หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

หลังจากทานอาหารมื้อเย็นเสร็จ หลงเฟย และทาสทั้งสามคนก็ไปช่วยกันขนกองฟางไว้สำหรับปูนอนในคืนนี้ ชายหนุ่มขอซื้อจากชาวบ้าน แต่ก็ได้รับมาฟรีๆ นั่นก็เพราะชื่อเสียงของพ่อครัวอันดับหนึ่งของเมืองนี้ ผู้มีเมตตาเอื้อเฟื้อทำอาหารแจกชาวบ้านทุกวัน ทำให้ชาวบ้านนับถือรักใคร่เป็นจำนวนมาก หลงเฟยเซ็งกับตัวเองที่มัวแต่คิดเรื่องทำร้าน จนลืมเรื่องที่นอนของเขาทำให้ต้องนอนบนกองฟางต่อไปอีกคืนทั้งที่มีบ้านอย่างหรูให้อยู่แท้ๆ แม้แต่ครอบครัวทาสทั้งสามก็ยังงงในตอนแรก ที่เจ้านายของพวกเขาที่มีเงินทองมากมายจะนอนบนกองฟางแบบนั้น ส่วนนิทานของแวนที่เล่าให้หลงเฟยฟัง มันก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับอภินิหารผู้กล้าปราบสัตว์ประหลาด ซึ่งดูห่างไกลจากตัวเขาพอสมควร ในตอนนี้ชายหนุ่มได้แต่ช่างมันเขาจัดที่นอนในห้องให้เข้าที่เรียบร้อย แล้วไปอาบน้ำ และจดรายการของที่จะต้องซื้อเป็นอย่างสุดท้ายก่อนเข้านอน ณ ห้องเตรียมการ“รีเอล ผมขอแลกเงินออกไป 40 เหรียญทองนะครับ ยืนยันการแลกเปลี่ยน” หลงเฟยแจ้งกับรีเอลในทันที เมื่อมาถึงห้องสไตล์จีนโบราณห้องเดิม ครั้งนี้ชายหนุ่มต้องซื้อของจำนวนมาก และต้องการเติมเงินในบัญชีธนาคารของเขาที่แทบจะไม่เหลือเลย“กรุณารอสักครู่ การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น กรุณาตรวจสอบหลังจากกลับไปยังโลก ครั้งนี้คุณหลงเฟยหาเงินมาได้มากเลยนะคะ ตอนนี้มีคำถามอื่นอีกหรือไหมคะ” รีเอลถามยืนยันตามหน้าที่“แล้วก็ผมขอเอาย่ามใหม่เอี่ยม ใบนี้กลับไปโลกด้วยเหมือนเดิมครับ” ตอนนี้หลงเฟยรู้แล้วว่าระบบของรีเอลต้องมีการยืนยันอะไรบ้าง เขาจึงตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว“เรียบร้อยค่ะ คุณสามารถนำถุงย่ามใหม่เอี่ยม ติดตัวไปได้ แล้วพบกันใหม่พรุ่งนี้ค่ะ เริ่มส่งคุณหลงเฟยไปยังโลก EARTH ในอีก 3....2...1” เวลา 9.00 น.หลงเฟยตื่นสายกว่าเวลาปกติ 1 ชั่วโมง เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ วันหยุดของชายหนุ่ม หลังจากที่ทำกิจวัตรประจำวันเสร็จแล้วเขาก็หยิบรายการที่จดไว้ออกมาจากย่ามวิเศษ มันเป็นรายการเฟอร์นิเจอร์ที่จะต้องซื้อมาใช้กับร้านอาหารร้านใหม่ของเขา ซึ่งตอนนี้เขาก็พร้อมเปย์ด้วยเงินที่มีเต็มกระเป๋า ชายหนุ่มแต่งตัวสบายๆ สะพายเป้สีดำที่ภายในบรรจุเงินสดไว้ 384,000 บาท นั่งรถประจำทางไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน ครั้งนี้หลงเฟยไม่ได้เอาย่ามใหม่เอี่ยมของเขามาด้วย เพราะรปภ.หน้าธนาคารสาขาห้างฯจะต้องขอตรวจกระเป๋า คงไม่ดีแน่หากพวกนั้นเจอดาบมุรามาสะ หลงเฟยตรงเข้าไปฝากเงินที่ธนาคารเป็นอย่างแรก ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นเศรษฐีย่อมๆเลยทีเดียว แม้มันจะไม่ใช่จำนวนเงินที่มหาศาล แต่มันก็มากพอสำหรับเงินที่ได้มาอย่างรวดเร็ว ง่ายดาย และมีแนวโน้มว่าจะมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากฝากเงินเรียบร้อยหลงเฟยก็ตรงเข้าสู่แผนกเฟอร์นิเจอร์ เขากางลิสต์รายการขึ้นมาดูแล้วเข้าไปดูของในส่วนของโต๊ะทานอาหารเป็นอย่างแรก เขาเลือกชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้แบบมีพนักพิงที่ดูสวยงามเรียบง่ายในราคาไม่แพงมา 10 ชุด ราคา 25,000 บาท เสร็จจากโต๊ะทั้งสิบชุด เขาก็ไปดูชุดโต๊ะอาหารแบบวงกลมอย่างหรู ชุดนี้เขาต้องการใช้ต้อนรับแขกVIP หรือในปัจจุบันก็คือ พระราชา พระราชินี และเจ้าหญิงน้อยนั่นเอง เขาจะจัดโต๊ะนี้ให้ติดกับส่วนระเบียงชั้นล่างของร้าน ที่เปิดออกไปก็เห็นวิวสวนสวย พร้อมกับเลือกฉากกั้นไม้หรูหรามาอีกหนึ่งชิ้น ชุดโต๊ะอาหารแบบอื่นๆที่เลือกมาอีกก็คือ ชุดโต๊ะม้าหินอ่อน 5 ชุด ชุดโต๊ะกลางแจ้งอย่างหรู 1 ชุด สำหรับรับรองลูกค้าที่ต้องการทานอาหารในสวน สิ่งสำคัญที่หลงเฟยยังไม่ลืมซื้อคือที่นอนสำหรับเขา และครอบครัวทาส มาพร้อมกับชุดเครื่องนอน รวมเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดนี้เป็นเงิน 92,000 บาท แต่ของที่เขาต้องการยังไม่หมดเพียงเท่านั้น หลงเฟยซื้อชุดเครื่องครัวอย่างดีไปอีก 10,000 บาท ตอนนี้รวมทั้งหมดชายหนุ่มซื้อของเข้าร้านเป็นเงิน 102,000 บาทแล้ว เงินในบัญชีธนาคารของเขาจึงเหลือ 282,201.65 บาท ซึ่งยังเหลือเยอะพอที่ทำให้เขาใจชื้นได้อยู่ “ดิ๊งๆด่อง ดะๆ ดิ๊งๆ ด่อง” เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นมา ในขณะที่หลงเฟยกำลังกรอกเอกสารที่อยู่สำหรับจัดส่งสินค้า ชายหนุ่มดูชื่อผู้โทรที่แสดงขึ้นมาบนจอ แล้วกดรับสาย “ว่าไงป๊อก วันนี้ทำไมถึงโทรมาได้เนี่ย” หลงเฟยทักทายเพื่อนเก่าที่โทรมาหา“กูคิดถึงมึงก็เลยโทรมา ไม่ได้รึไง!!!” ป๊อกพูดออกมาเสียงดังลั่นจนหลงเฟยต้องรีบเอามือถือออกห่างจากหูของเขา“เหอะ! ถ้าไม่มีเรื่องอะไร มึงไม่โทรมาหรอก มัวแต่ขุดเห็ดถอบอยู่ในป่าโน่น” หลงเฟยพูดแซวเพื่อนของเขา“เออๆ มึงนี่แสนรู้จริงไอ้เฟย ที่โทรมาเนี่ยว่าจะชวนไปงานเลี้ยงรุ่นที่ร้านเดิม พรุ่งนี้ 5 โมงเย็น”“โอ้โห มาชวนเอาป่านนี้ ไม่โทรมาพรุ่งนี้เลยล่ะ อืม...ได้ เจอกันที่ร้านเดิม 5 โมง” หลงเฟยตอบรับอย่างรวดเร็ว“ตอบเร็วจังเลยวะ นี่มึงจะไม่เล่นตัวสักหน่อยเหรอ ปีก่อนๆมึงไม่เห็นอยากไปเลยนี่”“ปีนี้กูอยากไปแล้ว มีไรปะ เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ ติดธุระอยู่ ไว้เจอกันพรุ่งนี้” หลงเฟยรีบวางสายโทรศัพท์เพราะเขาต้องรีบกรอกเอกสารให้เสร็จ เพื่อให้รถขนของมาส่งที่บ้านให้ทันตอนเย็นวันนี้“อ้าว! ไอ้นี่ เฮ่อ! ช่างเหอะ มันมางานได้ก็ดีละ” ป๊อกบ่นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพียงหวังว่าจะได้เจอหลงเฟยในงานเลี้ยงรุ่นเท่านั้น หลังจากเลือกซื้อของเสร็จหลงเฟยก็ไปทานข้าวกลางวัน และต่อด้วยการซื้อชุดพนักงานให้กับตัวเอง และทาสทั้งสามคน พร้อมกับอุปกรณ์จุกจิกอีกเล็กน้อย แต่ระหว่างที่กำลังเดินดูของในแผนกเสื้อผ้าบุรุษอยู่นั้น หลงเฟยก็หันไปเห็นคนรู้จักเข้าพอดี “ฟ้า!...” หลงเฟยตกใจอุทานขึ้นกับตัวเอง เมื่อเขาเห็นหญิงสาวสวยผมยาวคนหนึ่งกำลังคุยกระหนุงกระหนิงกับผู้หญิงผมสั้นที่แต่งตัวเหมือนผู้ชายอย่างมีความสุข ตรงแผนกเสื้อผ้าสตรี ภาพของหญิงสาวทั้งสองคนนั้นมันบาดตาบาดใจชายหนุ่มเหลือเกิน จนเขาเผลอจ้องนานไปหน่อย “หืม...”สาวสวยผมยาวหันหน้ามาสบตาหลงเฟยพอดี เธอสะดุ้งเล็กน้อยเพราะว่าจำชายหนุ่มได้“ฟ้าเป็นอะไรเหรอ?” ผู้หญิงผมสั้นด้านข้างถามด้วยความแปลกใจ“อ๋อ ฟ้าไม่เป็นอะไรค่ะที่รัก เราไปดูเสื้อในลูกไม้ตรงนั้นดีกว่า ฟ้าอยากได้นะๆๆ” ฟ้ารีบเปลี่ยนเรื่องแล้วพาแฟนของเธอไปที่อื่นทันที ถึงแม้ว่าจะอยู่ห่างกันพอสมควร แต่หลงเฟยก็ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เขากำหมัดกัดฟันแน่น นึกถึงเรื่องราวที่เจ็บช้ำในอดีต มันกลับมาทำร้ายจิตใจเขาอีก ทั้งที่เรื่องก็ผ่านมาหลายปีแล้วก็ตาม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 27

นิยายแนะนำ

หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 27

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้