ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"เรียบร้อย!"
ใต้ลานภายในห้องลับมู่เหยียนพบว่ามันยากที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ นางกระโดดขึ้นพร้อมกับส่งเสียงดีใจเหมือนเด็กผู้หญิงตัวน้อย ในตอนนี้นางลืมไปแล้วว่าตนเองกลายเป็นผู้ติดตามที่ถูกถังฮวนควบคุม
“เฮ้อ!”ไม่ไกลออกไปนักถังฮวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ขณะนี้เปลวไฟในฝ่ามือถังฮวนหายไปหมดแล้ว หอกยาวในมือได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากอีกครั้ง หอกทั้งเล่มเต็มเปี่ยมไปด้วยแสงไฟและสีสันสดใส เพียงแค่มองแวบเดียวก็สามารถสัมผัสได้ถึงวิญญาณอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาได้อย่างชัดเจน หัวหอกที่มีรูปร่างเหมือนนกฟีนิกซ์นั้นใสราวกับว่ามันถูกแกะสลักจากหยกแดงบริสุทธิ์ เมื่อพลังของไขกระดูกฟีนิกซ์รวมตัวอยู่ที่ปลายหอกทำให้ภายในนั้นคล้ายมีนกฟีนิกซ์ขนาดเล็กสถิตอยู่ หลังจากใส่ลวดลายนกฟีนิกซ์ไปแล้ว นกฟีนิกซ์ตัวนั้นเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ ตัวหอกที่มีความยาวมากกว่าสองเมตรมีมังกรสีทองที่แยกเขี้ยวพร้อมกรงเล็บ หัวมังกรเชื่อมต่อกับปลายหอกฟีนิกซ์ในขณะที่ร่างมังกรนั้นซ่อนอยู่ตลอดความยาว หากมีการหลอมหอกในลักษณะนี้ไม่มีความจำเป็นต้องดับความร้อนด้วยสิ่งอื่น ๆ อีก สิ่งที่ต้องทำคือรอให้หอกค่อยๆ เย็นตัวลงเอง โดยไม่จำเป็นต้องดับความร้อน
การวาดโครงร่างของแผนที่วิญญาณเป็นขั้นตอนสุดท้ายสำหรับถังฮวนขั้นตอนนี้เป็นขั้นตอนที่ต้องใส่ใจและใช้พลังทั้งหมดที่มี โดยใช้ 'ศิลาฟีนิกซ์' ที่ปลายหอก ขณะที่ 'ศิลาไม้สวรรค์' ทั้งสามใช้กับตัวหอก เพื่อให้อัญมณีทั้งสองมีประสิทธิภาพเต็มที่ไม่เพียงแต่แผนที่วิญญาณที่ระบุไว้จากอัญมณีทั้งสองนั้นจำเป็นต้องเชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์ อีกทั้ง 'ผลึกมังกร' และ 'ไขกระดูกฟีนิกซ์' ภายในหอกยาวยังจำเป็นต้องมีความกลมกลืนอย่างเต็มที่ สิ่งที่ลำบากที่สุดคือการแบ่งตัวหอกและหัวหอกที่จะต้องแตกต่างกัน
ระยะเวลาที่ถังฮวนใช้ในขั้นตอนนี้มากกว่าเวลาทั้งหมดในขั้นตอนการสร้างก่อนหน้านี้เสียอีก โชคดีที่ทำสำเร็จในที่สุด! เมื่อมองไปยังหอกที่เพิ่งสร้างขึ้น ถังฮวนไม่อาจซ่อนความสุขและความตื่นเต้นไว้บนใบหน้าได้
เพียงแค่นึกเท่านั้น พลังปราณแท้ของไฟแห่งจิตวิญญาณก็ถูกถ่ายเข้าสู่ตัวหอกในทันที
“หึ่งงงงง!”
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ตัวหอกเริ่มสั่นสะท้านจนสามารถได้ยินเสียงของมังกรและนกฟีนิกซ์ที่ปะทะกัน จากนั้นแผนที่วิญญาณภายในหอกเริ่มถูกกระตุ้น แสงสีเขียวที่สุกสกาวได้ลอยขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็วและกระจายออกไปด้านนอกคล้ายกระแสน้ำ ในตอนนี้เองแสงสีเขียวควบแน่นด้วยความเร็วและพุ่งออกมาจากปากของมังกร แต่เมื่อแสงสีเขียวที่เข้มข้นผ่านจุดที่หัวหอกและตัวหอกมาบรรจบกัน มันเปลี่ยนเป็นลุกไหม้กลายเป็นแสงสีแดงที่งดงามหาที่เปรียบไม่ได้ แล้วหมุนวนรอบหัวหอกราวกับว่ามันเป็นมังกรของจริง “วู๊มมม!”
เกือบจะในเวลาเดียวกัน แสงสีแดงพลันระเบิดความร้อนที่รุนแรงแล้วกระจายออกมาจากหัวหอกสีแดงเพลิง ไม่ว่าจะความร้อนจะรุกไล่ไปที่ใด พื้นที่โดยรอบจะเริ่มกระเพื่อมและบิดเบี้ยว จากนั้นเสียงปริแตกเริ่มดังขึ้นรอบ ๆ หัวหอกเหมือนพลุ "ฟู่วววว!"นอกห้องลับดวงตางดงามของมู่เหยียนเบิกกว้าง อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ สิ่งที่ทำให้มู่เหยียนประหลาดใจที่สุดไม่ใช่ความผิดปกติ แต่เป็นความร้อนที่ลุกโชนออกมาจากปลายหอกพร้อมกับรังสีที่แหลมคมและดุดัน
เวลานี้นางรู้สึกถึงความสั่นสะท้านที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ราวกับว่าร่างกายของนางกำลังจะถูกเจาะทะลุ คล้ายตนเองกำลังถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน ทั้งสองถูกแยกออกจากกันด้วยระยะทางที่ไกลประมาณหนึ่ง ทว่าเมื่อถังฮวนเริ่มเปิดใช้งานมันโดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้น หอกก็สามารถปลดปล่อยพลังที่น่ากลัวเช่นนี้ได้ ถ้าหากถังฮวนใช้มันอย่างสุดกำลัง มันจะน่าหวาดหวั่นเพียงใดกัน? เป็นไปได้มากว่าฝ่ายตรงข้ามจะกลัวและยอมก่อนจะได้ต่อสู้เสียอีก
"เป็นอาวุธที่ยอดไปเลย!"ถังฮวนอดพูดออกมาอย่างหมดห่วงแล้วดึงพลังปราณแท้กลับทันที หอกของเขายังคงส่องแสงเจิดจ้า และปลายหอกยังคงลุกโชนด้วยความร้อนแรงไม่ยอมสลายไป ถังฮวนพอใจกับหอกเล่มนี้มาก
“ถังฮวนเจ้าตั้งชื่อหอกว่าอะไร?” มู่เหยียนได้สติแล้วสูดลมหายใจเบา ๆ เพื่อระงับความกลัวในอก "ข้าจะเรียกมันว่า 'หอกมังกรฟีนิกซ์' ” ถังฮวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“หอกมังกรฟีนิกซ์…”
ไม่ว่าผู้ฝึกยุทธ์จะมีการฝึกฝนมาแบบใด เมื่อเห็นอาวุธที่ดีจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าไม่มากก็น้อย มู่เหยียนที่ได้เห็นกระบวนการเกิดทั้งหมดของ 'หอกมังกรฟีนิกซ์’ นี้ด้วยตนเองยิ่งรู้สึกมากกว่านั้น ในความเห็นของมู่เหยียน แม้ว่า 'หอกมังกรฟีนิกซ์' ของถังฮวนจะเป็นเพียงอาวุธระดับกลาง แต่ในแง่ของพลังมันสามารถเปรียบเทียบกับอาวุธระดับสูงได้อย่างแน่นอน หากได้รับการยกระดับเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในอนาคต แม้ว่าจะไม่สามารถเปรียบเทียบกับอาวุธระดับสวรรค์ได้ แต่เรียกได้ว่าคงไม่แตกต่างกันมากนัก
หากนางสามารถครอบครองอาวุธที่คล้ายกับอาวุธระดับสูงเช่นนี้ได้คงดีไม่น้อย ... "ยังมีผลึกมังกรเหลืออยู่ห้าอัน และไขกระดูกฟีนิกซ์เหลืออยู่ไม่มากนัก หากเจ้ามีอัญมณีและแร่เหล็กที่เหมาะสมข้าสามารถช่วยเจ้าหลอมอาวุธแบบนี้ได้" สายตาถังฮวนกวาดไปทั่วใบหน้าที่แดงก่ำของมู่เหยียนซึ่งกำลังยิ้มออกมา "อะไรนะ?"
มู่เหยียนที่เพิ่งนั่งลงบนพื้นเมื่อไม่นานมานี้กระโดดผลุงขึ้นด้วยความตื่น นางถามออกมาด้วยความไม่เชื่อ "เจ้า... เจ้าเต็มใจที่จะช่วยข้าหลอมอาวุธหรือ?"
"แน่นอนที่สุด ตราบที่ข้ามีวัตถุดิบน่ะนะ"ถังฮวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลังจากที่มู่เหยียนได้ยินสิ่งนี้ก็ไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้อีก นางพยักหน้ารัวเร็วอย่างตื่นเต้น “ข้ามี ผลึกมังกรสองอัน แล้วก็เตรียมอัญมณีอื่น ๆ ไว้แล้วตอนที่ได้ยินว่าหอซิงไห่ได้ค้นพบไขกระดูกฟีนิกซ์... อืม ที่เหลือยังขาดอยู่คือไขกระดูกฟีนิกซ์และผลึกมังกร”
ในตอนท้ายมู่เหยียนลังเลเล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นไขกระดูกฟีนิกซ์หรือผลึกมังกรต่างมีค่าอย่างหาที่เปรียบมิได้
"ไม่ต้องกังวลเรื่องไขกระดูกฟีนิกซ์กับผลึกมังกรหรอก เอาวัตถุดิบมาสิ ข้าจะช่วยเจ้าสร้างอาวุธที่เลื่อนระดับได้คืนนี้เลย" ถังฮวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม สำหรับนักหลอมอาวุธ ความยินดีในความสำเร็จจากการหลอมของอาวุธไม่สามารถอธิบายด้วยคำพูดได้ ยิ่งอาวุธดีเท่าไหร่ความรู้สึกของการบรรลุก็ยิ่งเข้มข้นมากขึ้นเท่านั้น ตัวอย่างเช่นเมื่อ หอกมังกรฟีนิกซ์หลอมได้สำเร็จ ถังฮวนคล้ายใจดีแบบสุดๆ หากเขายังไม่ได้ใช้ปราณแท้และพลังเป็นจำนวนมากเกินไป นอกเหนือจากการไม่มีวัตถุดิบเพียงพอแล้ว ตอนนี้ถังฮวนสามารถเริ่มหลอมอาวุธชิ้นที่สองได้ทันที ตอนนี้มู่เหยียนมีวัตถุดิบแล้วถังฮวนย่อมไม่ปฏิเสธแน่ ประการแรกมันคือการปรับทักษะความสามารถของตน และประการที่สองคือการจูงใจนางเข้าหาตน
"ตกลง... ข้าไม่เกรงใจล่ะนะ!"
มู่เหยียนแอบถอนหายอย่างใจโล่งอกแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ถังฮวน หอกมังกรฟีนิกซ์ของเจ้าเสร็จสมบูรณ์แล้ว เจ้าจะออกไปข้างนอกเพื่อพักผ่อนในตอนนี้หรือข้าควรจะพักฟื้นก่อนดี?"
"ฟื้นพลังปราณแท้ของเจ้าให้ได้ก่อนออกเดินทาง"
"... "

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 186 หอกมังกรฟีนิกซ์

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 186 หอกมังกรฟีนิกซ์

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้