Choice

(YES)

(เนื่องจากไม่ได้รับคำตอบจึงขอลงทีละChoice หากไม่มีการตอบอีกครั้งจะทำการเลือกเองโดยไม่ลงเนื้อของทางเลือกอื่น)

  “ช..”

.....ไม่สิ...ไม่ใช่....

คุณพยักหน้าตอบอย่างสั่นเทา

“ดี...งั้นตามฉันมา” ชายหนุ่มแก้มัดเชือกที่ข้อมือคุณก่อนออกแรงกระชากสายจูงเบาๆสื่อความหมายว่าให้ตามไป

ตัวคุณในตอนนี้นั้นกำลังเจ็บไปหมดทั้งตัวจนไม่อยากจะขยับไปไหนแต่หากไม่ตามไปก็คงจะกลายเป็๲ ‘สัตว์เลี้ยง’ ที่ไม่ดี ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไหนก็มีแต่จะเจ็บ

.....คลานไปน่าจะดีกว่า......

“ทำอะไรของเธอ?”

.....เอ๊ะ.....นี่ฉันทำอะไรผิด?.....

“นี่อย่าบอกนะว่า...” เขาพูดพลางกลั้นขำ “5555งั้นเหรอๆ เป็๲หมาก็ต้องเดินสี่ขาสิเนอะ55555”

หลังจากนั้นเขาก็ ‘จูง’ คุณไปในห้องห้องหนึ่ง ที่นั่นมีทั้งตู้คีบตุ๊กตา บ้านลม แป้นบาส และอีกหลายๆอย่าง เหมือนกับคุณโพล่เข้ามาใน GameZone ในห้างสรรพสินค้ายังไงยังงั้น

.....คิดจะทำอะไรของเค้ากัน?......

“ทำหน้าเอ๋ออะไรของเธอกันน่ะ555” เขาถอดสายจูงปนหัวเราะอย่างสดใส “เอ้า ไปเล่นซะสิ”เขาพูดพลางดันหลังของคุณเบาๆ

คำพูดและการกระทำของเขาในห้องเกมดูอ่อนโยนราวกับพื้นที่นี้ทำให้นิสัยของเขาเปลี่ยนไป

....แต่...อารมณ์ไหนของนายเนี่ยฉันไม่มีอารมณ์เล่นกับนายหรอกนะ....

“ไม่ใช่ว่าเธอชอบเล่นเกมหรอกเหรอ?”เขาถามพลางทำหน้าแบบจ๋อยๆ แต่ในมือกลับควงสายจูงอย่างน่าหวาดหวั่น

“ถ้าเธอไม่เล่นเราก็กลับไปคุยกันที่ห้องดีมั้ย”รอยยิ้มชั่วร้ายได้โพล่ขึ้นบนใบหน้าของอคิน พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาข้างหูวินาทีนั้นภาพของโจนาธานก็แวบเข้ามาให้หัว

“มีแค่ห้องของเธอเท่านั้นนี่นะ.....ที่เธอจะได้เป็๲สัตว์ลี้ยงอย่างเต็มตัวหึๆๆ”

นั่นทำให้คุณตัวสั่นเทาความกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจภาพความรุนแรงและความเ๯็๢ป๭๨ที่ได้รับก่อนหน้านี้ในฐานะ ‘สัตว์เลี้ยง’ ไหลเข้ามาในสมอง

.....ไม่เอา....ไม่อยากเป็๲สัตว์เลี้ยงแล้ว.....

แม้จะไม่รู้ว่าจะเล่นอะไรแต่ร่างกายก็ขยับไปไวกว่าความคิด คุณเลือกสิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดซึ่งนั่นทำให้คุณมาหยุดอยู่ตรงหน้าตู้คีบตุ๊กตา

“เลือกที่จะเล่นงั้นสินะ....แต่มือสั่นแบบนั้นจะคีบไหวเหรอ?”

คุณก้มมองมือที่สั่นเทาแล้วกำแน่นเพื่อที่จะบังคับให้มือหยุดสั่นแต่ก็ไม่อาจคุมเสียงที่สั่นขณะตอบคำถาม

“ห...ไหวสิ..ฉ..ฉันจะ..คีบให้ดู!”

“โฮ่ ปากกล้าไม่เบานี่”

.....ถึงอย่างนั้นก็เถอะ....ยังไงก็คีบไม่ได้แน่ๆ.....

คุณเล็งตุ๊กตาอยู่สักพักจึงตัดสินใจที่จะคีบตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลขนฟูดูนุ่มนิ่มความน่ารักของมันทำให้ความกลัวของคุณเริ่มลดลง คุณค่อยๆเล็งค่อยๆขยับตัวหนีบให้ตรงกับตัวตุ๊กตาจากนั้นก็กดปุ่มอย่างมั่นใจ

“5555พลาดแล้วสิ”

“งื้อ....”

“ทำเสียงบ้าอะไรของเธอเนี่ย5555 สมกับเป็๲สัตว์เลี้ยงจริงๆ”

อคินหัวเราะร่า พร้อมกับยื่นมือไปบังคับคันโยกเพื่อคีบตุ๊กตาการกระทำแบบนี้ทำให้ความรู้สึกในใจเริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละนิด จากหนุ่มเถื่อนโรคจิตตอนนี้กลับเป็๞เพียงแค่ชายหนุ่มธรรมดาที่ดูอบอุ่น

.....แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ.....

“ได้ล่ะ”

ตุ๊กตาหล่นลงมาในช่องอคินหยิบตุ๊กตามาวางไว้บนหัวคุณด้วยสีหน้าปราชัย

“นายนี่เก่งชะมัด” คุณเอ่ยปากชมพร้อมกับหยิบตุ๊กตาหมีมากอดเล่นเสร็จแล้วก็ทำท่าจะคืน

“ไม่ต้องคืน....ฉันให้เธอแล้วกัน”

....หืม?....

ด้วยคำพูดที่ไม่คาดว่าจะได้ยินทำให้คุณหันจนคอแทบเคล็ดก่อนจะสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของอคินแม้ผมจะลงมาปรกหน้าแต่ก็ยังมองเห็นใบหน้าที่แดงระเรือ

......อะไร?...นี่เขาเขินเหรอ?.....

พอรู้แบบนั้นคุณก็เริ่มเขินตามจึงเริ่มเมินหน้าหนี

หลังจากอยู่ในห้องเกมนานเกือบชั่วโมงอคินก็นำสายจูงมาใส่ให้เป็๞ความนัยว่าหมดเวลาแล้ว แล้วคุณก็ต้องกลับไปเป็๞ ‘สัตว์เลี้ยง’ บริเวณที่ถูกทำร้ายเริ่มเจ็บแปลบสายตาที่มองอคินก็เริ่มกลายเป็๞ความหวาดหวั่น จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าห้อง

“มัวยืนบื้ออะไรล่ะ เปิดประตูซะสิ”อคินพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉย

“อ...อืม” คุณตอบกลับพร้อมกับจับลูกบิดด้วยมือที่สั่นเทา

หากกลับเข้าไปแล้วคุณจะเจออะไรอีกนะ?