มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

### บทที่ 44: เส้นทางหลบหนีและคลื่นใต้น้ำ

เย่เฟิงและเซี่ยหนิงฉางไม่ได้คัดค้าน พวกเขารีบเก็บของแล้วเดินตามหลี่ก่วนซื่อไปทันที

พวกเขาไม่ได้เดินกลับออกไปทางเดิม แต่หลี่ก่วนซื่อได้เปิดประตูลับที่ซ่อนอยู่หลังผนังห้องส่วนตัว เผยให้เห็นทางเดินใต้ดินที่มืดมิดและทอดยาวไปเบื้องหน้า

"นี่คืออุโมงค์ลับที่เชื่อมต่อระหว่างสาขาต่างๆ ของหอเราในเมือง" หลี่ก่วนซื่ออธิบาย "มันปลอดภัยกว่าการเดินบนถนนในตอนนี้มากนัก"

พวกเขาเดินไปตามอุโมงค์ที่เงียบสงัดอยู่ครู่ใหญ่...

"ท่านผู้จัดการฝากข้อความมาถึงพวกท่านด้วย" หลี่ก่วนซื่อกล่าวขึ้น "นางบอกว่า...พรรคมารอสูรโลหิตได้ส่งคนไปปิดล้อมโรงเตี๊ยมวิหคหลับใหลแล้ว...พวกท่านกลับไปที่นั่นไม่ได้อีก"

คำพูดนี้ทำให้เย่เฟิงต้องขมวดคิ้วแน่น เม่ยเจินช่างมองการณ์ไกลและมีสายข่าวที่รวดเร็วจนน่ากลัว!

"แล้วสหายของข้าเล่า!?" เย่เฟิงถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ต้องกังวล" หลี่ก่วนซื่อตอบ "ท่านผู้จัดการได้ให้คนไปรับตัวเขาออกมาอย่างเงียบๆ ก่อนที่พวกมันจะไปถึงแล้ว ตอนนี้เขากำลังรอพวกท่านอยู่ที่ 'ที่พักพิงแห่งใหม่' ของพวกท่าน"

ในที่สุด...อุโมงค์ก็ได้สิ้นสุดลงที่ห้องใต้ดินของอาคารหลังหนึ่ง เมื่อพวกเขาขึ้นมา ก็พบว่าตนเองได้มาอยู่ในลานบ้านเล็กๆ ที่ดูธรรมดาและเงียบสงบแห่งหนึ่งในเขตที่พักอาศัยทางทิศตะวันออกของเมือง มันคือหนึ่งในอสังหาริมทรัพย์ลับของหอหมื่นสมบัติ

ศิษย์น้องหลินนั่งรออยู่ด้วยความกังวล เมื่อเห็นเย่เฟิงกลับมาอย่างปลอดภัย เขาก็ถลาเข้ามาด้วยความดีใจ

เมื่อทุกคนมาอยู่พร้อมหน้ากันและปลอดภัยแล้ว หลี่ก่วนซื่อก็ได้โค้งคำนับแล้วจากไป ทิ้งให้พวกเขาอยู่กันตามลำพัง

บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบงันและความกดดัน

บัดนี้...พวกเขาได้กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของพรรคมารอสูรโลหิตอย่างเต็มรูปแบบแล้ว พวกเขาไม่สามารถออกไปไหนได้อย่างอิสระอีกต่อไป และต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การคุ้มครอง (และการจับตามอง) ของเม่ยเจิน

เซี่ยหนิงฉางมองไปยัง "ดอกบัวน้ำแข็งพันปี" ในมือด้วยแววตาที่สลับซับซ้อน นางต้องการมัน...แต่หนี้บุญคุณครั้งนี้ก็หนักอึ้งเกินไป

เย่เฟิงมองเห็นความลังเลของนาง เขาเดินเข้าไปหานางแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"ท่านรับมันไปเถอะ"

นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"แผนการของเม่ยเจินคือการทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่เราจะได้มีประโยชน์ต่อ 'การลงทุน' ของนางในอนาคต" เย่เฟิงวิเคราะห์อย่างเยือกเย็น "ดังนั้น...ยิ่งท่านแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่...พวกเราทุกคนก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น"

"จงใช้มัน...แล้วทะลวงระดับพลังของท่านซะ"

คำพูดของเขาทำให้เซี่ยหนิงฉางตาสว่างขึ้น ใช่แล้ว...ในสถานการณ์เช่นนี้ การลังเลคือความโง่เขลา! มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะทำให้พวกเขามีสิทธิ์ที่จะกำหนดชะตากรรมของตนเองได้!

นางพยักหน้ารับอย่างเด็ดเดี่ยว "ข้าเข้าใจแล้ว...ข้าจะขอปิดด่านบำเพ็ญเพียรทันที!"

นางรับดอกบัวน้ำแข็งพันปีนั้นมา...แล้วเดินตรงไปยังห้องพักที่เงียบสงบที่สุดในลานบ้าน

เย่เฟิงมองตามแผ่นหลังของนางไป...บทบาทของพวกเขาได้สลับกันแล้ว...

คราวนี้...ถึงตาที่เขาจะต้องทำหน้าที่เป็น "ผู้พิทักษ์" บ้างแล้ว

(จบตอนที่ 44)