"นอกจากเสียงละเมอของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ!"
"........"
---------------------------
'เรียกไปก็เจ็บคอเปล่าๆ ท่านกำลังอยู่ในฝันนะ..ไม่รู้ตัวหรือไง?'
'เรียกไปก็เจ็บคอเปล่าๆ ท่านกำลังอยู่ในฝันนะ..ไม่รู้ตัวหรือไง?'
'หรือว่า..เราจะฝันไปจริงๆ?'
'ถ้าอย่างนั้น..พัดนั่นล่ะ!?' ดวงตาสีนิลจับจ้องพัดเงินเล่มใหญ่ที่เพิ่งถูกเก็บกลับคืนถึงมือตนเมื่อครู่ก่อน พ่อบ้านบอกว่าสาวใช้ผู้หนึ่งเก็บมันได้ที่หน้าเรือนชุนเทียนซึ่งเป็ที่พักของเขา ทั้งที่พัดเล่มนี้มักจะวางอยู่ในห้องของเขาตลอด นั่นก็หมายความว่า...
นิ้วเรียวยาวคว้ากระดาษได้ก็เร่งสะบัดปลายพู่กันตามภาพในห้วงความฝันอย่างว่องไว เพียงครู่เดียว ใบหน้างามแฉล้มของสตรีอายุราว 14-15 ปีก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาหงส์คู่นั้นยังคล้ายชม้ายมองมาอย่างยั่วเย้าไม่ขาดจนเฉินหงิต้องกัดกรามแน่น
"สี่เย่! จื้อส่วน!"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
"ให้คนติดตามหาข่าวของสตรีในภาพนี้มาให้เราโดยเร็ว ทุกเื่!"
"พ่ะย่ะค่ะ"
--------------------------
"ท่านแม่..ลูกนอนต่อได้หรือไม่เ้าคะ? ลูกรู้สึกไม่มีแรงเลย..."
"อย่าเกเรนักเลยเสี่ยวเจี๋ยจอมเ้าเล่ห์ของแม่ วันนี้พี่จิ้นเจี๋ยก็มาหาั้แ่เช้าแล้วนะ เห็นว่ามีของฝากน่าสนใจมาให้ด้วย"
"ลูกท่านลุงหลี่นั่นหรือเ้าคะ?" เสียงหวานขึ้นจมูกในฉับพลัน "เขาเป็ญาติฝ่ายท่านแม่นี่เ้าคะ จะมาหาลูกทำไมทุกวัน? ไม่ได้ป่วยไข้ให้ต้องมาเยี่ยมสักหน่อย!"
"เ้าลูกคนนี้นี่..." ผู้เป็มารดาอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางเบื่อหน่ายของผู้เป็ธิดา หลี่จิ้นเจี๋ยเป็บุตรคนเดียวของหลี่จิ้นปิงที่เป็ลูกพี่ลูกน้องห่างๆของนางและเป็อีกผู้หนึ่งที่หมั่นเพียรมาเทียวไล้เทียวขื่อเจี๋ยเอ๋อร์ของตนอยู่เสมอ หน้าตาท่าทางและนิสัยก็เข้าทีดีอยู่หรอก เสียแต่เมิ่งเจี๋ยน้อยไม่ถูกใจก็เท่านั้น!
"ท่านแม่เ้าคะ ท่านรู้จักชินอ๋องหรือไม่เ้าคะ?"
180
