ณ ถ้ำแห่งหนึ่ง ห่างไปไม่ไกลนัก เป็ถ้ำอันสวยงาม ผนังถ้ำมีรูขนาดไม่ใหญ่นักพอให้แสงสว่างส่องลงมาได้ หน้าปากถ้ำมีน้ำตกสายยาวไหลปิดถ้ำนี้ไว้ซึ่งยากต่อการตามหา
ทั้งสองบังเอิญเจอถ้ำนี้เข้าระหว่างหลบหนีจึงได้เข้ามาหลบซ่อนเพื่อรักษาาแเป็การชั่วคราว หลังจากเข้ามาในถ้ำ หญิงสาวมีปีกก็สลบไปด้วยความอ่อนล้าทันที ส่วนไทก้ายังคงสติไว้และรีบหายารักษาฉุกเฉินมากินทันที และป้อนให้กับหญิงสาวอีกหนึ่งเม็ด
ยารักษานี้จะเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเท่านั้น ซึ่งในโลกของไทก้ายานี้จะมีขายเฉพาะในหน่วยทหารปราบปรามหุ่นไซเบอร์เท่านั้น ซึ่งจะช่วยให้ทหารที่เป็มนุษย์รักษาาแได้ทันทีที่โดนทำร้ายหรือสู้รบจากหุ่นไซเบอร์คลั่งที่วิวัฒนาการผิดรูปแบบจากผู้ก่อการร้าย
แน่นอนว่าบริษัทที่ผลิตยานี้ขึ้นก็คือบริษัทของไทก้านั่นเอง แต่ด้วยข้อจำกัดของวัตถุดิบที่หาได้ยากแล้วยังต้องใช้เทคโนโลยีการผลิตขั้นสูงอีกด้วย ดังนั้นที่ไทก้ามีอยู่ตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่เม็ดเท่านั้น
ไทก้านั่งเฝ้าดูหญิงสาวอยู่ไม่ห่างนัก ตอนนี้าแทั่วร่างของนางเริ่มสมานกันอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ นางนั่งหลับอยู่ติดกับกำแพงหิน เมื่อมองดูดีๆแล้ว หญิงสาวคนนี้ดูอายุราวๆ สิบห้าสิบหกปี หน้าตาที่ไร้าแพอดูไปแล้วเป็หญิงสาวที่งดงามคนนึง ผิวพรรณขาวเนียน รูปร่างสง่างาม ผมยาวสีมรกต ไม่เหมือนปุถุชนทั่วไป เสียดายเด็กไปหน่อย
ไทก้ารีบสลัดความคิดของตนเองก่อนจะเลยเถิดไปมากกว่านี้"เฮ้อ สวยหน่ะก็ใช่อยู่หรอก แต่แปลกตรงที่มีปีกเนี่ยแหละ"
"มีปีกแล้วมันแปลกตรงไหนกันห๊ะ" เสียงของหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมาได้ยินไทก้าบ่นพอดี
ได้ยินหญิงสาวตอบกลับมาไทก้าได้แต่หัวเราะแห้งๆออกมา "ฮ่าๆ ข้าล้อเล่นหน่ะ" แถมยังแสดงท่าทีกลบเกลื่อน
"อาการเ้าเป็ยังไงบ้าง" ไทก้าหันไปสบตาหญิงสาวและถามขึ้นมาเบาๆ
"ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณเ้ามากที่ช่วยข้าไว้ บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่มีวันลืม"หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ใน่เวลาที่นางคิดว่าคงหนีไม่พ้นเงื้อมเ้าเสือสมิงนั้น ไทก้ากลับยื่นมือเข้ามาช่วยนางไว้ ถ้าไม่มีเขาป่านนี้นางคงเป็อาหารของเสือไปเสียแล้ว
"อย่าเพิ่งขอบคุณข้าเลย ตอนนี้เราต้องหาวิธีหนีจากเ้าเสือร้ายนั่น เพื่อกลับไปยังกระท่อมไม้ไผ่ บางทีท่านปู่คงจะช่วยพวกเราได้ ข้ามีชื่อว่าโฟล์ก ไทก้า ว่าแต่เ้าชื่ออะไร ถูกเสือตัวนั้นตามล่าได้ยังไงกัน?" ไทก้าถามด้วยความสงสัย
"ข้าชื่อว่า อารีน เดิมทีข้าเป็ศิษย์ของนววิทยา เข้ามาหาประสบการณ์รอบนอกป่าเวรุเพื่อฝึกฝนแต่บังเอิญในขณะที่ข้ากำลังตามเก็บศิลาแห่งน้ำ ข้ากลับพบเข้ากับเ้าเสือสมิงตัวนี้เข้าจึงต้องหลบหนีเข้ามาที่นี่ เดิมทีผู้คนทั่วไปจะเข้ามาฝึกฝนที่นี่เพียงรอบนอกเท่านั้น เพราะด้านในมีสัตว์อสูรจิตระดับสามอยู่เป็จำนวนมาก โดยปกติแล้วสัตว์อสูรจิตระดับสามนั้นข้าสามารถรับมือได้อยู่แล้ว เพียงแต่ว่าเ้าสมิงตนนี้น่าจะมีระดับฝึกฝนมากกว่าจิตระดับห้าเป็แน่"
"นววิทยา มันคือที่ไหนหรือ?"ไทก้าถามด้วยความสงสัย
"นี่เ้าไม่รู้จัก นววิทยารึ?" อารีนตอบ
"ก็ใช่น่ะสิ ก็ข้า..."ไทก้าชะงักไปครู่นึงก่อนตอบอีกครั้ง"ก็ข้าอยู่แต่ที่นี่ั้แ่เด็กหน่ะ แฮะๆ"ไทก้าหัวเราะกลบเกลื่อน
ก่อนหน้านี้ชายชราผมขาวได้ย้ำกับไทก้าว่าเขาต้องปกปิดเื่ที่เขามาจากต่างโลกเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดรู้ได้ มิฉะนั้นจะเป็อันตรายต่อตัวเขาเอง
อารีนจ้องไปยังชายหนุ่มพร้อมกับทำท่าทางสงสัยเล็กน้อย
ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่น้ั้น ก็ได้มีชายคนหนึ่งตัวสูงผิวเข้ม สวมเสื้อผ้าหนังสัตว์เดินผ่านน้ำตกเข้ามา..
"อยู่ที่นี่เอง"ชายคนนั้นกล่าวขึ้น
ไทก้าหันกลับไปมองแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรเพราะไทก้าคิดว่าอาจจะเป็คนที่อาศัยอยู่แถวนี้ มีเพียงอารีนเท่านั้นที่ต่างออกไป นางตั้งท่าต่อสู้พร้อมร่ายอาคมและโจมตีออกไปทันที
"อาคมสายลม ศรแห่งวายุ" ตูม! ศรวายุพุ่งตรงไปยังชายผิวเข้ม ชายผิวเข้มใช้เพียงมือข้างเดียวก็สลายสายลมไปได้
"ไทก้า เราต้องรีบหนี นั่นคือเสือตัวนั้น"อารีนใช้จังหวะนี้รีบคว้ามือไทก้าและบินขึ้นฟ้าด้วยความเร็วสุดขีด
"คิดหนีรึ? รอบนี้ไม่ง่ายนักหรอก" ชายผิวเข้มเปลี่ยนร่างเป็เสือทันทีและบินตามไปอย่างรวดเร็ว
"นั่นคือเสือตัวนั้นงั้นเหรอ มันสามารถแปลงร่างได้ด้วยงั้นเหรอ?"ไทก้าถามอารีนขณะที่บินหนีกันอยู่
อารีนยังไม่ทันได้ตอบกลับสิ่งใด ทำได้เพียงเร่งความเร็วขึ้นด้วยความกังวลเท่านั้น ตอนนี้อารีนพลังฟื้นฟูกลับมามากแล้วด้วยฤทธิ์ยารักษาของไทก้า ทำให้ความเร็วในการบินเพิ่มขึ้นด้วย
ทั้งคู่บินออกมาได้ไม่ไกลนัก ทันใดนั้นเสือสมิงก็ได้บินตามมาด้านหลังติดๆส่งอาคมป้องกันแสงและอาคมกักขังทั้งสองคนเอาไว้
กึก กึก กึก อาคมรูปสามเหลี่ยมครอบตัวทั้งสองคนเอาไว้
"บ้าเอ้ย เ้าเสือบ้านี่ ตามมาเร็วจังเลย" ไทก้าบ่นออกมาด้วยความวิตก
"มุกเดิมของเ้าใช้กับข้าไม่ได้หรอกนะเ้าเด็กเหลือขอ ตอนนี้ข้าวางอาคมสะท้อนแสงไว้รอบๆ พวกเ้าสองคน การที่เ้าจะใช้อาคมประหลาดย่อขนาดข้าลงคงใช้ไม่ได้อีก ครั้งก่อนข้าพลาดเอง แต่ครั้งนี้อย่าหวังเลย โฮก!" เสือสมิงคำรามออกมาด้วยความสะใจ ครั้งก่อนที่ไทก้ากับอารีนหนีไปได้ก็เพราะมันไม่รู้ว่าเ้าเด็กน้อยอย่างไทก้าจะมีอาคมที่จัดการมันได้ ไม่ว่าจะดูยังไงเ้าเด็กนี่ก็เหมือนจะไม่มีพลังจิตเลยสักนิด..
แต่เมื่อเคยโดนไทก้าลอบทำร้ายมาหนนึงมันย่อมต้องระวังไทก้าเป็พิเศษ
"ข้าขอโทษเ้าด้วยไทก้า ข้าประเมินระดับของเสือสมิงนี่ต่ำเกินไป เ้านี่ต้องอยู่ระดับจิตโลกาขึ้นไปเป็แน่ถึงสามารถแปลงร่างเป็มนุษย์ได้"อารีนกล่าวออกมาด้วยความคับแค้นใจที่ไม่สามารถขยับหนีออกไปได้ และยังพาไทก้าเข้ามาอยู่ในอันตรายอีกด้วย
"อารีน ใจเย็นก่อนข้าคิดว่าข้าพอมีวิธี จับข้าไว้ให้แน่นๆ" ไทก้าตอบกลับอารีนด้วยความใจเย็น อารีนไม่รู้ว่าไทก้าคิดอะไรอยู่เช่นกัน แต่หากชายหนุ่มกล่าวแบบนี้คงมีแผนอยู่แน่ๆ อารีนคงได้แต่เชื่อในความคิดของไทก้าเท่านั้น
ขณะนั้นเองเสือสมิงได้บินเข้ามาใกล้ทั้งสองและยื่นกรงเล็บไปข้างหน้าเพื่อหวังจะจับไทก้าไว้ก่อน สำหรับเสือสมิงแล้วไทก้ากลับให้ความรู้สึกอันตรายกว่าอารีนซะอีก
ในตอนที่กรงเล็บของเสือสมิงใกล้จะถึงนั้น ไทก้าก็เปล่งเสียงอย่างรุนแรงออกมา "อาคมย่อส่วน!" เมื่อเสือสมิงได้ยินดังนั้นก็ชะงักทันที พร้อมรีบยกแขนของมันขึ้นมากันไว้กลัวว่าตัวเองจะถูกย่อส่วนและโดนเตะเข้าไปอีก เพราะยังไงเสือสมิงก็ไม่ได้รู้จักการทำงานของอาคมย่อส่วนอยู่แล้ว ซึ่งจริงๆแล้วการที่มันโดนย่อส่วนเกิดจากลำแสงย่อส่วนที่เป็อุปกรณ์เท่านั้น ด้วยความไม่รู้และความใทำให้พลังอาคมที่วางไว้อ่อนลงเพราะไม่มีสมาธิในการคงอาคมส่วนหนึ่ง
แต่จริงๆแล้วไทก้าะโหลอกออกมาเท่านั้น! และเสือสมิงก็ติดกับเข้าไปเต็มๆ!
เมื่อได้โอกาศไทก้าไม่รอช้าใช้เท้าสองข้างกระทบกันจนด้านล่างรองเท้าะเิแรงอัดอากาศออกมาอย่างรุนแรงส่งให้ไทก้ากับอารีนลอยขึ้นไป้าอย่างรวดเร็ว แรงะเิที่เกิดขึ้นนั้นส่งผลให้อาคมที่อ่อนลงพังทลาย
"รีบบินไปเลยอารีน"ไทก้าะโก้อง
อารีนใช้จังหวะที่มีทั้งหมดรีบบินหนีเสือสมิงออกไปทันที
เห็นดังนั้นเสือสมิงยิ่งทวีความโกรธมากกว่าเดิม มันกระพรือปีกขึ้นรีบบินตามไปทันที
"ข้าเสียรู้เ้าเด็กนี่อีกแล้วอย่าหวังว่าจะมีครั้งที่สามเลย"เสือสมิงสบถออกมาด้วยความโมโหร้าย
518
