“????????????????...............................”
“????????????.............................”
“.????.........”
เมื่อบรรเลงเพลงจบ อาตก็หันหน้าไปทางสมาชิกวงออเคสตร้าแล้วพูดออกมาว่า
“ผมอยากรู้จริงๆ ว่าสมาชิกวงออร์เคสตราจะเก่งสักแค่ไหน ช่วยเล่นให้ผมฟังสักหน่อยจะได้ไหม” อาตพูดยั่วยุออกมาพร้อมกับแฝงเจตนาซ่อนเร้น
“ถ้าคุณอยากรู้ พวกผมก็จะโชว์ให้ดู” วาทยากรของวงออร์เคสตราพูดออกมาอย่างมั่นใจ พร้อมกับให้จังหวะวงออร์เคสตราเล่นเพลงซิมโฟนี
“????????????..................”
“????????.................”
“????………….“
“มันยังไม่ดีพอ ไวโอลินบางคนยังเล่นคอมจังหวะอยู่” เมื่อฟังเพลงจบ อาตก็พูดตำหนิ พร้อมกับชี้ในสิ่งที่ผิดพลาดออกมา
“ ถ้าจะเรียกว่าดีมันต้องแบบนี้ ”อาตเริ่มบรรเลงบทเพลงระดับที่ 14 ของเขาออกมาในทันที เพื่อโชว์ความต่างระดับระหว่างพวกเขา
“????????????............................”
“????????................”
“????????..................”
“นี่ต่างหากที่เรียกว่าดี” อาตพูดออกมาเมื่อบรรเลงจบ
“ไหนโชว์ของดีของพวกคุณให้ผมดูหน่อยซิ”
“ก็ได้ คราวนี้นายจะต้องเสียใจที่ดูถูกพวกเรา” พูดจบวาทยากรก็ให้จังหวะแก่สมาชิกวงในทันที
“????????????.....................................”
“แค่นี้นะเหรอที่เรียกว่าดีที่สุดของพวกนาย แค่ติด 1 ใน 3 ยังไม่ได้เลย” อาตยิ่งเติมเชื้อไฟเข้าไปในบทสนทนามากยิ่งขึ้น
“ถ้าดีที่สุดมันต้องแบบนี้” อาตเริ่มบรรเลงบทเพลงลำดับที่ 13 ออกมา เพื่อเพิ่มความกดดันให้กับสมาชิกวงออร์เคสตรา
“????????????...............................”
“เอาล่ะถึงตาของพวกนายแล้ว อย่าทำให้ฉันเสียหูเชียวล่ะ” อาตพูดยั่วยุออกมา
“ว่าไงนะ! คราวนี้แหละคุณต้องขอโทษพวกเราทุกคน ” วาทยากร เริ่มให้จังหวะอีกครั้ง . . 2 ชั่วโมงให้หลัง เมื่ออาตฟังวงออเคสตร้าเล่นจบ อาตก็ได้พูดออกมาพร้อมกับตบมือ
‘แป๊ะๆๆๆ’ “ครั้งนี้พวกนายเล่นได้ดีมาก ฉันขอยอมแพ้จริงๆ แต่จงจำความรู้สึกนี้ไว้ล่ะ วินาทีที่พวกนายชนะฉันลงได้” อาตกล่าวชมเชยออกมา พร้อมกับมองสุพรรษาที่กำลังนั่งดูฉากทั้งหมดอยู่บนเก้าอี้ พร้อมกับผงกหัวให้
“ yes! ในที่สุดเราก็ชนะสักที ”
“พวกเราชนะจริงๆงั้นเหรอ” เหล่าสมาชิกวงออร์เคสตราพูดออกมาด้วยความรู้ตื่นเต้นดีใจ
“เอาล่ะทุกคนเงียบก่อน ก่อนหน้านี้อธิการบดีได้บอกฉันว่าถ้าพวกนายชนะฉันได้ ท่านจะเลี้ยงข้าวพวกนายแบบไม่อั้นเป็นการตอบแทน” อาตพูดพร้อมกับมองไปที่สุพรรษาซึ่งกำลังทำหน้าตกใจอยู่
“เอ๋! จริงงั้นเหรอ”
“อ้าวมัวรออะไรอยู่ รีบขอบคุณซะสิ” อาตกล่าวออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“ขอบคุณครับ/ค่ะท่าน” เหล่าสมาชิกวงออเคสตร้าพูดออกมา พร้อมกับที่อาตเดินเข้าไปหาสุพรรษา
“เธอนี่มันเจ้าเล่ห์นักนะ”
“ลูกไม้ย่อมตกไม่ไกลต้นอยู่แล้วนี่ครับท่าน” อาตพูดพร้อมกับมองไปที่ตาสุพรรษา
“ เมื่อกี้ทีฉันบอกว่าเธอเป็นคนดี ฉันขอคืนแล้วกัน ” ธเนศที่อยู่ข้างๆสุพรรษาพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเหยเก
“ อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ปกติผมก็เป็นคนดีศรีสังคมคนหนึ่งเลยนะครับ ” อาตพูดออกมาอย่างติดตลก
“ แต่ครั้งนี้เธอก็ทำได้ดีมาก อย่างน้อยพวกเขาก็ได้รับประสบการณ์ที่พ่ายแพ้ และได้รู้ว่าชัยชนะมันหอมหวลขนาดไหน ” สุพรรษากล่าวคำชื่นชมออกมา
“แต่มันจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนผมไม่รับประกันนะครับ”
“มันคงขึ้นอยู่กับพวกเขาแล้ว ” สุพรรษาพูดออกมาพร้อมกับมองไปที่วงออร์เคสตรา ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
“งั้นวันนี้ผมขอตัวลาแล้วกัน พอดีผมมีธุระที่สำคัญมากๆต้องไปทำต่อ” อาตพูดพร้อมกับทำท่าจะเดินจากไป
“ ธุระ? ธุระอะไรงั้นเหรอ ปกติฉันก็เห็นเธอว่างอยู่ตลอดเวลานี่นา ”
“ พอดีผมต้องรีบไปรับแฟนน่ะ ” พูดจบอาตก็เดินออกจากโรงละครไป ทิ้งไว้แต่คำพูดที่ทำให้อีกฝ่ายแข็งค้าง
หลังจากนั้นอาตก็ไปรับฟ้าที่คณะแล้วเดินกลับไปร้านกาแฟของอาต เพื่อไปกินอาหารฝีมือของเขาเหมือนกับเช่นทุกวัน พอตกเย็นอาตก็ได้ไปส่งฟ้าที่บ้าน แล้วจึงค่อยกลับมาสอนเหล่าพนักงานทำอาหาร ซึ่งมันก็กินเวลาไปถึง 5 ทุ่มจึงจะเสร็จ
---สถานีรถไฟ เวลาตี 5
ในตอนนี้อาตได้มายืนรอรถไฟที่อีกไม่นานก็จะมาเทียบท่าที่ชานชาลา ตั้งแต่ตอนตี 4 แล้ว
ปู้นๆ เสียงของรถไฟดังมาแต่ไกลและนั่นเป็นสัญญาณที่บอกกับอาตว่า เวลาที่เขารอคอยได้จบลงแล้ว เมื่อรถไฟเข้าเทียบท่าที่ชานชลา ก็ได้มีฝูงชนจำนวนมากเดินออกมาจากขบวนรถ
“ แม่ครับ! ทางนี้ครับ ” อาตตะโกนออกมาเมื่อเขาพบร่างแม่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
“ ว่าไงลูก ไม่ได้เจอกันเกือบเดือนดูตัวใหญ่ขึ้นนะเราน่ะ ” แม่ของอาตกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเอ็นดูและคิดถึง
“แค่นิดหน่อยเองครับแม่ มาครับเดี๋ยวผมช่วยถือของ” อาตเดินไปหยิบกระเป๋าสัมภาระของแม่เขาที่วางอยู่บนพื้น 2 ใบ
“ไม่ต้องลูก! เดี๋ยวแม่ช่วยถือ ”
“ให้ผมถือนะดีแล้วครับแม่ แม่แค่ตามผมมาที่รถก็พอแล้ว”
“ลูกมีรถด้วยงั้นเหรอ”
“ครับแม่ ผมพึ่งซื้อมาเอง ถ้าแม่เห็นแล้วจะต้องตกใจ ในตอนนั้นใครจะไปคิดกัน ว่าแค่ใปสอบใบขับขี่เล่นๆ แล้วจะได้มาใช้จริงในตอนนี้” อาตพูดออกมาพร้อมกับนึกถึงความหลัง ในช่วงก่อนที่เขาจะสอบเอ็นทรานซ์ซะอีก โดยในตอนนั้นอาตได้ยืมรถกระบะของลุงที่รู้จักไปสอบใบขับขี่ ซึ่งเขาก็ได้มาตั้งแต่ครั้งแรกที่ทำ …… “นี่รถใครนะลูก” แม่ของอาตพูดออกมาอย่างตกใจเมื่อเธอได้เห็นรถ mitsubishi 3000 gto ที่จอดอยู่
“คันนี้แหละครับแม่รถผมเอง สวยใช่ไหมล่ะ” อาตพูดออกมาอย่างภูมิใจ
“แล้วจะรออะไรอยู่ครับแม่ รีบขึ้นรถกันเถอะ” อาตพูดออกมาพร้อมกับเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้กับแม่ของเขา แล้วจึงค่อยนำกระเป๋าสัมภาระไปเก็บ
“ได้จะได้”
เมื่อเห็นว่าแม่ของเขาขึ้นรถแล้ว อาตก็ขับรถออกไปบนท้องถนน โดยมีเป้าหมายคือร้านกาแฟของเขา. โดยใช้เวลาแค่ 30 นาที อาตก็ได้ขับรถมาถึงยังจุดหมาย
“นี่คือร้านของลูกงั้นหรอ” เมื่อแม่ของอาตเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็พูดออกมาอย่างตะลึง
“ใช่แล้วครับแม่ แต่เรารีบเข้าไปข้างในกันเถอะครับ”
“ก็ได้จะ” พูดจบอาตก็นำแม่ของเขาเข้าไปข้างในร้านแล้วขึ้นไปยังชั้น 3 เพื่อนำสัมภาระไปเก็บไว้ในอีกห้องนึง
“แม่เดินทางมาเหนื่อยๆ เข้าไปพักข้างในก่อนก็ดีนะครับ”
“ไม่เป็นไรจะลูก เดี๋ยวแม่จัดเสื้อผ้าก่อน”
“ผมว่าแม่ไปนอนก่อนดีกว่าครับ เสื้อผ้าค่อยจัดก็ได้ นอนบนรถไฟนานๆมันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ” อาตพูดออกมาอย่างเป็นห่วง
“งั้นแม่จะทำตามที่ลูกพูดแล้วกัน” แม่ของอาตพูดออกมาอย่างสุขใจและอิ่มเอมหัวใจ
“ขอบคุณครับแม่”
เมื่อเห็นแม่เดินไปนอนที่ห้องแล้ว อาตก็ไม่รู้สึกห่วงกับอะไรอีกต่อไป หลังจากนั้นจึงค่อยเดินลงมาข้างล่างเพื่อเช็คของที่อยู่ในสต๊อกสินค้าและเตรียมร้านในตอนเช้าจนเวลาเลยมาถึงตอน 8 โมงเช้า
“สวัสดีครับหัวหน้า ทำไมวันนี้ตื่นมาเช้าจัง” เก่งพูดแซวออกมา
“พอดีฉันเพิ่งไปรับแม่มาเมื่อตอนตี 5 นี้เอง มันเลยตื่นเช้าน่ะ”
“แม่ของหัวหน้า?”
“ใช่แล้วล่ะ แล้วแม่ของฉันก็จะมาดูแลร้านตอนที่ฉันไม่อยู่ด้วย ยังไงก็ฝากดูแลท่านด้วยนะ”
“ไม่ต้องห่วงครับหัวหน้า ผมจะดูแลให้ดีที่สุด”
“เลิกเลียแล้วก็มาช่วยเปิดร้านกันเถอะ”
“Ok ครับหัวหน้า”
แต่ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังออกมาจากกระเป๋ากางเกงของอาต
-----------------------------------------------------------------------------------------
พูดคุยท้ายเรื่อง. อาจจะมีคนที่สงสัยอยู่ว่าทำไมอาตต้องยอมรับเงื่อนไขของอีกฝ่าย นั้นก็เพราะถ้าจะอ้างข้อตกลงเดิมๆมาใช้ตลอดก็ไม่ได้ เพราะจะทำให้ความหน้าเชื่อถือหมดลง แต่จะให้ปฏิเสธชมรมกีฑาต่อก็ไม่ได้ เพราะหลวมตัวพูดไปแล้วว่าขึ้นอยู่กับอธิการบดี ดังนั้นจึงต้องหาวิธีสร้างผลงาน เพื่อที่จะทำข้อต่อรองใหม่
312K
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
