่อกับหลีเกออยู่หลายครั้ง คาดว่าก็คงเป็นเพราะหวังให้เธอร่วมมือกับเขาเช่นกัน

ในเวลาไม่กี่วินาทีฟู่ซือเหยียนคิดอะไรได้หลายอย่าง เขาจึงส่งสัญญาณเรียกบริกรเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบบางอย่างข้างหู

บริกรพยักหน้ารับ แล้วหายเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนักเพลงในงานก็เปลี่ยนเป็นจังหวะที่เร็วขึ้น ทุกคนปรับตัวได้อย่างรวดเร็วและเริ่มเต้นรำกับคู่ของตน ฟู่ซือเหยียนจึงถือโอกาสนี้พาฉู่ซือเจียวเดินเข้าไปด้านใน

เขามองหาจังหวะที่ชายหญิงกำลังหมุนตัว แล้วใช้มือดันหลังฉู่ซือเจียวเบา ๆ เพื่อผลักเธอเข้าไปในอ้อมกอดของหานจินหยาง พร้อมกับดึงหลีเกอเข้ามาแทนที่

ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พอหานจินหยางตั้งสติได้คนในอ้อมกอดก็กลายเป็นฉู่ซือเจียวแล้ว เขามองไปที่ฟู่ซือเหยียนด้วยสายตาดุดัน ส่วนฉู่ซือเจียวนั้นโมโหจนหน้าแดง

นี่พี่เหยียนจะเอาเธอไปแลกกับหลีเกอได้ยังไง! มันจะมากเกินไปแล้ว!

“ปะ...ประธานฟู่?” หลีเกอมองไปที่ฟู่ซือเหยียนตรงหน้า 

เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นน่ะ?

“อืม” ฟู่ซือเหยียนตอบรับเบา ๆ พลางพาเธอออกไปยังบริเวณรอบนอกอย่างเนียน ๆ “ไม่ต้องห่วง ภายในหนึ่งเดือนนี้ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด เพราะยังไงคุณก็เป็นพนักงานของผม”

“ขอบคุณค่ะ” หลีเกอเอ่ยขอบคุณเสียงเบา

ฟู่ซือเหยียนยังมีธุระที่ต้องทำ เขาปล่อยมือจากหลีเกอหลังจากพาเธอออกมานอกงาน แต่ไม่คิดว่าฉู่ซือเจียวจะตามออกมาด้วย เธอผลักหลีเกออย่างแรงด้วยความโมโห

หลีเกอล้มลงไปที่โต๊ะเครื่องดื่มที่อยู่ด้านข้าง แก้วแชมเปญที่วางอยู่ล้มระเนระนาด และส่วนใหญ่ก็กระเด็นใส่ตัวหลีเกอ 

ฟู่ซือเหยียนได้ยินเสียงเอะอะเขาก็เดินกลับมาประคองหลีเกอให้ยืนขึ้น

ชุดราตรีที่หลีเกอสวมใส่ปกติก็แนบเนื้ออยู่แล้ว ตอนนี้พอเปียกชุ่มด้วยน้ำแชมเปญยิ่งทำให้ชุดแนบเนื้อไปอีก ฟู่ซือเหยียนรีบถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมตัวหญิงสาวไว้

“เจียวเจียว” ฟู่ซือเหยียนเห็นฉู่ซือเจียวสีหน้าก็เต็มไปด้วยความโกรธ

ฉู่ซือเจียวยักไหล่เบ้ปากแล้วพูดว่า “พอดีมันมืดเกินไป ฉันเลยมองไม่เห็น ยังไงฉันก็จะชดใช้ค่าชุดให้แล้วกันนะ”

“เธอกลับไปได้แล้ว ผู้ช่วยจางรออยู่ข้างนอก” ฟู่ซือเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไปยืนหันหน้าเข้าผนังสามวัน!”

“พี่เหยียน ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ…”

“หกวัน!”

คำพูดเพียงประโยคเดียวก็ทำให้จำนวนวันของการลงโทษเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ฉู่ซือเจียวแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่กล้าต่อต้าน ตอนที่เธอจากไปเธอยังใช้ไหล่ชนหลีเกออย่างแรง

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความผิดของผู้หญิงคนนี้คนเดียว!

หลีเกอรู้สึกเจ็บที่ไหล่ที่ถูกเธอชน ฟู่ซือเหยียนจึงรีบกล่าวขอโทษก่อนว่า “ขอโทษด้วย พอดีเธอค่อนข้างเอาแต่ใจ ถ้าคุณไม่มีใครไปส่ง งั้นก็รอผมข้างนอกสักครู่ เดี๋ยวผมเสร็จธุระแล้วจะไปส่งคุณกลับเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะโทรหาน้องสาว” หลีเกอปฏิเสธความหวังดีของเขา

เมื่อหลีเกอออกไปข้างนอก เธอก็เห็นฉู่ซือเจียวใช้กระเป๋าฟาดใส่ผู้ช่วยจางสองครั้ง จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังด้วยความโมโห เธออดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก

นี่ไม่ใช่แค่ตามใจตัวเองนิดหน่อย แต่ถูกตามใจจนเสียคนแล้วต่างหาก

หลีเกอโทรหากวนรั่วหลิงอีกครั้ง

คราวนี้กวนรั่วหลิงรับสายอย่างรวดเร็ว “ฉันขอโทษนะ พอดีฉันมีธุระเลยกลับมาก่อนแล้ว พี่บอกพนักงานที่นั่นก็ได้ พวกเขาจะจัดรถส่วนตัวไปส่งพี่กลับเอง”

“กวนรั่วหลิง!” หลีเกอโกรธมาก “เธอเป็นคนขอให้ฉันมาช่วย แล้วทิ้งฉันไว้ที่นี่เนี่ยนะ?”

“โธ่พี่ ฉันมีธุระจริง ๆ นะ อย่าโกรธฉันเลย ไว้ครั้งหน้าฉันจะไปขอโทษพี่ด้วยตัวเองก็แล้วกัน พี่ไม่ต้องพูดแล้วนะ ระวังตัวด้วยล่ะ! บาย”

เมื่อมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสาย หลีเกอก็อยากจะขว้างมันทิ้งไปเลย

นังเด็กตัวปัญหานี่!

หลีเกอพยายามหาพนักงานมาช่วย แต่พนักงานทุกคนต่างก็ยุ่ง ไม่มีใครสนใจเธอ เธอยืนอยู่บนขั้นบันไดคนเดียวอยู่นาน จนกระทั่งมีคนค่อย ๆ ย่องเข้ามาใกล้

“คุณหลียังไม่กลับอีกเหรอ?”

เมื่อเห็นฟู่ซือเหยียนเดินออกมาจากข้างใน หานจินหยางที่กำลังจะเดินไปหาหลีเกอก็หมุนตัวไปซ่อนตัวอยู่หลังเสาแทน

“ประธานฟู่” หลีเกอรู้สึกอึดอัดใจพอสมควร ก็เธอเพิ่งปฏิเสธไม่ให้ฟู่ซือเหยียนไปส่งนี่นา “ใช่ค่ะ น้องสาวฉันกลับไปก่อนแล้ว ฉันอาจจะต้องให้คนของที่นี่ไปส่ง”

ฟู่ซือเหยียนยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก ผมไปส่งคุณเอง พอดีว่าเป็นทางผ่านพอดี”