เทพสงครามสายเลือดมังกร

“ผู้ใดกัน?”

หลีจิ้งตะโกนขณะที่ใครบางคนดึงนางไว้จากด้านหลัง

นางรู้สึกงุนงงอย่างมาก  เมื่อจู่ ๆ นางก็เห็นเปลวเพลิงระเบิดออกมาและแปรเปลี่ยนเป็นรอยฝ่ามือที่พุ่งไปด้านหน้าของผู้อาวุโสทั้งสอง  สิ่งที่ทำให้หลีจิ้งประหลาดใจก็คือด้วยการโจมตีของชายลึกลับผู้นั้น  ผู้อาวุโสทั้งสองถูกผลักออกไป และในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ  พวกเขาก็กลายเป็นศพ!

“เป็นไปได้อย่างไร?  เขาเป็นนักรบอสูรงั้นรึ?”

หลีจิ้งและสองพี่น้องตระกูลหลี่ต่างหยุดชะงักไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรอยู่ พวกเขามองไปยังการต่อสู้กับผู้อาวุโสและเห็นว่านักรบอสูรเอาชนะพวกเขาได้ภายในระยะเวลาอันสั้น

นักรบอสูรผู้นั้นก็คือหลงเฉินนั่นเอง

หลงเฉินปิดบังตัวตนไว้กระทั่งตอนนี้  เขารอให้ผู้อาวุโสทั้งห้าคนออกห่างจากจ้าวลัทธิเซียนโลหิตมาโดยตลอด แล้วเหตุใดเขาถึงจะไม่ลงมือ?

หลงเฉินบรรลุถึงระดับแก่นมนุษย์ขั้นต้นและยังมี [กายาเพลิงอัสนี] ขั้นหนึ่ง  เขายังมีทักษะยุทธ์ระดับลึกล้ำขั้นกลาง--- [หมัดอสูรสุริยันผลาญฟ้า] ที่แม้แต่เฟิงอู่เทียนซึ่งบรรลุถึงจุดสุดยอดของระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ก็ไม่สามารถรับมือได้  จึงเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับผู้อาวุโสสองคนนี้

หลังจากจัดการผู้อาวุโสทั้งสองคน  หลงเฉินก็ใช้ทักษะต่อไป

[มังกรสวรรค์ย่างก้าว]!

เมื่อใช้ [มังกรสวรรค์ย่างก้าว] หลงเฉินรีบคว้าศพทั้งสองและพุ่งตัวเข้าไปในฝูงชน เขาใช้วิชา [กลายร่างวิญญาณมังกร] เรียบร้อยแล้ว  เมื่ออยู่ในร่างนี้เขาจึงสามารถดูดกลืนพลังจากสองยอดฝีมือระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์โดยใช้วิชา [กลั่นโลหิตสลายปราณ] ในเวลาเพียงชั่วอึดใจ!

สำหรับหลงเฉินในตอนนี้  ยอดฝีมือระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นสาม  การดูดกลืนและหล่อหลอมพลังจากพวกเขาจึงเป็นแค่เรื่องที่ง่ายดายอย่างมาก

‘เวลานี้ข้ายังไม่สามารถรับมือกับจ้าวลัทธิได้  อย่างมากข้าก็ทำได้เพียงดึงความสนใจจากเหล่าผู้อาวุโสและดูดกลืนแก่นโลหิตของพวกเขา  หวังว่ามันจะเพียงพอให้ข้าบรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ได้!’

นี่คือกลยุทธ์ของหลงเฉิน  เมื่อใช้ [มังกรสวรรค์ย่างก้าว] เขาจึงเคลื่อนที่ไปในฝูงชนได้อย่างรวดเร็ว  ผู้เดียวที่สามารถไล่ตามเขาได้มีเพียงจ้าวลัทธิเท่านั้น  แต่เวลานี้เขามัวแต่คุยอยู่กับหยางหลิงชิง

ศพที่เหือดแห้งทั้งสองถูกโยนไปต่อหน้าต่อตาทุกคน  พวกเขาต่างอ้าปากค้างตาม ๆ กัน

เมื่อได้สติว่าเกิดอะไรขึ้น  หลงเฉินก็อันตรธานหายไปเสียแล้ว

หรือไม่เขาก็แฝงตัวเข้าไปในฝูงชน

“เกิดอะไรขึ้น?”

หลีจิ้งและอีกสองคนรีบค้นหาจากในฝูงชน  แต่คนผู้นั้นก็หายตัวไปแล้ว

“ศิษย์พี่! คนของลัทธิเซียนโลหิตน่าจะตายหมดแล้ว เร่งมือเข้าเถอะ!”

หลี่เผิงและหลี่เฉิงมองหน้ากัน  ทั้งสองคิดว่าการที่สามารถสังหารยอดฝีมือระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ได้  นั่นก็หมายความว่าคนผู้นั้นจะต้องอยู่ในระดับแก่นปฐพีอย่างแน่นอน  และอาจจะต่อกรกับจ้าวลัทธิได้อีกด้วย!

อย่างไรก็ตาม ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จากคำพูดเหล่านั้น  ทุกคนต่างมองหานักรบอสูรด้วยความสับสนแต่ก็ไม่พบ  ส่วนหลีจิ้งหันไปเห็นหลงเฉินยังอยู่ที่เดิมอย่างเชื่อฟัง นางจึงรู้สึกโล่งใจ

“ยอดฝีมือผู้นั้นเป็นใครกัน?”

ขณะที่ทุกคนกำลังงุนงงกับเรื่องนี้  จ้าวลัทธิเพิ่งรู้เรื่องที่เกิดขึ้นจากปากของผู้อาวุโสทั้งสาม

“เจ้าสองคนไปจัดการเจ้าตัวตลกสามคนนั่น  หากมีใครโผล่มาอีกละก็  ข้าจะจัดการมันด้วยตัวเอง!”

เวลานี้จ้าวลัทธิไม่กล้าประมาทอีกต่อไป  คนผู้นี้จะต้องแข็งแกร่งมากถึงได้สังหารผู้อาวุโสไปสองคน

‘อย่างไรก็ตาม  เขาลงมืออย่างมีเล่ห์เหลี่ยมและไม่เปิดเผยตัว  นั่นก็หมายความว่าเขาเกรงกลัวข้า  ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าสินะ  และที่เขาชนะได้ก็เพราะการซุ่มโจมตีเท่านั้น’

เวลานี้ จ้าวลัทธิเดินไปที่สะพานและจับจ้องไปยังอีกฟากหนึ่งอย่างไม่วางตา

เขาไม่ได้เดินข้ามสะพาน  แต่กลับสังหารทุกคนที่ข้ามผ่านมา  ด้วยกลัวจับใจว่าหยางหลิงชิงที่เป็นดาวจรัสแสงในพิธีกรรมครั้งนี้จะถูกช่วยเหลือออกไป

“แม่เฒ่าหวง ปกป้องเด็กสาวผู้นี้ให้ดี  ข้าจะไปจัดการคนก่อเรื่องเสียหน่อย!”

หลังจากที่ออกคำสั่งอย่างชัดเจนแล้ว  จ้าวลัทธิมองไปที่หยางหลิงชิงด้วยสายตาข่มขู่  จากนั้นก็เดินไปที่ใจกลางสระโลหิตพลางกวาดตามองไปที่ฝูงชน  เขารู้ว่าคนผู้นั้นจะต้องอยู่ที่นั่น

ระหว่างนั้น หยางหลิงชิงก็จับจ้องไปที่ศพทั้งสองด้วยความงุนงง

นางรู้เรื่องเกี่ยวกับหลงเฉินน้อยมาก  ทว่านั่นคือลักษณะเดียวกับที่ไป๋จ้านสงเสียชีวิต

“ท่านพี่  ท่านมาที่นี่หรือ...”

หยางหลิงชิงที่ซีดเผือดกลับค่อย ๆ สดใสขึ้น  อย่างไรก็ตาม เมื่อนางตระหนักว่าผู้อาวุโสทั้งสองแข็งแกร่งเพียงใด และตอนที่หลงเฉินจากเมืองพฤกษาหมอกไปเขาก็เพิ่งบรรลุขอบเขตชีพจรมังกรขั้นที่แปด  ดังนั้นจึงเป็นไปได้ยากที่เขาคือร่างสีแดงนั้น  หยางหลิงชิงจึงไม่กล้าตั้งความหวังมากนัก

“แม้ข้าจะเห็นไม่ชัด  ทว่าร่างสีแดงนั้นน่าจะเป็นเขา แต่เขาทรงพลังถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน?”

หยางหลิงชิงส่ายศีรษะ

“ดูเหมือนว่าข้าจะคิดมากไปจนเห็นภาพหลอนเสียแล้ว”

นางหัวเราะอยู่ในใจและกัดริมฝีปากพลางจับจ้องไปที่เหล่าผู้อาวุโส

เมื่อเห็นว่าหลงเฉินช่วยหลีจิ้งไว้ครั้งหนึ่งด้วยการเล่นงานผู้อาวุโสทั้งสอง  จ้าวลัทธิย่อมบังคับให้หลงเฉินแสดงตัวออกมา นับเป็นการลงมือที่ชาญฉลาด 

“หากเจ้าเป็นชายชาตรีละก็ ออกมาสู้กับข้าตัวต่อตัวอย่างเปิดเผยสิ  เจ้าหวาดกลัวสิ่งใดรึ?  เจ้าเป็นคนเช่นไรกัน  เป็นวีรบุรุษเช่นไรกัน?”

สายตาเย็นชาของจ้าวลัทธิกวาดมองไปทั่วแต่ก็ไม่พบสิ่งใด  จากนั้นเขาก็มองผู้อาวุโสอีกสองคนที่กำลังจู่โจมหลีจิ้งและคนอื่น ๆ หลีจิ้งสามารถรับมือคนคนเดียวได้ แต่สองพี่น้องหลี่เผิงและหลี่เฉิงนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย

หลงเฉินที่ซ่อนตัวอยู่รู้สึกบันดาลโทสะเมื่อเห็นหลี่เผิงและหลี่เฉิงตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

‘ข้ารู้สึกว่าข้าใกล้จะบรรลุสู่ระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์แล้ว  เห็นทีข้าคงต้องต่อสู้ครั้งสุดท้ายสินะ!’

เมื่อคิดได้เช่นนี้  ขณะที่หลี่เผิงและหลี่เฉิงกำลังเข้าใกล้ประตูแห่งความตายเข้าไปทุกที  หลงเฉินก็ใช้วิชา [กลายร่างวิญญาณมังกร] และพุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสทั้งสองราวกับลูกธนูโลหิต!

“[หมัดอสูรสุริยันผลาญฟ้า] --- [เพลิงสวรรค์มอดไหม้]!”

มือแต่ละข้างของหลงเฉินปลดปล่อยทักษะทั้งสองออกมาทันที!

การโจมตีที่ทรงพลังเช่นนี้ทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองที่บรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์หน้าซีดเผือดและรีบใช้ทักษะการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อเอาตัวรอด  ระหว่างนั้น  เมื่อสัมผัสได้ว่าหลงเฉินอยู่ที่ใด  จ้าวลัทธิก็พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูงสุดที่ทำได้!

“เจ้าคนทรยศ ตายเสียเถอะ!”

อย่างไรก็ตาม  เขาประมาทหลงเฉินเกินไป  หลงเฉินอยู่ใกล้กับผู้อาวุโสทั้งสองมากกว่า ขณะที่เปลวเพลิงโหมกระหน่ำพัดผ่านและเมื่อสายลมบ้าคลั่งจางหาย  สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงศพสองศพเท่านั้น…

ดวงตาของจ้าวลัทธิเบิกโพลงจนแทบถลนออกมา!

ยิ่งไปกว่านั้น  ขณะที่สังหารผู้อาวุโสทั้งสอง  เขาก็ไม่ปล่อยให้เลือดไหลออกจากร่างของพวกเขาเลย

‘ในเมื่อตาแก่เจ้าเล่ห์ทั้งสองเลือกที่จะอยู่ฝ่ายอธรรม  แม้แต่ความตายก็ไม่สามารถชำระล้างเรื่องชั่วช้าที่พวกเขาก่อได้  ด้วยวิชา [สกัดโลหิตสลายปราณ]  ข้าจะสามารถบรรลุสู่ระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ได้  และข้าก็ทำสำเร็จแล้ว!’

หลงเฉินลากศพทั้งสองไปพร้อมกับใช้เคล็ดวิชา [มังกรสวรรค์ย่างก้าว] อีกครั้งและพุ่งตัวเข้าไปในฝูงชน  เมื่อใช้วิชา [สกัดโลหิตสลายปราณ]  เลือดที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของหลงเฉินและถูกสกัดเป็นปราณโลหิตที่ไหลเวียนอยู่ในแก่นมนุษย์ที่จุดตันเถียนของเขา

“เจ้าเป็นใครกันแน่!  กล้าดีอย่างไรถึงสังหารผู้อาวุโสของข้า?”

จ้าวลัทธิถึงไม่สนใจแม้แต่น้อยเมื่อเหล่าสาวกของเขาตายไป แต่ผู้อาวุโสทั้งห้าติดตามเขามานานหลายปีและจงรักภักดีต่อเขามากนัก  เมื่อหลงเฉินฆ่าพวกเขาทั้งสี่คนภายในชั่วพริบตา  จ้าวลัทธิก็แทบจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที!

‘จ้าวลัทธิบรรลุระดับแก่นปฐพีจริง ๆ  ความเร็วของเขาช่างน่าทึ่งนัก!’

เมื่อสัมผัสได้ว่าคู่ต่อสู้กำลังมุ่งหน้ามาด้วยความเร็วขณะที่เขาซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน  หลงเฉินขมวดคิ้ว

‘ยังพอมีเวลาให้ข้าหล่อหลอมแก่นโลหิตพวกนี้!’

หลังจากดูดกลืนแก่นโลหิต  หลงเฉินก็โยนศพของผู้อาวุโสไปที่จ้าวลัทธิที่อยู่ใกล้ ๆ  เวลานี้จ้าวลัทธิกำลังบันดาลโทสะ  จิตสังหารแผ่ออกมาจากร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง

หลงเฉินไม่รอช้าและรีบหล่อหลอมเลือดให้เป็นพลังปราณ  แต่โชคไม่ดีนัก ในขณะที่แก่นมนุษย์ของเขาสั่นไหว แต่มันไม่เพียงพอให้เขาบรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ได้

‘ใกล้จะบรรลุอยู่แล้วเชียว ดูเหมือนว่าข้าคงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสู้กับเขาไปทั้งอย่างนี้!”

จ้าวลัทธินั้นทรงพลังอย่างไม่ต้องสงสัย  และหลงเฉินก็ไม่รู้เลยว่าตนเองจะต่อสู้กับคนผู้นี้อย่างเท่าเทียมได้อย่างไร  ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เตรียมใจมาเพื่อทำในสิ่งที่เขาไม่มั่นใจถึงเพียงนี้  แต่เพื่อเห็นแก่หยางหลิงชิงแล้ว  เขาก็มิอาจหลีกเลี่ยงการต่อสู้ได้อีกต่อไป

เวลานี้ดวงตาของหยางหลิงชิงรื้นไปด้วยน้ำตา

เมื่อหลงเฉินหยุดและคืนร่างเดิม  หยางหลิงชิงจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาคือใคร?

นางไม่สนใจอีกแล้วว่าเขาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร  สิ่งเดียวที่นางรู้คือหลงเฉินมาช่วยนาง  และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  สิ่งนี้ก็มากเกินพอแล้ว

“ท่านพี่...”

หยางหลิงชิงร้องเรียกออกมาโดยไม่รู้ตัว  น้ำตาของนางไหลอาบแก้ม

คำพูดของนางได้ยินไปถึงแม่เฒ่าหวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ  หลังจากครุ่นคิด  นางก็ผงะไปและรีบตะโกนบอกจ้าวลัทธิ

“ท่านจ้าวลัทธิ เด็กหนุ่มผู้นั้นคือหลงเฉินแห่งตระกูลหลิงอู่  เขาคือคนที่สังหารผู้คุมกฎเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อ ผู้คุมกฎชิน และผู้คุมกฎชื่อ  เขาคือคนของตระกูลหยาง!”

เสียงตะโกนทำให้จ้าวลัทธิชะงักงัน  เวลานี้เขากำลังเผชิญหน้ากับหลงเฉินที่เผยตัวออกมาจากฝูงชนและเตรียมต่อสู้  คำพูดของหญิงชราทำให้เขาตกตะลึงและนึกถึงเรื่องของคนผู้นี้  หากนี่เป็นความจริง  เช่นนั้นแล้วทุกอย่างก็เป็นเหตุเป็นผล  ทว่าความแข็งแกร่งของหลงเฉินไม่ได้เป็นไปตามที่เขาเคยรู้มา

“เจ้าคือหลงเฉินงั้นรึ?”  

จ้าวลัทธิสามารถเอาชนะเขาได้อยู่แล้ว  ดังนั้นเขาจึงวางท่าและเอ่ยถาม

“นั่นคือหลงเฉินรึ?”

หลีจิ้งและพี่น้องทั้งสองมองไปที่เขา  ดวงตาเบิกโพลงและปากอ้าค้าง

********************