บึม!
คลืน~~~ คลืน~~~
ลึกเข้าไปด้านในป่าใหญ่ที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา มีูเาไฟลูกหนึ่งกำลังปะทุด้วยอานุภาพที่น่าหวาดหวั่น บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยขี้เถ้าของูเาไฟะเิ มันแผ่ขยายออกไปปกคลุมท้องฟ้ายามค่ำคืนจนทำให้สิ่งมีชีวิตโดยรอบมองไม่เห็นหมู่ดาว
ในตอนนี้แม็กม่าเดือดๆกำลังปะทุออกมาจากปากปล่องูเาไฟ ทำให้เกิดเป็เส้นทางลาวาสีแดงฉานล้อมรอบตัวูเาไฟ กลิ่นกำมะถันเหม็นฉุนรุนแรงตลกอบอวลไปทั่วทั้งพื้นที่
จากปากปล่องูเาไฟลึกลงไปด้านล่าง จะมองเห็นแม็กม่าเดือดๆกำลังหมุนวนอยู่ และลึกลงไปในูเาไฟขนาดใหญ่ลูกนั้น พื้นที่ที่มีแต่แม็กม่าล้อมรอบเต็มไปหมด สัตว์อสูรที่มีขนสีแดงเพลิงตนหนึ่งกำลังนอนขดตัวอยู่ด้านล่าง ในยามนี้กลิ่นอะไรที่แผ่ออกมาจากร่างของมัน เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามอย่างไม่อาจต้านทานได้
มันค่อยๆลืมตาทั้งสองข้างของมันขึ้นมาอย่างช้าๆ
แกร๊ก~~~
มันเชิดศีรษะขึ้นแล้วสยายปีกปีกที่ยิ่งใหญ่ทั้งสองข้างของมันออก จากนั้นก็แผดเสียงร้องคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้า
ตูม!
ูเาไฟะเิด้วยอำนาจแห่งการสยายปีกของหงส์เพลิง เพียงแค่เสียงคำรามของมันก็แยกผ่าท้องนภาออกเป็สองส่วน ขี้เถ้าที่ตลบอบอวลอยู่เหนือปากปล่องูเาไฟบัดนี้ถูกคลื่นเสียงของหงส์เพลิงพัดจนสลายหายไป
ูเาไฟที่ยิ่งใหญ่บัดนี้ะเิจนไม่เหลือชิ้นดี รอบข้างเต็มไปด้วยเปลวเพลิงลุกไหม้ท่วมสูงเทียมฟ้า เพลิงสีแดงเผาไหม้อาณาบริเวณรอบด้านจนเหลือแต่เท่าธุลี
แกร๊ก~~~
หงส์เพลิงโผบินขึ้นไปกลางท้องนภา จากนั้นก็บินลับหายไปยังเส้นขอบฟ้ายามค่ำคืน
-------------------------------------------------------------------------------------------------
หนึ่งเดือนต่อมา ณ ชายขอบของป่าอันกว้างใหญ่ไพศาล
เด็กหนุ่มชาวมนุษย์ผู้มีเส้นผมสีดำั์ตาสีฟ้ากำลังแอบมองดูการต่อสู้ของคนกลุ่มหนึ่งและสัตว์อสูรเบื้องล่าง เด็กหนุ่มมีใบหน้าที่หล่อเหลาหมดจดคิ้วของเขาเรียวยาวเหมือนกระบี่ จมูกคมเป็สัน ริมฝีปากเองก็น่าดึงดูดใจไม่น้อย เด็กหนุ่มจ้องมองดูการต่อสู้อย่างไม่ละสายตา
"รูปแบบการต่อสู้แปลกประหลาดมาก ข้าััถึงพลังลมปราณไม่ได้เลย" เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความฉงน
โครม!
อสรพิษเขี้ยวแดงถูกกลุ่มมนุษย์ล้อมโจมตีจนกระเด็นออกไป
"เผด็จศึกละน๊าา!" ชายหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำะโเข้าใส่อสรพิษเขี้ยวแดงด้วยความฮึกเหิม มือทั้งสองข้างของเขากุมจับไว้ที่ด้ามดาบ หมายฟาดฟันไปที่ลำคอของอสรพิษเขี้ยวแดง
แต่เพียงแค่พริบตาเดียวส่วนหางอันดำมะเมื่อมของอสรพิษเขี้ยวแดง ก็ตวัดฟาดเข้าใส่ร่างของชายหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำอย่างถนัดถนี่
โครม!
ชายหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำปลิวลอยกระเด็นไปในอากาศประหนึ่งว่าวที่ถูกตัด ร่างของเขากระแทกกับต้นไม้จนทำให้ต้นไม้หักโค่นไปหลายต้น
"ลีโอนาร์ด!" เหล่าสหายร้องเรียกชื่อของชายหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำที่ถูกซัดกระเด็นออกไป ทั้งหมดรู้สึกตกตะลึงกับภาพที่เกิดขึ้นเป็อย่างมาก
"คริสติน่าฝากเ้าดูแลลีโอนาร์ดด้วย เดี๋ยวข้ากับฟีลิกซ์จะเป็คนปิดฉากไอ้งูเวรนี่เอง" ชายหนุ่มผู้มีร่างกายบึกบึนรีบออกคำสั่ง จากนั้นร่างที่บึกบึนของเขาก็พุ่งเข้าใส่อสรพิษเขี้ยวแดงด้วยความโกรธ
"รับทราบค่ะหัวหน้า" หญิงสาวผู้มีนามว่าคริสติน่ารีบวิ่งไปทางร่างของลีโอนาร์ดที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น
"จัดการมันเลยมาร์คัสเดี๋ยวข้าระวังหลังให้เอง" ชายหนุ่มผู้มีนามว่าฟีลิกซ์รีบพุ่งตามหลังมาร์คัสผู้เป็หัวหน้ากลุ่มไปติดๆ ดาบในมือของทั้งสองคนเปล่งแสงสีครามออกมา
ฟ่อวว!
อสรพิษเขี้ยวแดงร้องคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ลำตัวขนาดใหญ่ของมันไม่ใช่อุปสรรคของการเลื้อยคลานด้วยความเร็วสูง มันรีบพุ่งตามเข้าไปซ้ำมนุษย์ที่กำลังนอนสลบอยู่กับพื้น โดยไม่สนใจการโจมตีของนักดาบทั้งสองที่อยู่ด้านหลังของมันเลย
"แย่แล้วแบบนี้ไม่ดีนะ" มาร์คัสผู้เป็หัวหน้ากลุ่มร้องขึ้นอย่างร้อนใจ "คริสติน่าใช้โล่มานาเพื่อขวางการเคลื่อนไหวของมันซะ"
"มานาเอ๋ยจงก่อเกิดเป็อาณาเขตอารักขาปกป้องข้าผู้เป็นาย เมจิกชิลล์"
วิ้ง!
โล่มานาสีครามปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของอสรพิษเขี้ยวแดง
ปัง!
อสรพิษเขี้ยวแดงพุ่งเข้าปะทะกับโล่มานาอย่างจัง แต่เพราะร่างที่ใหญ่โตและพลังกล้ามเนื้ออันมหาศาลของมัน ทำให้โล่มานาแตกเป็เสี่ยงๆไม่สามารถขัดขวางการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของมันได้อย่างที่พวกเขาคาดคิดเอาไว้
"บัดซบ" มาร์คัสร้องคำรามออกมาอย่างหัวเสีย "แก! ไอ้งูสาระเลวหันมาสนใจทางนี้สิโว้ย"
ขวับ! สวบ!
ออร่าดาบสีครามของมาร์คัสฟันลงไปยังกลางหลังของอสรพิษเขี้ยวแดง ทำให้เกิดเป็าแยาวขนาดใหญ่ ซึ่งเผยให้เห็นกระดูกสันหลังของอสรพิษเขี้ยวแดง
ฟ่อ!
อสรพิษเขี้ยวแดงร้องคำรามด้วยความเ็ป มันดิ้นทุรนทุรายไปมากับพื้นอย่างทรมาน แต่ก็ยังลากร่างที่ใหญ่โตของมันไปเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละความพยายาม ดวงตาของมันแดงกล่ำจับจ้องไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นของลีโอนาร์ดอย่างไม่วางตา
อีกเพียงแค่หนึ่งเมตรเบื้องหน้า ปากที่อ้าสยายออกของอสรพิษเขี้ยวแดงก็จะฝังเขี้ยวลงบนล่างของลีโอนาร์ดแล้ว
"ไม่น๊าาาา!" คริสติน่ากรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก ตอนนี้ในสมองของเธอไม่สามารถนึกคำร่ายเวทมนตร์ออกมาได้เลยแม้แต่บทเดียว เพราะภาพที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าทำให้เธอคิดอะไรไม่ออกแล้วในตอนนี้
ฟุบ!
บางสิ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง
เปรี้ยง!
ศีรษะขนาดใหญ่ของอสรพิษเขี้ยวแดงถูกกระแทกเข้าอย่างจังด้วยวัตถุประหลาดบางอย่าง ด้วยความแรงของวัตถุชิ้นนั้นทำให้พื้นที่ที่มันฝังเขี้ยวลงไป ถูกเบนออกห่างจากร่างของลีโอนาร์ดเพียงหนึ่งคืบเท่านั้น
กลุ่มของมาร์คัสตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า แต่ก็เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น "คริสติน่า! ตอนนี้แหละตรึงร่างของมันเอาไว้"
คฑาเวทมนตร์ในมือของคริสติน่าเปล่งแสงสีครามออกมา "เหล่าพฤกษาผู้โอบกอดทุกสรรพสิ่ง จงแปรเปลี่ยนกิ่งก้านของเ้าเป็พันธนาการ ธอร์นไบน์ดสเปลล์"
เถาวัลย์หนามสีเขียวจำนวนมากงอกออกมาจากพื้นดิน จากนั้นก็พุ่งเข้าโอบรัดร่างของอสรพิษเขี้ยวแดงให้ติดอยู่กับพื้น
"คราวนี้แกไม่รอดแน่ไอ้งูพิษสารเลว ะเิออร่า!"
ตู้ม!
ออร่าสีครามแผ่กระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้มาร์คัสเหมือนกับดาวตกสีครามที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า
สวบ!
ออร่าดาบสีครามตัดผ่านลำคอของอสรพิษเขี้ยวแดงไปอย่างง่ายดาย มาร์คัสยืนอยู่บนลำตัวของอสรพิษเขี้ยวแดงโดยมีฝนโลหิตที่สาดกระเซ็นไปรอบข้าง