ลูกสาวแม่หม้ายที่รัก

'๐๐:๐๐ น.'
ตัวเลขแสงสีแดงกะพริบแจ้งเตือนบนหน้าปัดเรือนเล็กตรงโต๊ะข้างเตียงนอนใหญ่ ตัวเลขสีแดงสดทอดฉายสว่างขึ้นวูบวาบท่ามกลางความมืดมิด สะท้อนเข้าสู่คลองสายตาของผมที่กำลังนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงกว้าง ทุกลมหายใจเข้าออกซาบซ่านไปด้วยความตึงเครียดหนักอึ้งที่คดเกร็งอยู่กลางอก
เที่ยงคืนตรง... เวลาที่กระดานเดิมพันตัวจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นตามนัดหมาย
ผมนอนตะแคงข้าง ทอดสายตามองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าบนฟูกหนานุ่มข้างกาย แผลงผ้าอ้อมและหมอนหนุนอีกใบยังคงไร้ร่องรอยการแตะต้อง ลมเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศเป่าพลิ้วผ่านความเงียบสงัดของห้องนอนใหญ่ พี่เกดยังคงไม่กลับมา... หลังจากสายโทรศัพท์ถูกตัดขาดไปเมื่อช่วงค่ำยามสามสิบนาทีที่แล้ว น้ำเสียงรีบร้อนประหม่าของเธอที่เอ่ยตัดบทเพื่อจัดการเอกสารสัญญากู้เงินก้อนโตกับกิตติธัช—อดีตสามีมหาเศรษฐี—ยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวของผมราวกับเสียงหลอนประสาท
ความรู้สึกตื่นตระนก ความเจ็บปวดอันลึกซึ้ง และความน้อยเนื้อต่ำใจในฐานะสามีแต่งงานใหม่ที่ไร้ตัวตนลอยเวียนวนอยู่ในมโนสำนึก ทว่าในวินาทีนี้... ความหวาดหวั่นพรั่นพรึงต่อข้อความข่มขู่ของนิชาที่สลักลึกอยู่ในความคิดกลับทรงพลังยิ่งกว่า ความลับอันมืดดำ ความสัมพันธ์แอบแฝงที่แสนเสียวซ่าน และกระดานเดิมพันที่เธอสลักไว้ กำลังเรียกร้องให้ผมต้องก้าวออกไปรับหน้าตามนัดหมายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
ผมกอดอกตัวเองไว้แน่นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียงนอนใหญ่ ยื่นมือไปคว้าเสื้อกาวน์ลำลองตัวยาวมาคลุมทับชุดนอน สวมรองเท้าสำหรับเดินในบ้านอย่างแผ่วเบาที่สุด ผมก้าวเท้าตรงไปยังประตูห้องนอน ยื่นมือที่เริ่มสั่นระริกไปหมุนลูกบิดประตูโลหะ ดึงบานประตูไม้เนื้อแข็งให้เปิดออกทีละน้อย เพื่อไม่ให้เกิดเสียงร่องไม้เสียดสีแม้เพียงกริ๊กเดียว
เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูห้องนอนใหญ่ ความมืดสลัวและบรรยากาศเงียบสงัดของคฤหาสน์หรูชั้นบนก็เข้าปกคลุมเรือนร่างของผมทันที
โถงทางเดินชั้นบนยามเที่ยงคืนทอดตัวยาวสลัว มีเพียงแสงไฟกิ่งสีเหลืองนวลดวงเล็กๆ ที่เปิดทิ้งไว้ตรงมุมทางเชื่อมกำแพง ส่องกระทบพื้นไม้ขัดมันสะท้อนเงารางๆ ของเสาคฤหาสน์และเฟอร์นิเจอร์ประดับราคาแพง ทุกก้าวที่ผมก้าวผ่าน เงาดำของสิ่งของเหล่านั้นคล้ายจะขยายตัวทอดทับลงมาบีบคั้นหัวใจ เสียงลมหายใจของผมเองดังฟังชัดในความเงียบ ขณะที่เสียงหัวใจข้างในอกซ้ายรัวกระหน่ำเหมือนเสียงกลองศึกที่กำลังนับถอยหลังสู่วันประหาร
ผมตกเป็นเบี้ยล่างอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง... ผมรู้ดีในอก ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือของหญิงสาววัยเพียงยี่สิบสี่ปีอย่างนิชา มันทั้งบีบคั้น หวาดหวั่น และเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ทว่าเท้าทั้งสองข้างกลับไม่อาจหยุดก้าวเดินได้ ราวกับมีด้ายดึงรั้งที่สลักไว้กับโชคชะตา บังคับให้ผมต้องเดินมุ่งหน้าไปสู่กับดักที่เธอนัดหมายไว้
สองเท้าพาเรือนร่างอันสั่นเทาเดินลัดเลาะผ่านโถงทางเดินมืดสลัว จนกระทั่งมาหยุดลงอยู่ตรงหน้าประตูห้องทำงานส่วนตัวของนิชา
บานประตูไม้แกะสลักสีเข้มปิดสนิท มีเพียงร่องแสงส้มรำไรเล็ดลอดออกมาจากช่องว่างใต้บานประตู บอกให้รู้ว่าคนที่อยู่ข้างในกำลังรอคอยการมาถึงของผมอย่างสงบนิ่ง ผมยืนหยุดนิ่งอยู่หน้าประตู กลืนน้ำลายเหนียวเหนอะลงคอที่แห้งผาก ยื่นมือขึ้นแตะลูกบิดประตูโลหะเย็นเฉียบ สูดลมหายใจเข้าลึกสุดอกเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะหมุนลูกบิดแล้วค่อยๆ ผลักบานประตูให้เปิดออกอย่างแผ่วเบา...

แสงไฟส้มรำไรจากโคมไฟโต๊ะทำงานดวงเดียวส่องสว่างขมุกขมัวอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวอันกว้างขวางของนิชา 
กลิ่นหอมประจำตัวอันอันตราย—กลิ่นน้ำหอมดอกไม้หวานซ่อนกลิ่นอันลึกลับและเย้ายวน—ลอยล่องปะทะเข้ากับนาสิกประสาทของผมทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ผมหมุนตัวปิดประตูลงอย่างเบามือ ละสายตามองผ่านความมืดสลัวตรงไปยังมุมห้องทำงาน 
ตรงนั้น... บนเก้าอี้นวมตัวยาวบุผ้ากำมะหยี่สีเข้ม ร่างเพรียวระหงของนิชานั่งเอียงกายทอดตัวอยู่อย่างสง่างาม นิชาสวมชุดทำงานลำลองเนื้อผ้าแพรมันลื่นสีดำสนิท ขาเรียวยาวสวมกางเกงเรียบหรูสลับไขว่ห่างอย่างทรงอำนาจ ในมือเรียวสวยหยกขาวของเธอถือแก้วน้ำใสไหวระริก ท่าทางของเธอดูสงบนิ่ง มั่นใจ และเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด ราวกับนางจิ้งจอกสายเลือดมหาเศรษฐีที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อเดินเข้ามาติดดักด้วยความบันเทิงใจ
ใบหน้าคมสวยแสนเย็นชาของเธอเอียงมองมาทางผม ดวงตากลมโตคู่คมฉายประกายแวววาวในความมืดสลัว รอยยิ้มละไมพรายขึ้นตรงมุมปากบางเฉียบอันละมุนน่าหลงใหล
"มาตรงเวลาดีนี่คะ... คุณพ่อเลี้ยง"
น้ำเสียงเรียบต่ำทว่านุ่มนวลและแฝงด้วยความทรงอำนาจเอ่ยทักทายขึ้นก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัด น้ำเสียงนั้นฟังดูผ่อนคลาย แต่กลับส่งแรงอัดฉีดความตึงเครียดเข้าสู่หัวใจของผมจนคดเกร็ง
ผมพยายามรวบรวมสติ ยืนปักหลักอยู่ตรงหน้าประตู พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นพร่าขณะเอ่ยตอบเธอ"ผมมาตามนัดแล้ว... นิชา คุณต้องการอะไรกันแน่? ข้อความที่คุณส่งมา... เรื่องกระดานเดิมพันอะไรนั่นหมายความว่ายังไง?"
นิชายกแก้วน้ำขึ้นจิบแผ่วเบา ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะข้างเก้าอี้นวมอย่างนุ่มนวล เธอเอนหลังพิงเบาะกำมะหยี่ มองผมด้วยสายตาเย้ยหยันแสนเสน่หา ริมฝีปากสวยกระตุกยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกด้าน
"รีบร้อนจังเลยนะคะภัทร..." เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกชื่อผมโดยปราศจากคำว่า 'คุณ' หรือ 'พ่อเลี้ยง' น้ำเสียงหวานแหบเสน่ห์นั้นกรีดลงบนความรู้สึกของผมอย่างจัง "ยังไม่ทันได้นั่งพักคุยกันดีๆ เลย กังวลเรื่องแม่มากขนาดนั้นเลยเหรอคะ? หรือว่า... กำลังกลัวความจริงเรื่องกิตติธัชกันแน่?"
คำว่า 'กิตติธัช' ที่หลุดออกมาจากปากของนิชา ทำเอาหัวใจของผมกระตุกวูบ! ร่างกายเกร็งสะท้าน สายตาของผมจ้องมองเธอด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด
"คุณ... คุณพูดเรื่องอะไร?" ผมถามเสียงแผ่ว ลมหายใจเริ่มติดขัด
นิชายกยิ้มเย้ยหยัน เธอปรับท่าทางนั่งยืดกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังอันเยือกเย็น เผยข้อมูลลับชั้นลึกที่เธอแอบสืบรู้มาอย่างละเอียดถี่ถ้วน
"คุณคิดว่าฉันเป็นเด็กโง่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรในบ้านหลังนี้เลยเหรอคะ?" นิชาเอ่ยขึ้นพร้อมดวงตาทอดมองผมอย่างนึกสนุก "ฉันสืบรู้มาหมดแล้วค่ะ... เรื่องที่บริษัทของแม่กำลังประสบปัญหาสภาพคล่องทางการเงินหนักหน่วงจนแทบจะล้มละลาย และคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยกอบกู้บริษัทฉุกเฉิน ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น 'กิตติธัช' พ่อแท้ๆ ของฉัน และอดีตสามีมหาเศรษฐีของแม่คุณนั่นแหละ!"
หัวใจของผมตกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที! เลือดในกายเย็นเฉียบจนแข็งเกร็ง ความจริงที่ว่านิชาสืบรู้เรื่องความสัมพันธ์และวงเงินช่วยเหลือของกิตติธัชกับพี่เกดอย่างทะลุทะลวง ทำให้ผมรู้สึกจุกแน่นในอกจนพูดไม่ออก
นิชายังคงเอ่ยต่อไปอย่างตอกย้ำ ทุกคำพูดของเธอเหมือนคมดาบที่เฉือนลงบนความหวังของผมทีละนิด"กิตติธัชไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยฟรีๆ หรอกนะ... เขายื่นข้อตกลงลับและพันธะสัญญาเงินกู้ก้อนโตหลายร้อยล้านบาท พร้อมหลักประกันผูกมัดบริษัทของแม่ไว้อย่างแน่นหนา และตอนนี้... แม่ของคุณก็กำลังนั่งเซ็นเอกสารพันธะสัญญานั้นอยู่กับเขาในยามค่ำคืน ไม่ยอมกลับบ้านมานอนกับสามีแต่งงานใหม่อย่างคุณ..."
นิชาว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของเธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมที่กำลังสับสนและสั่นระริก"น่าสงสารจังเลยนะคะ... สามีแต่งงานใหม่ผู้แสนดี แต่กลับไม่มีอำนาจทางการเงินหรืออิทธิพลอะไรพอที่จะช่วยภรรยาตัวเองได้เลย ต้องยอมปล่อยให้ภรรยาเดินกลับไปหาอดีตสามีมหาเศรษฐีเพื่อกู้เงิน... คุณรู้สึกยังไงบ้างล่ะคะภัทร? รู้สึกไร้ค่าดีไหม?"
คำพูดขยี้ซ้ำของนิชาปักลึกเข้ากลางอกของผมเต็มรัก ความจริงอันแสนเจ็บปวดที่ผมพยายามซ่อนไว้ในใจถูกเธอเปิดเปลือยออกมาอย่างสิ้นเชิง ผมยืนนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นถี่ระทึกด้วยความสับสน จุกแน่น และท้อแท้ ความรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงเบี้ยไร้กำลังในกระดานเดิมพันของครอบครัวมหาเศรษฐีนี้ โถมทับลงมาจนผมแทบไร้แรงหยัดยืน นิชากุมความลับทั้งหมดไว้ในมือ และนั่นทำให้ผมกลายเป็นรองเธออย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่อาจโต้แย้งใดๆ ได้เลย

นิชายกยิ้มเย้ยหยันด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุดเมื่อเห็นปฏิกิริยาตกตะลึงและหมดทางสู้ของผม
เรือนร่างเพรียวระหงในชุดทำงานผ้าแพรมันลื่นค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมตัวยาว เธอเยื้องก้าวเดินเข้าหาผมช้าๆ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นไม้ขัดมันดังเป็นจังหวะหนักแน่นแปรปรวน 'กรับ... กรับ... กรับ...' ในความเงียบสงัด ระยะห่างระหว่างเราสองคนลดลงทีละนิด จนกระทั่งเธอมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผมในระยะประชิด 
ลมหายใจอุ่นผ่าวของนิชาเป่ารดเบาๆ ตรงแผงอกของผม กลิ่นหอมดอกไม้ซ่อนกลิ่นประจำตัวอันอันตรายของเธอตลบอบอวลตลบตลอน เข้มข้นจนผมแทบมัวเมาและหายใจไม่ออก ใบหน้าคมสวยงามสง่าเอียงเงยขึ้นมองผม ริมฝีปากระหงกระตุกยิ้มเสน่หาที่ดุดันและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
เธอขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นอกนุ่มนิ่มภายใต้ชุดผ้าแพรแทบเบียดชิดกับเสื้อกาวน์ลำลองของผม นิชายื่นมือเรียวสวยขึ้นมา แตะนิ้วมือเย็นเฉียบลงบนสันคางของผมเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ดันใบหน้าของผมให้สบตาฉายประกายแวววาวของเธอตรงๆ
"ในเมื่อคุณมันไร้กำลังบนกระดานเงินกู้ของพ่อกับแม่..." นิชาเอ่ยกระซิบเสียงต่ำแผ่วเบา ทว่าทุกคำกลับทรงอำนาจและหนักแน่น "ถ้างั้น... เรามาเล่นกระดานเดิมพันของเราสองคนแทนดีกว่าไหมคะ?"
ผมกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ร่างกายเกร็งแข็ง "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง ข้อตกลงอะไร?"
นิชายิ้มเย้ยหยันแสนเสน่หา ก่อนจะยื่น "ข้อเสนอที่บิดเบี้ยว" ฉบับใหม่ในเกมการละเล่นของเธอออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ข้อเสนอของฉันง่ายมากค่ะ..." นิชาเอ่ยพร้อมกระซิบข้างใบหูของผม น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... คุณต้องยอมรับสถานะ 'ทาสอารมณ์' ของฉันอย่างสมบูรณ์แบบ!"
คำว่า 'ทาสอารมณ์' ดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวของผมราวกับเสียงฟ้าผ่า! ผมตาโตด้วยความตกตะลึง อ้าปากค้างทว่าไม่อาจเอื้อนเอ่ยเสียงใดออกมาได้
นิชาขยับใบหน้ากลับมาจ้องตาผม ขยายความข้อเสนออันบิดเบี้ยวของเธออย่างเหนือกว่า"คุณต้องปฏิบัติตามคำสั่งของฉันแต่เพียงผู้เดียว... คอยรับฟังคำสั่ง คอยตอบสนองความต้องการ คอยรองรับอารมณ์และความเสน่หาของฉันเมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันเรียกร้อง ห้ามขัดขืน ห้ามปฏิเสธ และห้ามเรียกร้องพันธะใดๆ ทั้งสิ้น คุณต้องกลายเป็นทาสอารมณ์ของฉันทั้งร่างกายและความรู้สึก... เริ่มตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป!"
ผมสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ความรู้สึกขัดแย้งโถมทับเข้ามาอย่างรุนแรง "นิชา... นี่มันบ้าไปแล้ว! คุณจะให้ผมรับสถานะแบบนั้นได้ยังไง! ผมเป็นสามีของแม่คุณนะ!"
"แล้วไงคะ?" นิชายกยิ้มดุดัน ดวงตาคู่คมทอดมองผมอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณปฏิเสธ... ถ้าคืนนี้คุณไม่ยอมรับข้อเสนอเป็นทาสอารมณ์ของฉัน..."
นิชาละมือจากสันคางของผม เปลี่ยนเป็นยื่นนิ้วเรียวไปลูบไล้ผ่านแผงอกของผมลงมาถึงหน้าท้องแผ่วเบา พร้อมกับเอ่ยคำข่มขู่ขยี้ซ้ำอย่างทรงอำนาจและเยือกเย็นที่สุด
"ถ้าคุณไม่ยอม... คืนนี้ฉันจะเดินออกไปเปิดโปงความลับทั้งหมดทันที! ฉันจะบอกแม่เรื่องสัญญากู้เงินของพ่อที่ฉันสืบรู้ และที่สำคัญที่สุด... ฉันจะเปิดโปงเรื่องที่เราแอบมีความสัมพันธ์สวาทลับๆ ด้วยกัน! ฉันจะบอกคนทั้งคฤหาสน์ว่าคุณแอบเอาลูกสาวคนโตของภรรยาตัวเอง! ฉันจะทำลายชีวิตคู่ของคุณกับแม่ให้ป่นปี้ และคฤหาสน์หรูหลังนี้... ก็จะพังทลายลงในคืนนี้ทันที!"
คำข่มขู่ขยี้ซ้ำของนิชาทรงอานุภาพราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาทำลายทุกสิ่ง!
ผมยืนตกเป็นเบี้ยล่างอย่างสมบูรณ์แบบ... ร่างกายของผมสั่นระริก ลมหายใจติดขัด จุกแน่นในอกจนแทบหายใจไม่ออก ในใจของผมมวนซ่านและเต็มไปด้วยความกลัวอันบริสุทธิ์... กลัวว่าชีวิตคู่กับพี่เกดจะพังทลาย กลัวว่าความลับแอบแฝงจะถูกเปิดโปงจนไม่เหลือชิ้นดี กลัวว่าคฤหาสน์และความสงบสุขปลอมๆ นี้จะแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน
ทว่า... ท่ามกลางความหวาดกลัวอันหนักอึ้งนั้น ลึกลงไปในมโนสำนึกส่วนลึกที่สุดของผม กลับมีอารมณ์ความรู้สึกอันบิดเบี้ยวและอันตรายประทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้าม!
ความตื่นเต้นเสียวซ่านอันดำมืด ผสมผสานกับการถูกหญิงสาววัยเพียงยี่สิบสี่ปี—ลูกสาวคนโตแท้ๆ ของภรรยาผู้ทรงเสน่ห์ เล่ห์เหลี่ยมสูง และทรงอำนาจ—บีบบังคับสยบให้อยู่ใต้เท้า ความรู้สึกของการตกเป็นทาสอารมณ์ การสยบยอมต่อเรือนร่างและอำนาจของเธอ มันกระตุ้นสัญชาตญาณความกระสันและความอยากรู้อยากเห็นในกายของผมให้ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบิดเบี้ยว!
ความกลัวที่จะสูญเสียพี่เกด และความเสียวซ่านชวนหลงใหลที่ถูกข่มขู่เป็นทาสอารมณ์ ตีรวนสอดประสานกันอยู่ในอกของผมอย่างหนักหน่วง
"กะ... ก็ได้..." ผมเอ่ยตอบออกไปในที่สุด น้ำเสียงสั่นพร่า แห้งผาก และเต็มไปด้วยความยอมแพ้ "ผม... ผมยอมรับข้อเสนอของคุณ..."
ผมค่อยๆ ก้มหน้าลง ตกเป็นเบี้ยล่างและยอมรับสถานะทาสอารมณ์ของเธอด้วยความจำยอมอย่างไม่อาจขัดขืนใดๆ ได้อีกต่อไป

นิชายกยิ้มเย้ยหยันด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด ดวงตาคู่คมของเธอประกายแวววาวไปด้วยชัยชนะอันเด็ดขาด รอยยิ้มแสนเสน่หาและเย้ยหยันของเธอพรายกว้างขึ้นเมื่อเห็นผมน้อมรับคำสั่งและสยบยอมอยู่ใต้โอวาทของเธอโดยสมบูรณ์
"น่ารักมากค่ะ... ทาสอารมณ์ของฉัน"
นิชาเอ่ยคำชมเชยที่บาดลึก น้ำเสียงหวานนุ่มนวลแฝงด้วยความเย้ยหยันอย่างมีชัย เธอเอื้อมมือเรียวสวยหยกขาวออกมา ยื่นไปจับจูงข้อมือของผมไว้ นิ้วมือเรียวยาวของเธอคล้องประสานเข้ากับนิ้วมือของผมอย่างแน่นหนาและแข็งแกร่ง สสัมผัสผิวกายนุ่มลื่นทว่าร้อนผ่าวของเธอส่งผ่านข้อมือเข้าสู่หัวใจของผมที่กำลังเต้นระทึก
นิชาออกแรงดึงข้อมือของผมเบาๆ บังคับให้ผมต้องก้าวเท้าเดินตามเธอไป 
เธอจับจูงผมพาเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัว พาเรือนร่างของผมก้าวพ้นประตูออกมาสู่โถงทางเดินชั้นบนของคฤหาสน์ยามเที่ยงคืน บรรยากาศรอบตัวยังคงมืดสลัวและเงียบสงัดราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงก้าวเท้าของเราสองคนที่ดังสอดประสานกันไปตามพื้นไม้ขัดมัน
ผมเดินตามหลังเรือนร่างเพรียวระหงของนิชาไปอย่างหมดทางสู้ สายตาทอดมองแผ่นหลังนวลเนียนและเอวคอดกิ่วของเธอที่พลิ้วไหวอยู่ตรงหน้า ข้อมือของผมถูกนิ้วมือเรียวสวยของเธอกำประสานไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระแม้เพียงวินาทีเดียว ทุกก้าวที่เดินผ่านความมืดสลัว หัวใจของผมเต้นระทึกตูมตามรัวกระหน่ำเหมือนเสียงกลอง เลือดอัดฉีดซาบซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
นิชาจับจูงผมลัดเลาะผ่านโถงทางเดินชั้นบน มุ่งหน้าตรงไปยังประตูห้องนอนใหญ่ส่วนตัวของเธอที่ตั้งอยู่สุดทางเดิน...
เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องนอนส่วนตัว นิชายื่นมืออีกข้างไปหมุนลูกบิดประตู ผลักบานประตูไม้เนื้อดีให้เปิดออกกว้าง พาผมก้าวพ้นธรณีประตูข้ามเข้าสู่ห้องนอนส่วนตัวอันกว้างขวางและหรูหราของเธอ กลิ่นหอมดอกไม้ซ่อนกลิ่นตลบอบอวลเข้มข้นยิ่งกว่าในห้องทำงาน อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันลึกลับ เย้ายวน และอันตราย
นิชาจับจูงผมเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องนอนมืดสลัว ก่อนที่เธอจะละมือออกจากข้อมือของผม เดินเอี้ยวตัวกลับไปที่ประตูห้อง
เธอผลักบานประตูให้ปิดลงอย่างแผ่วเบาไร้เสียง... แล้วยื่นมือเรียวสวยขึ้นไปหมุนดาลล็อคประตูโลหะ 
'คลิก...'
เสียงดาลล็อคประตูดังขึ้นอย่างชัดเจน เงียบกริบท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัดภายในห้องนอนส่วนตัวของเธอ!
เสียงล็อคประตือนั้นราวกับเสียงปิดผนึกโชคชะตาของผมอย่างสมบูรณ์แบบ...
ผมยืนหยุดนิ่งอยู่เคียงข้างนิชาในห้องนอนส่วนตัวอันกว้างขวาง ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงดวงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา สัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบกายที่เต็มไปด้วยความดึงดูด แรงปรารถนาอันอันตราย และความตึงเครียดเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำ หัวใจของผมเต้นระทึกตูมตามจนแทบหลุดออกมานอกอก ร่างกายสั่นสะริกด้วยความกลัวผสมผสานความซ่านเสียวอย่างถึงที่สุด...
ผมตกอยู่ในห้องนอนส่วนตัวของนิชาสองต่อสองยามเที่ยงคืน ประตูล็อคสนิท และผมได้กลายเป็น "ทาสอารมณ์" ของเธออย่างสมบูรณ์แบบ... พร้อมแล้วที่จะถูกเธอควบคุมและลงโทษด้วยกามารมณ์อันเร่าร้อนเหนือจินตนาการ