S Family Love Story

Sol xx Mifa 5

ตั๋วหนังสองใบถูกเก็บลงสมุดบันทึก พร้อมกับเล่าเหตุการณ์ที่เจอวันนี้ผ่านตัวหนังสือ ฉันเจ็บจนจุกแน่นอกไปหมด ไม่มีหยาดน้ำตาเหมือนช่วงที่แอบรักเขาแรก ๆ แต่ตอนนี้เหมือนฉันกำลังรอคอยเวลาที่จะค่อย ๆ ก้าวถอยให้ห่างจากเขา พูดไปงั้นแหละ ฉันทำไม่เคยได้สักครั้ง ปากบอกจะหยุดจะพอ แต่พอเอาเข้าจริงเพียงแค่เขาทักมาหัวใจบ้าก็หวั่นไหวไปเสียทุกครั้ง

พอสอบเข้าคณะนี้ได้พ่อก็ซื้อคอนโดใกล้กับมหาลัยให้พร้อมกับรถไว้ขับหนึ่งคัน ท่านรู้ว่าฉันจะต้องเรียนหนักมากแค่ไหนเลยซื้อไว้ให้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ที่นี่มีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก หนึ่งห้องครัว ส่วนห้องน้ำมีในห้องนอนหนึ่งห้องเป็นห้องใหญ่ส่วนด้านนอกเป็นห้องน้ำเล็ก มีบางครั้งที่พี่ชายทั้งสองอย่างพี่มีเงินกับพี่มีตังค์จะมาพักด้วยหากวันไหนเลิกงานดึกแล้วคอนโดฉันอยู่ใกล้ พี่ก็จะแวะเข้ามาค้างด้วย พี่ ๆ เองก็มีคอนโดเป็นของตัวเองอยู่แล้วอยู่ห่างจากฉันพอสมควรแต่ก็ไม่ได้ถามว่าอยู่ที่ไหนเพราะคิดว่าบางทีพี่อาจจะอยากได้ความเป็นส่วนตัว ถ้าหากพี่จะบอกก็คงบอกเองนั่นแหละ

เกือบสี่ทุ่มไลน์กลุ่มเพื่อนมัธยมก็ดังขึ้นเป็นแฟงที่โทรกลุ่มเข้ามา ฉันกดรับทันทีอย่างคิดถึงเพื่อน นอกจากฉัน แฟงก็มีมิลนี่แหละที่อยู่ในสายส่วนคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้ทำอะไรกันอยู่ถึงไม่ว่างรับ

“คิดถึงจังเลย”

(คิดถึงเหมือนกัน คิดถึงอาหารไทย) แฟงเบ้หน้าอย่างน่าเอ็นดู ไปตั้งนานแล้วยังจะทำหน้าแบบนี้อีก ไปอยู่นู่นมีหนุ่มจีนมาจีบกันเยอะเลยล่ะเพื่อนฉันน่ะ เสน่ห์แรงเหลือเกิน น่าอิจฉามาก ๆ

(คิดถึงว่ะ เราไมเราต้องอยู่ห่างกันด้วยนะ) น้ำเสียงสั่น ๆ ของมิลทำให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพื่อนเป็นอะไรถึงได้ทำหน้าจะร้องไห้แบบนั้น

“มิลเป็นอะไร? บอกเราได้นะเว้ย” ฉันรีบถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง ในสังคมมหาลัยแบบนี้เราไม่รู้ว่าเราจะได้เจอเพื่อนที่ดีหรือไม่ดี ฉันโชคดีที่มีเพื่อนใหม่ดีแบบนี้ แต่ถ้าเพื่อนใหม่ที่มิลเจอไม่ดีล่ะ ฮื่อ ฉันเป็นห่วงเพื่อน

(ฟา ฮึก เพื่อนกลุ่มใหม่ว่าเรา เขาไม่ยอมให้เราคุยด้วย ฮึก มีงานกลุ่มก็ไม่ให้เรารวมกลุ่มด้วย)

(ฮึก เราน่ะ เราพยายามปรับตัวทุกอย่างเลย แต่แทบจะไม่มีใครคุยกับเราเลยฟา ฮื่อ มันอึดอัดจริง ๆ ฮึก) เสียงสะอื้นร้องไห้ของมิลนั้น ฉุดฉันให้ขยับลุกจากเตียงเดินไปหยิบกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ทันที เวลาแบบนี้ฉันจะให้เพื่อนฉันอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน ไม่ได้หรอกให้อยู่คนเดียวไม่ได้

(อ้าว เป็นอะไรกันน่ะ)

(เห็นฟาไหมเราโทรหาฟาไม่รับเลย)

(อยู่ในสายนี่ไง อ้าว วางแล้ว) ฉันกดวางสายทันทีเมื่อได้ยินเสียงคนขี้โกหก พอวางสายจากเพื่อนไม่นานโทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้ารัว ๆ ฉันปิดเสียงโทรศัพท์จากนั้นก็รีบออกจากห้องไปยังคอนโดที่มิลพักอยู่

ยี่สิบนาทีผ่านไปฉันเข้ามาอยู่ในห้องของมิล เพื่อนตัวเล็กร้องไห้จนตาบวมไปหมดพร้อมกับเล่าเรื่องที่เจอตลอดหลายเดือนให้ฟัง ฉันเองก็รับฟังอย่างเข้าใจเพื่อน กลายเป็นว่าคืนนี้ฉันคุยกับมิลจนเผลอหลับไปในที่สุด โดยไม่สนใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลยสักนิด

แปดโมงเช้ามิลมีเรียนเสริมฉันกับเพื่อนจึงแยกกันที่หน้าคอนโดและเราจะมาเจอกันอีกทีตอนเย็นที่ร้านกับข้าวพร้อมกับชวนริคและมาร์ช ส่วนซอลนั้นฉันไม่ได้เอ่ยถึงแต่มิลจะชวนหรือไม่ชวนนั้นก็แล้วแต่ฉันจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติเท่าที่จะทำได้ และจะพยายามให้มากขึ้นในส่วนของฉัน

แต่บ้าจริง!! นี่มันนิยายรักจริงเหรอทำไมเรื่องราวความรักของฉันมันถึงได้ดูหม่นหมองและไร้ความสมหวังแบบนี้กัน

มีกันแค่นี้ไม่ตอบก็ไม่มีคนคุยด้วยแล้วนะ

Mill :: มีใครติดต่อไอ้ฟาได้บ้าง

Rm :: ข้อความเมื่อวานยังไม่อ่านเลย

Mr :: เหมือนกัน ทำไมเหรอเกิดอะไรขึ้น

Fang :: นั่นสิเกิดอะไรขึ้น

Mill :: มันไม่ตอบไลน์เลยอ่ะดิ วันก่อนพอตอนเย็นนัดไปกินข้าวด้วยกันก็บอกแค่ว่ามีธุระด่วน แล้วก็หายไปเลย

Rm :: นั่นสิ อุตส่าห์ตั้งใจไปหา จะมาเงียบแบบนี้ไม่ได้นะเว้ยฟา @Mifa มาตอบเพื่อนหน่อย

Sol :: เราโทรหาฟาไม่ติด

Fang :: เดี๋ยวเราโทรหามันเอง ใจเย็นๆ ก่อน

Mifa :: เราอยู่นี่ๆ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง เราไปซื้อต้นไม้มาอ่ะแล้วลืมเอาโทรศัพท์ไป

ใช่แล้วล่ะ ฉันไปซื้อต้นไม้มา เพราะต้นส้มจีนที่ต้องการขาดตลาดแต่วันนี้ตอนเย็นที่ร้านโทรมาบอกว่าต้นไม้เข้าแล้วฉันจึงรีบไปเอาต้นไม้และด้วยความที่รีบเกินไปฉันถึงได้ลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องแบบนี้ยังไงล่ะ พอกลับมาก็ได้ยินเสียงแฟงโทรเข้ามาพอดีนั่นแหละถึงได้เข้าไปตอบเพื่อนในกลุ่มไลน์ สงสัยใช่ไหมล่ะว่าฉันไปซื้ออะไรมา คือฉันน่ะออกไปซื้อต้นไม้ซึ่งมีต้นที่อยากได้อยู่แต่มันขาดตลาดนานมากกว่าจะเข้าร้าน ดังนั้นเราจะช้าไม่ได้เลยล่ะเมื่อรู้ว่าต้นไม้เข้าร้านแล้ว วันนี้ฉันเลยได้ต้นส้มจีนมาสองต้น ต้นชวนชม แล้วก็ต้นผกากรอง มูกันสุด ๆ ไปเลย

Sol :: ฟารับสายหน่อย

ข้อความจากซอลดังขึ้นอีกครั้ง ฉันมองอย่างชั่งใจทุกครั้งที่เห็นว่าเขาทักมาฉันต้องคอยห้ามตัวเองไว้ตลอดเพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอกดเข้าไปตอบเขาในที่สุด ตั้งแต่วันนี้ก็เกือบสัปดาห์แล้วที่ฉันไม่ได้คุยกับเขา

Fang :: เย็นนี้คอลกันปะ คิดถึง

Rm :: ได้ๆ วันนี้ไม่ได้ไปไหน

Mr :: เราไม่รับนะคุยผ่านริคเลย

Fang :: จร้า! ก็แฟนกันนี่เนอะ

Mill :: กี่โมง

Fang :: อีกหนึ่งชั่วโมง ฟารีบไปอาบน้ำจะได้มาคุยกัน

Mifa :: ไม่อาบก็คุยได้เถอะ

ฉันเถียงเพื่อนกลับดื้อ ๆ จากนั้นก็เดินไปกินข้าวที่ซื้อติดมือขึ้นมาด้วย กินข้าวเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด ก็ยังมีเวลาอีกมากที่จะให้ฉันได้จัดต้นไม้ให้เข้ามุม แต่เพียงแค่เดินไปใกล้กระถางต้นไม้โทรศัพท์สั่นส่งเสียงเรียกเข้าทันทีอย่างกับจับเวลา ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์และกดรับสายเพื่อนทันทีพร้อมกับทิ้งตัวนอนบนโซฟา

“ไง” ฉันเอ่ยทักเมื่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตเชื่อมต่อได้สำเร็จ

(คิดถึง) แฟงรีบเอ่ย ฉันยิ้มกว้างเมื่อได้ยินแบบนั้น สักพัก ริค มิลและซอลก็กดเข้าร่วมการโทรในครั้งนี้ ฉันพยายามไม่มองซอลแม้อีกฝ่ายจะพยายามเอ่ยเรียกฉันเสียงอ่อยขนาดไหน

(เออ ไหนต้นไม้ที่ไปซื้อ) ริคถาม ฝั่งริคนอกจากริคแล้วยังมีมาร์ชที่เอียงคอมาซบไหล่ริคด้วย หวานกันจนน่าอิจฉา อ้อ พวกเขาสองคนคบกันแล้วนะ ฉันรู้สึกยินดีและดีใจกับพวกเขามากเลยล่ะ

“อยากเห็นเหรอ?” ฉันแกล้งถามกลับ

(เออดิ ต้นอะไรวะทำไมแกถึงยอมเทนัดพวกเรา พาไปดูเลย)

“อะ ๆ ให้ดูก็ได้” ฉันกดเปลี่ยนเป็นกล้องหลังจากนั้นก็หมุนกล้องไปยังต้นไม้ที่ซื้อมา

“เราซื้อส้มจีนมาอะ แล้วก็มีผกากรองอ้อ มีชวนชม...ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ฉันที่กำลังนำเสนอต้นไม้ที่ซื้อมาก็มีอันต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าเพื่อนที่อยู่ในสายทำหน้าตาตกใจกัน เหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ฉันมองต้นไม้นั้นงง ๆ แต่ก็ไม่เห็นอะไรที่ผิดแปลกไป

(ฟะ ฟา อยู่ที่เดิมที่เคยบอกไหม?) มิลถามเสียงเข้มน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายกับกลัวอะไรบางอย่าง

“อื้อที่เดิม ทำไมเหรอ...”

ตึง!!

พูดยังไม่ทันจบชั้นวางต้นกระบองเพชรก็ล้มลงจนเกิดเสียงดังลั่งห้องคาดว่าห้องข้างล่างก็คงจะขึ้นมาด่าแน่ ๆ ที่เกิดเสียงดังขนาดนี้ ชั้นวางไม้หนักมากเลยนะทำไมจู่ ๆ ถึงได้ล้มลงแบบนี้ล่ะ เพื่อนที่อยู่ในสายต่างพากันสะดุ้งตกใจ ฉันเองก็ตกใจนิดหน่อย คือ ในห้องนั่งเล่นไม่มีลมนะไม่ได้เปิดระเบียงด้วยสงสัยจะวางไม่ดีนั่นแหละ

“ชั้นวางต้นไม้ล้มน่ะ เดี๋ยวมานะไปเอาขึ้นก่อนเดี๋ยว” ฉันบอกเพื่อนก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ที่โซฟา เพราะชั้นวางไม้ที่ล้มลงมีน้ำหนักเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเวลาขยับขึ้นเลยทำได้ยากกว่าที่ใจคิด แต่มันก็ไม่ควรหนักมากขนาดที่เหมือนมีคนมาเหยียบไม้ไว้ต้านแรงายกอ่ะ

ของกู

==========

จากการได้รับฟีตแบ็กจากทุกคนนั้น เราไปนอนคิดมาแล้วว่า เรื่องนี้ และเซ็ทนี้อาจจะไม่ถูกจริตของคนอ่านหลายๆคน ดังนั้น หากจะเท หรือไม่อ่าน ต่อ ทุกคนสะดวกแบบไหน เราก็พร้อมจะน้อมรับผลทั้งหมดค่ะ เพราะเรารู้และเข้าใจว่า แต่ละคนเทสไม่เหมือนกัน มีชอบไม่ชอบหรือรู้สึกเบื่อหน่ายกับเนื้อเรื่องแบบเดิมๆ หากจะเดินคนละเส้นทางเราก็น้อมรับค่ะ 

เราแค่อยากเขียนในสิ่งที่อยากลองเขียน สนุกบ้าง ไม่สนุกบ้าง เบียวบ้าง บ้งบ้างแล้วแต่โอกาสและความรู้สึกเขียน สุกท้ายนี้ถ้าจะเดินแยกจากเรา เราขอขอบคุณมากๆเลยนะคะที่เคยเดินร่วมทางกันมาก ยังไงคุณก็ยังคงเป็นครูสำหรับการเขียนของเรา ขอบคุณมากๆเลยค่ะ 

รักทุกคนนะ ^_^