item monster ไอเทมมอนสเตอร์

ตอนที่ 97 ช่วยเหลือคน

ทันทีที่ลุคขึ้นไปถึงชั้นดาดฟ้าก็พบว่ามีตำรวจหญิงคนหนึ่งได้ยืนโบกมือรอเขาอยู่แล้วเธอรู้ว่าคนที่บินมานั้นต้องเป็นเหนือมนุษย์อย่างแน่นอน และไม่ใช่พวกอ่อนแอด้วยเพราะเหนือมนุษย์ที่อ่อนแอไม่มีอุปกรณ์ช่วยบินแบบนี้หรอก

เท้าทั้งสองของลุคแตะที่พื้นตำรวจหญิงก็รีบวิ่งมาในทันที

“คุณเป็นเหนือมนุษย์ที่เมืองส่งมาช่วยพวกเราใช่ไหม”ตำรวจหญิงค่อนข้างสุภาพและระวังตัว

“ใช่พวกคุณมีกันกี่คน” ลุคมองดู เห็นแค่ตำรวจหญิงเท่านั้น

“บนนี้มีฉันคนเดียวฉันเข้ามาส่งสัญญาณเพราะเห็นรถคุณ แต่ว่าข้างในมีอีก 6 คน มีสองคนที่บาดเจ็บเดินไม่ไหวด้วยแต่ว่าไม่ต้องห่วง พวกเรามีพยาบาลและหมออย่างละคนคอยดูแลอยู่คนเจ็บเลยยังไม่เป็นอะไรมาก” ตำรวจอธิบายสถานการณ์ให้ลุคฟังโดยที่เขาไม่ต้องถาม

ทำให้ลุคพอเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วแต่ก็อดประหลาดใจไม่ได้เมื่อได้ยินว่ามีหมอและพยาบาลอยู่ที่นี่สองคน พอมาคิดดูดี ๆก็ไม่แปลกใจมากนัก ที่นี่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลมากนักคงมีบางคนรอดมาได้และมาหลบที่นี่

“พาผมไปหาพวกเขาหน่อย”

“ได้ค่ะ”

ลุคติดตามตำรวจหญิงไปพบกับกลุ่มคนที่รอดมีหมอและพยาบาลอยู่ที่นี่จริงและผู้รอดชีวิตอีก 4 คนสองคนบาดเจ็บหนักพอควรเป็นแผลที่โดนโจมตีจากมอนสเตอร์

“เอานี่ให้พวกเขาแล้วพวกคุณหลบอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมจะกลับมา” ลุคส่งยารักษาบาดแผลระดับสูงให้มันใช้ได้ผลกับเหนือมนุษย์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดา

“ขอบคุณครับ”หมอกล่าวขอบคุณแทนคนเจ็บรีบช่วยรักษาคนเจ็บทั้งสอง เพราะแม้ตอนนี้จะรอดแต่ด้วยบาดแผลที่ไม่ได้รับการรักษาที่เหมาะสมจากการขาดอุปกรณ์ก็ทำให้บาดแผลพวกเขาเริ่มอักเสบ ปล่อยไว้อาจจะติดเชื้อจนตายได้

หลังจากวางใจเรื่องคนบาดเจ็บลุคก็ให้พยาบาลสาวนำทางไปที่ทางลงไปยังชั้นถัดไป

“ชั้นล่างมีพวกมอนสเตอร์อยู่มันเป็นแมงมุมตัวใหญ่ 2 เมตร พวกเราเอาของมากั้นไว้ มันเลยยังขึ้นมาไม่ได้”ตำรวจสาวบอก

ในตอนนั้นเองผู้รอดชีวิตที่แววตาค่อนข้างหวาดกลัวได้เดินตามมาด้วยพูดกับลุค“คุณจะพาเราบินลงไปทีละคนได้ไหม”

“บินลงไป?” ลุคส่ายหัวเบา ๆ

“ทำไมละคุณเป็นเหนือมนุษย์ที่มาช่วยพวกเราไม่ใช่เหรอ พาเราออกไปทีละคนก็ได้”ชายคนนั้นมองไปที่เกราะของลุค เขาแอบดูผ่านกระจกตอนลุคบินขึ้นมา

“เป้าหมายการช่วยพวกคุณแค่เรื่องรอง ภารกิจหลักของผมคือการฆ่ามอนสเตอร์ ดังนั้นคุณแค่รออยู่ที่นี่พอมอนสเตอร์ตายก็ค่อยลงมา” ลุคตอบด้วยสีหน้าปกติ

เขาช่วยคนอื่นเพราะเขาก็เป็นมนุษย์แต่จะให้มาเสียเวลาแบกลงไปทีละคนลุคไม่คิดจะทำการฆ่ามอนสเตอร์และลงไปทางปกติมันสะดวกกว่ามาก

ลุคเดินไปหยิบตู้เหล็กและโต๊ะจำนวนมากออกจากที่มันปิดทางไว้

“เฮ้ถ้าทำแบบนั้นมอนสเตอร์อาจจะขึ้นมาได้นะ” ชายคนนั้นถอยหลังหนีด้วยความกลัว

แต่ว่าลุคกลับไม่สนใจเสียงชายคนนั้นเขาออกแรงกระทืบลงไปจนของที่ขวางอยู่กระจุยกระจายเปิดเป็นทางลงไปยังชั้นถัดไป

“ลุคได้ยินไหมเรามาถึงชั้นแรกและกำลังเริ่มเผาแล้ว”

วิทยุของลุคดังขึ้นเป็นเสียงของบอสตัน

“ได้แต่อย่าให้ไฟราม ด้านในยังมีคนอยู่”

“ไม่มีปัญหา”บอสตันตอบ เขามีพลังฝ่ามือไฟและควบคุมไฟได้ตามธรรมชาติอยู่แล้วการเผาแค่ใยแมงมุมเป็นเรื่องง่ายดายแมงมุมที่ไม่มีไยก็ไม่ต่างจากตำรวจถือปืนแต่ไม่มีลูกกระสุน

ด้วยการผสานของบอสตันที่ทำลายอุปสรรคและอาวุธของแมงมุมกับไอกะที่สับพวกมันตายจนไม่มีเหลือ

เพล้ง!

ด้านนิโคลเธอทำลายกระจกที่ชั้น5 เข้ามาด้านในได้สำเร็จ เธอพบว่ามีคนรอดอยู่จริง ๆ 3 คนแบบที่ลุคเคยบอกชั้นที่อยู่ไม่สูงนิโคลใช้เชือกส่งคนลงไปจากที่นี่ได้ทีละคนได้อย่างง่ายดาย

การช่วยเหลือของนิโคลจะรวดเร็วมากที่สุด

ด้านลุคหลังจากเข้ามาได้แล้วเขาก็พบว่าทั้งชั้นเต็มไปด้วยใยแมงมุม มันขวางทางเดินของเขาเป็นอย่างมาก

“ได้กลิ่นมันไหม”ลุคหันไปถามหนูทั้ง 5 ที่ยืนอยู่บนไหลของเขา

“มีตัวอันตรายอยู่3 ตัว จี๊ด ๆ”

“น่ากลัวมากจี๊ด ๆ”

“มีกลิ่นมนุษย์ด้วยจี๊ด ๆ”

“ตัวที่พวกแกได้กลิ่นน่าจะเป็นแมงมุมจำไว้ด้วยละ” ลุคบอกกับมัน

“จดจำ จี๊ด ๆ”

“เจ้านายขอบคุณที่บอกจี๊ด ๆ”

ลุคพยักหน้าให้กับพวกมันก่อนที่เขาจะคิดหาวิธีทำลายใยแมงมุมพวกนี้ ไยพวกนี้ค่อนข้างเหนี่ยวถ้าไม่มากเขาพอจะใช้เคียวตัดทำลายอยู่ แต่มันเยอะเกินก็จะพันจนไม่สามารถเคลื่อนไหวอาวุธได้คล่องแคล่ว

“ฉันไม่มีไอเทมที่สร้างไฟได้เลยไม่สิก็ยังมีของที่ใกล้เคียงอยู่”

เท้าทั้งสองของลุคปรากฏไอเทมรองเท้าสายฟ้าเขาขยับขาด้วยความเร็วสูงสายฟ้าสะสมจำนวนมากมันมากเกินพอที่จะก่อความร้อนมหาศาลเมื่อปลดปล่อยออกไป

“สายฟ้า!”

บึม!

สายฟ้าระเบิดออกมาจากรองเท้าของลุคอย่างรุนแรงความร้อนมากพอจะเกิดไฟที่รุนแรงเบาเส้นใยแถมยังกระจายออกมาจากเท้าของลุคอย่างต่อเนื่องเขาเดินไปเรื่อย ๆ สายฟ้าก็กระสายออกมาเป็นเส้น ๆ ช็อตเผาไหม้ไยอย่างต่อเนื่อง

“โว้วเจ้านายสุดยอด จี๊ด ๆ” พวกหนูแรทตะโกนเชียพร้อมยกกำปั้นขึ้น ๆ ลง ๆ

“เส้น ๆ สี ๆจี๊ด ๆ”

“มันเรียกว่าสายฟ้าอย่าได้ไปโดนละ ไม่งั้นจะเป็นหนูย่าง” ลุคบอกกับพวกหนู

“หนูอย่างอร่อยหรือเปล่าจี๊ด ๆ”

“เออ...”ลุคอ้าปากอ้ำอึ้งไปเล็กน้อยไม่รู้จะบอกความจริงพวกมันยังไง

ในตอนนั้นเองแมงมุมเจ้าของใยแมงมุมบนทางเดินก็ปรากฏตัวสารานุกรมรายงานลุคทันที

แมงมุมยักษ์ขาตะขอมอนสเตอร์ประเภทแมงมุม มีความสามารถโดนเด่นด้านไยที่ทนทาน ส่วนต่าง ๆเชื่อมต่อด้วยเนื้อเยื่อและเส้นเอ็นที่พิเศษ แต่อ่อนแอต่อไฟนิยมล่าเหยื่อและปล่อยกรดย่อยเหยื่อจากภายในก่อนจะดูดเอาน้ำใช้เขี้ยวเจาะดูดเอาของเหลวภายในศพ

พบเห็นบ่อยที่สุดในระดับอยู่ที่F ถึง E มักอาศัยอยู่เป็นฝูง

ลุคเข้าใจข้อมูลของพวกมันในทันที

ขณะที่ลุคสนใจข้อมูลที่สารานุกรมแสดงแมงมุมยักษ์ขาตะขอก็ยกขาขึ้นมาก่อนที่จะยิงขาส่วนปลายที่เหมือนตะขอใส่ลุค

“เฮ้ยแกเอาแบบนี้เลยเหรอ”

เขาคิดว่าชื่อมันตั้งมาเพราะลักษณะขาแต่ใครจะคิดว่าไม่ใช่ ขามันยิงส่วนที่เหมือนตะขอออกมาได้จริง ๆและถูกยึดไว้โดยสิ่งที่คล้ายกับไย มันเชื่อมกันด้วยเนื้อเยื่อและเส้นเอ็นพิเศษที่เหมือนกับไย

ลุคเคลื่อนไหวหลบมันไม่ได้ยากแต่แล้วตอนนั้นก็มีบางตัวคลานมาจากเพดานด้านบน

เขาหมุนควงเคียวก่อนจะพุ่งเข้าไปสับพวกมันจนเป็นชิ้น ๆแต่ว่าร่างของมันเป็นเนื้อเยื่อที่เหมือนกับเส้นไยส่วนไหนที่โดนตัดกลับสามารถใช้ไยดึงกลับมาต่อได้อย่างน่าอัศจรรย์

“ยุ่งยากเหมือนกันแฮะ”ลุคสับขาด้วยความเร็วใช้สายฟ้าเผาพวกมันด้วยความร้อนรุนแรงโดยตรง ๆวิธีนี้ได้ผลเป็นอย่างมาก

สุดท้ายแมงมุมยักษ์ขาตะขอทั้ง3 ตัวก็โดนฆ่าคนหมด

“คุณได้รับปืนยิงตะขอระดับE เกรดสีฟ้าจำนวน 3 กระบอก ผลพิเศษ สามารถยิงตะขอที่โหนขึ้นไปได้ เส้นใยยาว 100 เมตร”

“อืมเหมือนจะเป็นของดีแต่ไม่มีประโยชน์กับฉันเท่าไหร่”

ลุคมีชุดเกราะด้วงทมิฬแล้วเบาสามารถบินไปได้โดยตรงถ้าต้องการขึ้นไปที่สูง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไร้ประโยชน์เขาสามารถเอาไปขายในร้านค้าเส้นทางตะวันได้

แต่ตอนนี้ต้องรอจนกว่าการขนส่งระหว่างเมืองจะกลับมาเป็นปกติก่อน

“พวกแกเข้าไปตามท่อระบายอากาศภารกิจคือตามหาว่าตรงไหนมีคนรอดอยู่บ้าง” ลุคบอกแรทหนึ่งถึงแรทห้าหนูพวกนี้ตัวเล็กสามารถมุดเข้าไปตามช่องระบายอากาศได้

ส่วนแมงมุมยักษ์ขาตะขอมันตัวใหญ่ไม่ต่างจากคนยากที่จะเข้าไปได้ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าพวกหนูจะกลายเป็นมื้อเช้าแมงมุมยักษ์ขาตะขอ

ลุคมุ่งเน้นไปที่การฆ่าแมงมุมยักษ์ขาตะขออย่างเดียวความเร็วของเขาสูงมาก ด้านของบอสตันก็เช่นกันและยังมีไอกะช่วยอีกด้วย

หลังจากนั้นก็ผ่านไป2 ชั่วโมงพวกเขากำจัดแมงมุมยักษ์ขาตะขอจนหมดและช่วยคนออกมาได้เพิ่มอีก 7 คนซึ่งเป็นพวกคนที่แอบซ่อนอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของตึก

และผู้ที่พบก็เป็นหนูแรทสัตว์เลี้ยงของลุคพวกมันค้นหาคนได้เก่งมาก

หลังจากรวมคนที่ช่วยได้ที่มีกัน10 คนรวมกับอีก 7 เป็น 17

ลุคพาคนพวกนั้นกลับไปที่โรงพยาบาลก่อนตอนนี้ถ้าต้องกลับไปที่ศูนย์ช่วยเหลือเขาจะต้องเสียเวลาจนเกินไปคนที่เหลือไม่ได้รีบร้อนเพราะรู้ว่าพวกเขาไปที่ศูนย์ช่วยเหลือเองไม่ได้เนื่องจากมีมอนสเตอร์เพ่นพ่านอยู่จำนวนมาก

คนพวกนั้นไปอยู่กันที่โรงพยาบาลที่นี่ถูกเคลียร์ไว้แล้วและมั่นใจว่าจะปลอดภัยแถมมันมีทั้งน้ำ อาหาร ยาและอุปกรณ์การแพทย์ที่ใช้รักษาคนเจ็บได้อย่างเหลือเฟือ

ขณะที่ปล่อยทุกคนอยู่กันไปลุคและทีมก็ออกไปกำจัดมอนสเตอร์ โดยเริ่มเป้าหมายที่ 5 กิโลเมตรลุคได้รับตำแหน่งที่อยู่ของมอนสเตอร์มาจากพวกนกกระจิบที่บินไปสอดส่องให้เขากับทีมเลยจัดมอนสเตอร์ได้อย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะเมื่อมีการสนับสนุนจากชุดเกราะด้วงทมิฬที่ช่วยในการบินไปมาอย่างรวดเร็ว

ขณะที่หนูแรททั้ง5 ก็ทำหน้าที่ค้นหาผู้รอดชีวิตได้อย่างน่าเหลือเชื่อพวกมันเจอกับคนที่ติดอยู่ในซากตึก ซึ่งยากมากที่มนุษย์จะสังเกตเห็นตลอด 3วันที่ผ่านมาทำให้ลุคช่วยคนได้มากกว่า 40 คนแล้ว

ทุกคนไปรวมกันที่โรงพยาบาลแต่เพราะมีคนอยู่จำนวนมากมอนสเตอร์เลยเริ่มมาที่โจมตีที่โรงพยาบาลเลยต้องให้ไอกะอยู่ที่โรงพยาบาล

ส่วนอีก 3คนค่อยไปกำจัดมอนสเตอร์ต่อไป

ขณะที่กลางคืนของวันที่3 กำลังมาเยือนลุค นิโคลและบอสตันกำลังจะบินกลับไปที่โรงพยาบาลนกกระจิบตัวหนึ่งก็ส่งความคิดของมันมาให้กับลุค

“ฮืม! แปลก” ลุคประหลาดใจกับการรายงานของนกกระจิบสามตัวนั้นเขาจึงสั่งให้มันกลับมา

“เกิดอะไร”นิโคลเห็นท่าทีของลุคเปลี่ยนไป

“ไม่แน่ใจเดี๋ยวถามให้รู้เรื่องก่อน”

ลุคยืนอยู่บนยอดของเสาไฟส่องทางขณะที่ยื่นมือไปรับนกที่บินมาเกราะมือของเขา

“มีคนอันตรายจิ๊บ ๆ”

“คนอันตรายแบบไหนลองบอกมาเพิ่มสิ” ลุคถาม

นกกระจิบสามถูปีกไปมาราวกับกำลังคิดอยู่ก่อนจะบอก

“แข็งแกร่งจิ๊บ ๆ”

“มีหลายคน จิ๊บๆ”

“ใส่ชุดเกราะด้วยจิ๊บๆ”

“มีปืนด้วยจิ๊บ ๆ”

“มีรถบรื่น ๆด้วย จิ๊บ ๆ”

“มีคนยืนจับนกตัวเล็กปล่อยน้ำด้วยจิ๊บ ๆ”

สองสามวันที่ผ่านมาลุคสอนคำศัพท์ในการเรียกสิ่งต่างๆ ให้กับพวกสัตว์เลี้ยงของเขาเพิ่ม ทำให้มันรู้ว่าจะเรียกสิ่งที่เห็นว่าอะไรแต่ว่าประโยคสุดท้ายอย่างนกปล่อยน้ำมันทำให้ลุคมุมปากกระตุก มันไปเรียนรู้คำนี้มาจากไหนหรือมันจะเล็กเหมือนนกจริง ๆ นกกระจิบมันเลยเข้าใจผิดแบบนั้น

ลุคโยนเรื่องไร้สาระออกจากหัวจากนกกระจิบสามบอกลุคก็เหมือนจะคิดอะไรออกเขาเปิดสัญญาลักษณ์รูปหัวกะโหลกสีดำให้กับนกกระจิบดู

“เห็นรูปแบบนี้ไหม”

“เห็นจิ๊บ ๆ”นกกระจิบสามกระพือปีกยืนยันอย่างมั่นใจ

“เหมือนเราจะมีแขกมา”ลุคหันไปบอกกับนิโคลและบอสตัน

ทั้งสองคนเห็นว่าลุคเปิดตราสัญญาลักษณ์ของกิลด์กะโหลกดำให้นกกระจิบน้อยดูทั้งสองก็พอจะเดาได้ลุคเล่าในสิ่งที่นกกระจิบบอกให้ทั้งสองคนได้เข้าใจรายละเอียดมากขึ้น

“พวกนั้นน่าจะหยุดพักกันคงจะตามหานายมาสองสามวันแล้ว” นิโคลกล่าวด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“จะเอายังไงพวกเขาน่าจะมาเพื่อจัดการนาย” บอสตันพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“พวกเขาอยากเป็นไอเทมฉันก็จะสนองให้”

ลุคเผยสายตาน่ากลัวมันทำให้นิโคลและบอสตันรู้ว่าคนพวกนั้นกำลังเจอกับความโหดเหี้ยมที่คาดไม่ถึงกำลังไปเยือน