มารประหัตถ์ฟ้า (จบ)

บทที่106 อลหม่าน

        เคว้ง!

        ถ้วยสุราแตกกระจัดกระจายพร้อมกับร่างของมือปราบประจำเมืองผู้หนึ่งที่ล้มกลิ้งมันสาดประกายตาที่เดือดดาล

        “เป็นเพียงหัวหน้ากองทหารปลายแถวประจำการที่ชายแดนกลับกล้าฉวยโอกาสลงมือต่อข้า!"

        ทหารแคว้นเว่ยในชุดเกราะเงินที่เก่าโทรมจนความเงินวาวหมองลงแลเต็มไปด้วยคราบสนิมเป็นหย่อมๆมันกล่าวว่า

        “เป็นถึงหัวหน้ามือปราบประจำเมือง มีหน้าที่ดูแลทุกข์สุขของประชาชนแต่ท่านกลับกำลังทำในสิ่งที่ตรงข้าม"

        “อยู่ในเมืองต้องรักษากฎเมือง มันมีหน้าที่จ่ายค่าคุ้มครองก็ต้องทำ”

        “ค่าคุ้มครองอย่างนั้นหรือ สิ่งนี้มันควรอยู่ในเบี้ยแผ่นดินที่ท่านได้รับแล้ว"

        “ก็แค่ทหารชายแดนอย่าได้สะเออะมาอวดรู้ต่อหน้าข้าเมื่อครู่เจ้าเล่นงานข้าทีเผลอ ครานี้ข้าจะเอาคืนเจ้าอย่างสาสม"

        มือปราบในชุดดำดูทรงภูมิผู้นั้นทะยานกายหมายลงมือระบายโทสะเข้าใส่ทหารในชุดเกราะเก่าโทรมผู้นั้นทว่าเสียงตวาดลั่นของบุรุษชราผู้หนึ่งทำให้ท่าร่างของหัวหน้ามือปราบได้ชะงักลงไป

        “หยุดมือ"

        ผู้กล่าวห้ามเป็นชายชราในชุดขุนนางชั้นสูงทว่ากลับมิได้ประดับหรือสวมใส่เสื้อผ้าที่หรูหราอันใด เป็นเพียงผ้าแพรธรรมดาผืนหนึ่งหัวหน้ามือปราบผู้นั้นได้เห็นก็กล่าวว่า

        “เห็นแก่ท่านเจ้าเมืองข้าจะยอมละเว้นและก็หวังว่าท่านเจ้าเมืองจะเห็นแก่มหาเสนาบดีฝ่ายขวาและองค์จักรพรรดิในการไม่ถือสาหาความข้า"

        คำกล่าวที่เรียบง่ายเปรียบเสมือนเป็นคำขู่บุรุษชราตำแหน่งเจ้าเมืองแห่งนี้ก็กล่าวตอบโดยพลัน

        “หนึ่งเดียวที่เป็นที่เคารพยำเกรงสูงสุดสำหรับข้าคือองค์จักรพรรดิส่วนการกระทำผิดสิ่งใดก็ล้วนแล้วแต่เป็นพระองค์ที่ทรงตัดสินพระทัย ข้ามีหน้าที่เพียงรายงานตามพระบัญชาเท่านั้น”

        หัวหน้ามือปราบผู้นั้นยิ้มออกมาอย่างได้ใจ

        “ก็รู้ดีนี่"

        แล้วมันก็ก้าวเดินพร้อมกับถุงเงินจำนวนหนึ่งที่พึ่งบังคับขู่เข็ญเอาจากเฒ่าแก่เหลาสุราแห่งนี้

        ทหารในชุดเกราะเก่าโทรมผู้นั้นกำหมัดแน่น

        “ท่านไม่น่าห้ามข้า"

        บุรุษชราเจ้าเมืองทอดถอนใจ

        “ข้าเพียงไม่อยากเห็นคนดีต้องสิ้นไปจากปฐพีอีกผู้"

        “เมื่อไหร่ปฐพีแคว้นเว่ยจะหลุดจากนรกบนดินแห่งนี้เมื่อไหร่ที่จะมีผู้มากวาสนาพร้อมด้วยจิตใจที่ประเสริฐโค่นล้มความอยุติธรรมจาก….”

        “หุบปากของเจ้าแล้วรีบกลับสู่ค่ายทหารของตนซะไม่เช่นนั้นเจ้าได้ถูกสำนักมือปราบหมายหัวไม่เป็นสุขแน่"

        ทหารวัยกลางคนผู้นั้นประสานมือพร้อมจากไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจแต่มันในตอนนี้ยังจะสามารถทำอะไรได้ สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนกับอดีตอีกต่อไปแล้ว

        อดีตหลายสิบปี ทหารผู้นี้เป็นทหารหนุ่มผู้มากด้วยฝีมือพรสวรรค์ และมีอนาคตไกล แรกเข้ารับราชการทหารก็เป็นที่โปรดปรานขององค์จักรพรรดิพระองค์ก่อนเป็นอย่างมากและมันเองก็เคารพและเทิดทูลต่อองค์จักรพรรดิองค์ก่อนเป็นที่สุด เพราะพระองค์ปกครองอาณาประชาราษฎร์ด้วยความเป็นธรรมส่งให้ประชาราษฎร์ทุกหย่อมหญ้ามีแต่ความผาสุขไม่เหมือนกับที่เป็นอยู่นี้ เพราะมันเคยเป็นขั้วอำนาจเก่าอนาคตจากที่เคยรุ่งโรจน์พอมีการเปลี่ยนถ่ายอำนาจก็ถูกกดดันให้เปลี่ยนฝ่าย หากไม่ยินยอมก็ต้องถูกสังหารล้างแต่มันนับเป็นผู้มีความดีความชอบและมีฝีมือ จึงถูกละเว้นไว้ให้ทำหน้าที่อันลำบากและมิได้เกี่ยวข้องกับเรื่องในวังมากนักมันถึงได้เป็นทหารชายแดนตกอับในเมืองห่างไกลเช่นนี้

        นามของมัน ม่อจือ

        ม่อจือเดินกัดฟันเพราะทนเห็นอาณาประชาราษฎร์ถูกกดขี่จนแร้งแค้นลำพังต้องส่งบรรณาการเพื่อบูชานิกายเทวะวจนะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องมาคอยกรีดเลือดเฉือนเนื้อส่งให้แก่จักรพรรดิองค์ใหม่อีกไหนจะมีพวกเหลือบไรจากในวังบางส่วนที่แทะเล็มกระดูกของชาวเมืองร่วมด้วย นี่จะมินับเป็นนรกบนดินได้อย่างไร

        “น่าเจ็บใจนัก!”

        หมัดของม่อจือชกเข้าใส่ต้นไม้ใหญ่จนสั่นสะเทือนความเจ็บปวดชาด้านที่หลังมือก็มิอาจเทียบเทียมความเจ็บปวดแลเจ็บแค้นในจิตใจของมันได้แต่หมัดที่ชกออกพึ่งได้ดึงกลับ หมัดนั้นก็สะบัดคืนกลับหลังอย่างต่อเนื่องทันใด ส่งให้คนในชุดดำผู้หนึ่งถลาล้มกลิ้งออกไปในทันที

        คนของสำนักมือปราบนับสิบมารอดักเล่นงานมัน!

        หัวหน้ามือปราบผู้นั้นแท้จริงมิได้รามือมันเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มที่มาดร้ายจ้องมองม่อจือ

        “กล้าฉวยโอกาสเล่นงานข้าถึงที่ อย่าหวังว่าจะได้คืนกลับค่ายอย่างไร้เรื่องราว…พวกเจ้าจัดการมัน!”

        คนของสำนักมือปราบนับสิบต่างชักกระบี่แวววาวในมือพุ่งเข้าหาม่อจือหวังเล่นงานให้หลาบจำพวกมันควงกระบี่ใช้สันดาบในการฟาดฟันแทนคมดาบ พวกมันมิได้หวังมาสังหาร เพียงต้องการแค่สำแดงแสนยานุภาพทว่ากลับต้องพลาดท่าเพราะประเมินความสามารถของทหารผู้ผ่านสมรภูมิเป็นตายผู้นี้น้อยเกินไปดาบสนิมเกรอะแต่คมดาบยังแวววาวเล่มใหญ่ที่เบื้องหลัง ดาบที่อาบโลหิตและคร่าชีวิตเหล่าอริราชศัตรูมานักต่อนักได้วาดออกนำพาพลังลมปราณและจิตสังหารอันเย็นเยียบกดข่ม หนึ่งการสะบัดฟันดาบ คนแห่งสำนักมือปราบนับสิบก็ต่างร้องเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดพร้อมกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทางแล้ว

        ม่อจือตวาดลั่น

        “ข่มเหงผู้อ่อนแอจนเป็นนิสัย พลังฝีมือจึงมิได้รับการขัดเกลาเช่นนี้"

        ปากตวาด มือฟาดฟัน เท้าเตะถีบ เพียงลงมือเจ็ดกระบวนท่าคนของสำนักมือปราบนับสิบที่หวังมากลุ้มรุมเล่นงานก็พลันพลาดพลั้งหมดสิ้นสลบเหมือดบนผืนปฐพีคนละทิศละทาง

        แต่หัวหน้าของพวกมันนับว่ามีฝีมืออยู่บ้างแม้คนของตนพลาดพลั้ง มันก็ยังหาจังหวะลอบเล่นงานฝ่ายตรงข้ามได้ ซึ่งขณะที่ม่อจือสยบคนของมันลูกดอกอาบยาพิษก็พุ่งเสียบเข้าที่กลางหลังของม่อจือแล้ว

        “วิธีการอันต่ำทราม!”

        ม่อจือสัมผัสได้ถึงพิษที่แผ่ลามบนแผ่นหลังก็ถลึงตาพร้อมกระโจนเข้าหาหัวหน้ามือปราบผู้นั้นแต่เพราะถูกพิษร่างจึงกระตุกค้าง กลับกลายเป็นมันที่ถูกฝ่ามือของหัวหน้ามือปราบฟาดเข้าใส่แผ่นอกจนกระอักโลหิตออกมาแทน

        “ต่ำทรามหรือไม่นั้นหาได้สำคัญไฉน สำคัญที่ว่าเอาชนะศัตรูได้หรือไม่ต่างหาก”

        วาจาของหัวหน้ามือปราบผู้นั้นกล่าวออกมาอย่างได้ใจราวกับว่ามันจะพูดหรือจะทำอะไรก็ไม่ผิดแม้แต่น้อย หลังจากวาจานี้ มันก็ได้ชักเอากระบี่หวังเล่นงานม่อจือให้เจ็บปวดทรมานอย่างต่อเนื่องทว่ามันก็เป็นต้องชะงักค้างบ้าง ภายในท้องรู้สึกปวดแสบปวดร้อนทรมานจนเดินไม่ได้

        มันเองก็ถูกพิษเช่นเดียวกัน!

        “เป็นตอนไหน!”

        เฒ่าแก่เหลาสุราที่เคยถูกหัวหน้ามือปราบผู้นี้แย่งเงินไปก่อนหน้าจู่ๆ มันก็ปรากฏที่เบื้องหลังของหัวหน้ามือปราบ

        “สุราที่มิได้จ่ายดีหรือไม่"

        “เจ้า เป็นเจ้าได้อย่างไร เจ้ากล้าใช้วิธีการอันต่ำทรามเล่นงานคนของทางการมีโทษถึงประหาร!”

        เฒ่าแก่เหลาสุราหรี่ตาแล้วกล่าวย้อนวาจาของหัวหน้ามือปราบผู้นั้น

        “ต่ำทรามหรือไม่นั้นหาได้สำคัญไฉน สำคัญที่ว่าเอาชนะศัตรูได้หรือไม่ต่างหาก…ข้ากล่าวผิดไปหรือไม่"

        หัวหน้ามือปราบผู้นั้นได้ฟังถึงกับเดือดดาลเป็นการใหญ่จนกระอักโลหิตออกมาพร้อมกับสิ้นสติตกตายไปเพราะพิษที่แผ่ลาม

        ม่อจือจึงมองไปที่เฒ่าแก่เหลาสุราด้วยนัยน์ตาที่เคร่งขึม

        “วางยาคนของทางการมีโทษถึงประหาร"

        เฒ่าแก่เหล่าสุราหรี่ตาจนเล็กหยี

        “ท่านเห็นหรือว่าผู้ใดเป็นคนกระทำ อีกอย่างคนตายพูดไม่ได้แล้ว"

        กล่าวไปพลางค้นบนตัวของหัวหน้ามือปราบผู้นั้นไปพลางก่อนหยิบยาถอนพิษลูกดอกออกมาจากศพมันผู้นั้นแล้วโยนส่งให้ม่อจือ

        “คนชั่วตายเพิ่มอีกหนึ่งคน แผ่นดินมีแต่จะสูงขึ้น”

        ม่อจือใช้ยาถอนพิษ ก่อนพินิจมองเฒ่าแก่เหลาสุราที่ดูไร้พิษสงตรงหน้าอย่างถ้วนถี่แต่ดูอย่างไรก็ไม่คุ้นตาจึงขมวดคิ้ว

        “ท่านเป็นใครกันแน่"

        เฒ่าแก่เหลาสุราแย้มยิ้มมองม่อจือก่อนผงกศีรษะ

        “เป็นคนที่ใช้ได้มิเคยเปลี่ยนแปลงเลยจริงๆ"

        วาจานี้จบลงพร้อมกับมือที่ยื่นไปดึงศีรษะของตนอย่างรุนแรงเผยให้เห็นผิวหนังที่ลอกออก ใบหน้าที่แท้จริงซึ่งซ่อนแฝงอยู่ในนั้นปรากฏ ม่อจือพอได้เห็นใบหน้าของมันอย่างชัดตาก็ปรากฏความยินดีละคนแปลกใจ

        “องครักษ์ซ้าย ท่านยังไม่ตาย”

        แท้จริงเฒ่าแก่เหลาสุราผู้นี้กลับเป็นองครักษ์ซ้ายซุนหวงองครักษ์ประจำกายของจักรพรรดิแคว้นเว่ยพระองค์ก่อน มันได้รับภารกิจสำคัญให้มาตามหาคนผู้หนึ่งซึ่งตอนนี้คนผู้นั้นได้อยู่ตรงหน้าของมันแล้ว

        องครักษ์ซ้ายซุนหวงผงกศีรษะแล้วเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า

        “นอกจากข้ายังไม่ตาย องครักษ์ขวาก็ยังมีอายุยืนร่วมด้วย"

        นัยน์ตาของม่อจือยิ่งทอแววความยินดีอย่างฉายชัด

        “ท่านว่าอะไร มิได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่"

        “ล้อเล่นหรือไม่นั้น เพียงถอดชุดทหารอันไร้เกียรตินี่แล้วไปกับข้าเจ้าก็จะได้รู้เอง"

        ม่อจือวางฝ่ามือทาบชุดทหารอันเก่าเกอะจนมีสนิมเกาะของตนพร้อมกับเอ่ยว่า

        “แม้ตำแหน่งข้าจะต่ำต้อย ทว่าอย่าได้ดูถูกชุดทหารอันทรงเกียรตินี้แม้ข้าต้องการจะไปกับท่าน แต่หากจะให้ถอดชุดทหารของแผ่นดิน ข้าก็จะขอจมปักปกป้องผืนปฐพีในตำแหน่งอันต่ำต้อยนี้"

        องครักษ์ซ้ายหรี่ตา

        “ทำไม"

        ม่อจือยืดอกประกาศก้อง

        “ชุดนี้คือชุดนักรบที่องค์จักรพรรดิพระองค์ก่อนทรงประทานให้แก่ข้าเป็นเครื่องหมายแห่งความกล้าและความเสียสละเพื่อแผ่นดิน จนกว่าข้าจะตาย ชุดเกราะนี้จึงจะออกจากร่างของข้าได้”

        องครักษ์ซ้ายยิ่งยกยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วกอดลงที่คอของม่อจือ

        “ประเสริฐมากสหาย เพราะหากเจ้าเลือกถอดชุดเกราะนี้ข้าก็คงต้องเลือกปลิดชีพเจ้าเช่นกัน"

        หยุดเล็กน้อย ก่อนที่องครักษ์ซ้ายจะทอดสายตาไปยังทิศทางของเมืองหลวงแล้วกล่าวต่อ

        “ไปกันเถอะ มีคนรออยู่นานแล้ว"

        ม่อจือขมวดคิ้ว

        “ผู้ที่รออยู่คงมิใช่องครักษ์ขวา”

        องครักษ์ซ้ายผงกศีรษะ ม่อจือจึงกล่าวถามด้วยความสงสัย

        “ใคร?”

        “ผู้ที่คู่ควรกับแคว้นเว่ย"

        ม่อจือได้ยินดังนั้นก็ยิ่งร่างสั่นพร่าด้วยความแตกตื่นยินดี

        “ท่านจะบอกว่า….”

        “ผู้มีวาสนาแห่งมังกรยังหลงเหลือ"

        .

        .

        .

        ปู้ชิงเถากับฮุ่ยจวินวางเงินไว้บนโต๊ะหวังติดตามหัวหน้ามือปราบที่เอารัดเอาเปรียบเฒ่าแก่เหลาสุราผู้นั้นพวกมันคิดปลอมตัวชิงเงินคืนกลับสู่ผู้ที่ถูกรีดไถ แต่พอติดตามไปถึงก็พบว่าหัวหน้ามือปราบผู้นั้นรวมถึงเหล่ามือปราบนับสิบได้สิ้นสติอยู่ก่อนแล้ว

        ฮุ่ยจวินเห็นใบหน้าที่เขียวคล้ำของหัวหน้ามือปราบผู้นั้นก็ทราบได้ทันทีว่ามันถูกพิษจนตกตาย

        “ถูกพิษ ดูเหมือนกรรมจะสนองมันเร็วกว่าที่คิด"

        ปู้ชิงเถาจึงกล่าวว่า

        “คงไปสร้างความลำบากแก่ผู้คนจนมีศัตรูมากมาย"

        ฮุ่ยจวินมองร่องรอยการต่อสู้ที่เกิดขึ้นพลางจ้องมองรอยเท้าที่เลือนลางสองสายมุ่งออกไปในทิศตะวันตก

        “ความวุ่นวายและกลียุคคงใกล้เข้ามาทุกทีแล้วสงสารแต่เหล่าชาวบ้านตาดำๆ"

        ปู้ชิงเถากลับขวางมือขึ้น

        “ตอนนี้เจ้าอย่าพึ่งสงสารชาวบ้านเลย"

        กล่าวคำนี้ออกมา คนของสำนักมือปราบจำนวนมิน้อยก็ทะยานพุ่งผ่านมาพอดีเมื่อมันเห็นหัวหน้าของตนตกตายและพรรคพวกต่างพลาดท่าสิ้นสติ พวกมันก็พลันเบิกตาโพลงแลชี้อาวุธออกไปเบื้องหน้าพร้อมกับกล่าวหาปู้ชิงเถาและฮุ่ยจวินทันที

        “พวกเจ้ากล้าลอบเล่นงานคนของทางการ ต้องถูกลงโทษสถานหนัก!”

        ฮุ่ยจวินมองไปที่เหล่ามือปราบที่กรูกันมาอย่างมากมาย

        “พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว”

        เหล่ามือปราบกลับตะโกนตัดบทว่า

        “สิ่งที่พวกข้าเข้าใจ ล้วนเป็นสิ่งที่ถูกต้องทั้งหมด!”

        ที่ไหนได้ เหล่ามือปราบทั้งหลายต่างเห็นว่าระดับพลังฝีมือที่กำจายออกสู่ภายนอกของปู้ชิงเถาและฮุ่ยจวินอ่อนด้อยนักและพอดีเห็นว่าพวกมันอยู่ในเหตุการณ์จึงหวังทึกทักสยบคนทั้งสองเพื่อสร้างผลงานให้แก่ตนทว่าพวกมันกลับคิดผิดมหันต์ ความน่ากลัวของมหาวิถีเจ็ดดาราคือการเก็บพลังในดวงดาราทั้งเจ็ดเช่นนั้นพลังที่กำจายออกจากร่างให้ผู้คนสัมผัสจึงอ่อนด้อยราวเด็กทารก เพียงหนึ่งการลงมือของปู้ชิงเถาชายหนุ่มก็สยบเหล่ามือปราบจำนวนมากได้ในชั่วพริบตา!

        ตูมมม!!

        แต่เสียงเอะอะโวยวายเสมือนเรียกร้องให้ผู้คนได้สนใจขอทานจากพรรคเอกยาจกที่ตะเวนผ่านบริเวณนั้นพอดีได้เห็นเหตุการณ์เข้า ใบหน้าของปู้ชิงเถาพวกมันล้วนจดจำได้ขึ้นใจดังนั้นพวกมันจึงไม่ชักช้าที่จะระดมพลมาหวังสังหารปู้ชิงเถาทันที!