ณ บ้านของจิน
เอาว่ะ!ลองดู…ไม่มีอะไรให้เสียซะหน่อย เข็มเจาะนิดเดียว กลั้นใจนิดเดียว 3 2 1 เชี่ย!ไรวะนี่…ผีหลอก หยกลอยได้ ลอยมาหาจินด้วย วิ่งทันไหม…ไม่ทันสินะ อ๊ายๆๆๆ แม่ง!แล้วมาใจร้อนมาหยดเืใส่อะไรตอนกลางคืน หลอน..ไหมล่ะมึงอีจิน ตอนเด็กเตี่ยเลี้ยงจินด้วยข้าวหรือหญ้าว่ะ ทำไมจินโง่จังอ่ะเตี่ยยยยย….
แล้วมือมึงจะยื่นไปรับหยกมาทำไม อยู่เฉยๆก็หลอนพอแล้ว ยังจะยืนไปรับมาอีก อีมือทรยศ แล้วยังแสงนี่ที่พุ่งออกมานี่อีกคืออะไร…
หะ…หายไปแล้ว หายไปในฝ่ามือ แล้วไปไหนอ่ะ คงไม่ใช่ในแบบนิยายที่อีจูลี่มันแต่งมาให้อ่านจนติดลมจนต้องหานิยายแนวย้อนเวลาทะลุมิติ มีช่องว่างในมิติ มีของวิเศษ ไอเทมลับ สะท้านโลกา หรือวิชาตัวเบาพลังยุทธสูง ลูกรัก์ แมรี่ซู ล่าสัตว์เก็บสมุนไพรอะไรนั้นหรอกนะ
ทำไมจินถึงได้รู้จักนะหรือ ก็จินอ่านนิยายของอีจูลี่จบ จินก็หาเื่อื่นอ่านต่อมาสองวันสองคืนแล้วนะสิ เพลินดีนะ สนุกไปอีกแบบ จินไม่ชอบดูหนัง ดูซีรีส์อ่ะ ชอบอ่านเอา ทีนี้ติดลมอ่านทุกเื่เลย ทั้งเื่แต่งเื่แปล สุดท้ายมาชอบแนวทะลุมิติย้อนเวลาไปในปี60’s-ปี80’sประมาณนี้ แล้วก็มานึกถึงว่าเตี่ยคงลำบากมากๆเลยสินะตอนนั้น ความจริง…แล้วจินไม่อยากนอนอ่ะ นอนไปก็ฝันเห็นแต่ภาพชีวิตคนในยุคนั้น เหมือนจินอยู่ในเหตุการณ์จริงเลย จินกลัวว่าจินจะตายแล้วไปเกิดในยุคนั้นจริงๆ
แล้วจิน….ก็บ้ามานึกคึกตอนตีสาม มาเจาะเืหยดใส่หยก บอกเลยหลอนสัดดด!!!!!
จินก็มองเข้าไปในฝ่ามือ ก็เห็นช่องมิติขนาดใหญ่ นิยายเกินไปแล้ว หรือว่า…จินจะเผลอหลับแล้วฝันไปว่ะ ตื่นๆ ๆ ไม่ตื่น หยิกก็เจ็บ มึงของจริง….
เอาไงเอากันว่ะ ดูสิว่ามันคืออะไรกันแน่…มันคือช่องมิติจริงๆด้วย ก้อนบุญคือช่องมิติจริงๆหรอว่ะ…เข้าไปดูได้ไหมเนี้ย…
และก็แค่เพียงนึก จินก็เข้ามาในมิติได้เลย ยังกับในนิยายแหน่ะ มีอาคารขนาดใหญ่ไว้เก็บของ มีคอกสัตว์ขนาดใหญ่ที่เก็บสิ่งมีชีวิตได้ และยังมีที่โล่งกว้าง ดูแล้วพื้นที่ใช้สอยทั้งหมดโดยรวมแล้ว ประมาณขนาดสองสนามฟุตบอล ใหญ่มาก
แล้วความรู้แจ้งของมิตินี้ก็สว่างวาบมาในสมอง มันบอกจินว่า พื้นที่ในมิติของจินคือก้อนบุญ ที่ทั้งจินทำเอง และพ่อแม่ญาติพี่น้องทำอุทิศบรรพบุรุษให้ ตามแรงบุญแต่…จินยังไม่ตายอุทิศให้ได้ด้วยหรอว่ะ…
ในมิติจะคงสภาพของอาหารและสิ่งของได้ตลอดไป อาหารจะดูสดใหม่เหมือนตอนนำเข้ามา น้ำร้อนก็ร้อนตลอดเวลาไม่มีแ่ น้ำแข็ง น้ำเย็นก็คงเย็น เหมือนนำเข้าไปใหม่ๆไม่ละลายไป เริ่ดอยู่นะ ถึงจะเป็แค่ช่องมิติเปล่าๆก็ตาม
ช่องมิตินี้ไม่มีการเพิ่มปริมาณ ใส่เท่าไรมีเท่านั้น หมดแล้วหมดเลย แต่สามารถเติมได้เรื่อยๆ เอาของเข้าออกไม่จำกัดจำนวนครั้ง ไม่มีของวิเศษ หรือพลังพิเศษใดใดเลย เฮ้อ! น่าจะมีวรยุทธอย่างในนิยายบ้างนะ…อยากเหาะได้บ้าง
มิติเก็บของสดได้อย่างนั้นหรือ อย่างเอาไก่ เอาหมูเป็ตัวเข้าไป ก็ได้ เพียงแต่เป็เหมือนการที่สัตว์จำศิล ไม่ตายแต่ไม่โต จนกว่าจะนำออกมาเลี้ยงข้างนอกอย่างนั้นสินะ
สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดมันหมายความว่าไงนะหรือ…มันชัดเจนแล้ว จินไม่ได้โง่จนเกินไป จินรู้ว่า…มันก็คือจินต้องกลับไปยังอดีตอย่างแน่นอน
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด จินคงจะได้ไปในยุคของเตี่ยสมัยเตี่ยเคยอยู่ กลับไปแก้ปม ความรู้สึกผิด ความรัก ความห่วงใยของคนในครอบครัวเตี่ย บางทีจิน…อาจจะได้ไปเจออาโกวจินเหม่ยก็ได้
ถ้าอย่างนั้น ในเวลาที่เหลือ5วันนี้ จินต้องรีบเตรียมข้าวของที่ขาดแคลนในยุคนั้นไปให้เยอะสักหน่อย จะว่าไป มันก็ขาดแคลนทุกอย่างนั่นแหล่ะนะจินว่า
งั้นคืนนี้นอนก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน คนเราเมื่อถึงเวลาของมัน ใครมันก็หนีไม่พ้นกันหรอกนะ เราคงต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับมัน
ในฝัน
“อาจินเหม่ย หนูต้องทำใจให้เข้มแข็งนะ อาพาหนูมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของ ของพ่อหนู ข่าวเหมืองถล่มยังไม่มีใครรู้ มากนัก มีแค่ที่โทรมาบอกที่โรงเรียนหนูโดยตรงแค่นั้น อาเลยพาหนูมาจัดการก่อน ที่คนอื่นจะรู้เื่เข้า เพื่อติดต่อแจ้งความสัมพันธ์ทางสายเืที่เหลืออยู่ เพื่อติดต่อรับค่าชดเชย สินไหมจากทางรัฐ อย่างไรอาจินเหม่ยก็ต้องเข้มแข็งเข้านะ ”
อาฟู่เป็เพื่อนรักของพ่อ ที่เคยช่วยเหลือกันมานาน กระทั่งช่วยหางาน หรือกระทั่งให้หยิบยืมเงินในครั้งเก่าก่อน
“ทำไมพ่อต้องมาทำงานที่เหมืองด้วยค่ะอาฟู่ ตอนแรกเราก็อยู่อย่างดีไม่ขาดเหลือเงินทอง ถึงแม่จะเสียไปแล้ว แต่ก็เป็เพราะโรคภัย ได้รักษา ได้ดูใจกันก่อนตั้งนาน พ่อก็น่าจะทำใจ ทำงานที่โรงงานทอผ้าต่อไปได้นี่ค่ะ ทำไม ทำไม พ่อต้องย้ายไปทำงานที่เหมืองนั้นด้วย ฮื้อๆ”
“หนูต้องทำใจดีดี นะอาจินเหม่ย พี่ชายหนูก็ติดต่อไม่ได้หายสาปสูญไป ไหนแม่หนูก็ตายไปอีก ไหนจะเจอผู้หญิงไร้ยางอายมาปีนเตียงปลุกปล้ำจนท้องใส้ จนคลอดออกมาก็ต้องรับผิดชอบอีก อาไป่ถิงพ่อหนูก็คงละอายใจต่อิญญาของแม่หนู จนต้องขอออกไปทำงานไกลถึงอีกเมืองนั้นแหล่ะอาจินเหม่ย”
“เราไม่มีโอกาศที่จะหาศพพ่อได้เลยหรือค่ะ อาฟู่”
“น่าจะไม่นะ มัน…เอ่อ…”
“ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว ฮื้อๆๆ แต่..ทำไมเื่นี้ถึงได้เกิดกับหนู แล้วหนูจะอยู่อย่างไร ฮื่อๆๆ”
ณ หมู่บ้านไป่ถัง
งานศพของพ่อไป่ถิง เป็เพียงแค่การตั้งป้ายิญญา และทำพิธีที่ไร้ร่างผู้วายชน แต่ขั้นตอนฝังร่างก็ใช้เสื้อผ้าใส่หุ่นทำพิธีอย่างเต็มพิธีการ หลุมศพของพ่อกับแม่ของจินเหม่ยได้อยู่เคียงข้างกันอีกครั้ง จินเหม่ยเสียแม่ไปเมื่อสามปีก่อนตอนนั้นจินเหม่ยอายุเพียง12ปี ถึงจะเศร้าเสียใจแทบขาดใจ แต่จินเหม่ยก็ยังมีพ่อไป่ถิงอยู่ข้างๆ แต่ครั้งนี้..
เมื่อก่อนหลังจากที่แม่ตายจากไป ผ่านมาไม่นานพ่อกับจินเหม่ยจะไปทำความสะอาดหลุมศพของแม่ทุก3เดือน แต่… มีครั้งหนึ่งจินเหม่ยติดสอบ เลยไม่ได้ไปกับพ่อ ก็เกิดเื่ว่ามีผู้หญิงไร้ยางอายมาปีนเตียงพ่อ โดยพ่อมาสารภาพกับจินเหม่ยเอง ในตอนนั้นพ่อเมามากแต่.. พ่อไม่ยอมรับผู้หญิงคนนั้น ให้เพียงสินไหมทดแทนไปถึง100หยวนเลยทีเดียว
แต่พอไม่นาน ผู้หญิงคนนั้นก็มาบอกว่าตั้งครรภ์กับพ่อ พ่อจนใจเลยต้องยอมรับให้เข้ามาอยู่ในบ้าน ที่เราสร้างทิ้งเอาไว้ที่หมู่บ้านไห่ถัง แต่ไม่รับจดทะเบียน เข้าทะเบียนบ้าน พ่อตั้งใจรับผิดชอบเด็กในท้องของผู้หญิงคนนั้น
นอกจากนี้ยังส่งเงินให้ผู้หญิงคนนั้นใช้เดือนล่ะ8หยวน ถือว่าอยู่ได้อย่างสบายๆไม่ต้องไปทำงานตากแดดแลกแต้มค่าแรงเลย ตอนนั้นพ่อทำงานคนเดียวเงินเดือน เดือนล่ะ25หยวน เพิ่มขึ้นจากตอนเริ่มแรกพ่อได้เงินเดือนเพียง16หยวน ถึงจะดูว่าเยอะมากในสมัยนั้น แต่เงินเก็บในแต่ล่ะเดือนยังเหลือน้อยมากจากแต่ก่อนเพราะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น
8K
