สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

ความเงียบสงัดภายในห้องแล็บพิเศษของคลินิก Secret Trance Therapy ถูกแทนที่ด้วยเสียงการทำงานแผ่วเบาของพัดลมระบายความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์ประสิทธิภาพสูง แสงไฟนีออนสลัวสีน้ำเงินหม่นสาดส่องลงบนร่างกายของ ดร.น้ำฟ้า ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้เอนบำบัดตัวยาวที่หุ้มด้วยเบาะหนังแท้สีดำสนิท

บนศีรษะของน้ำฟ้าถูกสวมทับด้วยหมวกอ่านคลื่นสมองแบบพิเศษที่มีสายเคเบิลระย้าเชื่อมต่อไปยังแผงมอนิเตอร์ใหญ่ ส่วนรินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงก็สวมหมวกอ่านคลื่นสมองรุ่นเดียวกันไว้บนศีรษะเพื่อประสานสัญญาณการเชื่อมโยงระบบประสาท

"คุณเห็นกราฟตรงนี้ไหมครับหมอ..." น้ำเสียงของรินราบเรียบทว่าแฝงด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยปิดมิด เขายื่นแท็บเล็ตแสดงผลความละเอียดสูงให้น้ำฟ้าดู

บนหน้าจอแสดงโครงสร้างสมองสามมิติของน้ำฟ้าที่มีเส้นใยกระแสประสาทสั่นไหวอย่างรุนแรง และที่น่าตื่นตระหนกคือ มีคลื่นรบกวนสัญญาณสีม่วงเข้มกระจายตัวหนาแน่นอยู่รอบสมองส่วนกลาง มันเป็นคลื่นสัญญาณแฝงที่มีจังหวะการสั่นพ้องที่ผิดแปลกไปจากธรรมชาติ คลื่นแสงสีม่วงนั้นขยายตัวและแผ่กิ่งก้านสาขาคล้ายกับเถาวัลย์ไร้สภาพที่พยายามจะยึดเกาะโครงข่ายตรรกะความคิดของเธอ

"มันคือคลื่นแฝงสีม่วง..." น้ำฟ้าเอ่ยด้วยเสียงแผ่วพึมพำ แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมองดูภาพจำลองของจิตตนเองในมอนิเตอร์ "เมล็ดพันธุ์ราคะกำลังสร้างช่องสัญญาณส่วนตัวในหัวของฉัน มันรอคอยการเชื่อมต่อ และพยายามดึงสัญญาณรบกวนจากข้างนอกมารวมไว้ตรงนี้"

"ใช่ครับ มันทำตัวเหมือนมัลแวร์ระบบประสาทที่คอยแทรกแซงและควบคุมสมองส่วนการตัดสินใจของคุณ ยยิ่งคุณพยายามใช้พลังสะกดจิตตรรกะเพื่อปิดกั้นมัน คลื่นสีม่วงแฝงนี่ก็ยิ่งสั่นพ้องรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ" รินอธิบายขณะดึงสายเคเบิลตรวจสอบการเชื่อมต่อระหว่างสมองของเขากับหมวกอ่านคลื่นของน้ำฟ้าให้ตรงแนวสัญญาณ "ทางเดียวที่จะแทรกแซงและทำความสะอาดกระแสประสาทนี้ได้ คือการจัดเซสชั่นประสานคลื่นรักปรับสมดุลขั้นลึกสุดครับหมอ"

น้ำฟ้าหันมาจ้องมองริน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกละคนกัน ทั้งความกลัวปนกังวล และความปรารถนาลึกซึ้งที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สัญชาตญาณรัก "ประสานคลื่นรักปรับสมดุล... หมายความว่าเราสองคนต้องเชื่อมโยงระบบประสาทสัมผัสเข้าด้วยกันระหว่างทำกิจกรรมรักบำบัดใช่ไหม?"

"ครับ" รินพยักหน้าอย่างมั่นคง "ผมปรับแต่งระบบให้หมวกทั้งสองใบวัดระดับคลื่นสมองแบบเรียลไทม์ และคำนวณหาค่าความถี่รักที่เสถียรพอ คลื่นสมองแนวตรรกะที่เป็นระเบียบของผมจะทำหน้าที่เป็นโครงข่ายประสาทเชื่อมต่อเพื่อเหนี่ยวนำคลื่นสมองของคุณให้กลับเข้าสู่สภาวะสงบ แต่รอบนี้... คุณต้องปล่อยให้ผมเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดอย่างเบ็ดเสร็จห้ามขัดขืนนะครับหมอ"

คำพูดของรินทำให้หัวใจของน้ำฟ้ากระตุกเต้นผิดจังหวะ อดีตดาราสาวและนักบำบัดผู้เคยอยู่เหนือความควบคุมของทุกคนบัดนี้กำลังจะต้องยอมจำนนและยกอำนาจเหนือจิตใจและเรือนร่างของเธอให้กับผู้ช่วยหนุ่มของเธอทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง ความคิดนี้ไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัว ทว่ามันกลับกระตุ้นให้ร่างกายของเธอเกิดกระแสความร้อนวูบวาบไหลแล่นพล่านไปตามแนวไขสันหลัง

รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและขยับเข้ามาใกล้เก้าอี้เอน มือหนาเอื้อมไปแตะปุ่มปรับระดับเบาะเก้าอี้ให้เอนราบลงจนน้ำฟ้านอนหงายราบไปกับระนาบเตียง ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประคองใบหน้าสวยสะคราญของเธอเบาๆ นิ้วโป้งของเขาไล้เลียไปตามริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอออกเล็กน้อยจากความต้องการที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายใน

"พร้อมแล้วนะครับหมอฟ้า... เริ่มต้นตัดสัญญาณรบกวนกันเลย"

เมื่อเขากล่าวจบ รินก็ก้มลงประทับจูบอย่างล้ำลึก สัมผัสแรกเริ่มด้วยความอ่อนโยนทว่าหนักแน่น ลิ้นชื้นของเขาแทรกซึมผ่านกลีบปากนุ่มเข้าไปกวาดชิมความหวานภายในโพรงปากของจิตแพทย์สาวอย่างช่ำชอง น้ำฟ้าครางอื้ออึงในลำคอ ยามลิ้นของเขากวาดต้อนดึงดูดเรียวลิ้นของเธอ สัมผัสทางกายภาพอันเร่าร้อนทำให้แถบสีบนกราฟวัดคลื่นสมองของหน้าจอมอนิเตอร์ส่งเสียงเตือนเบาๆ คลื่นสมองของทั้งสองฝ่ายเริ่มขยับเข้าใกล้จังหวะเดียวกันอย่างช้าๆ

รินผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้ลมหายใจร้อนระอุของน้ำฟ้าเป่ารดริมฝีปากของเขา จากนั้นเขาขยับมือทั้งสองลงไปปลดเปลื้องอาภรณ์ของน้ำฟ้าออกทีละชิ้น เสื้อสูทตัวนิ่ม เสื้อไหมพรมเนื้อดี และกระโปรงทรงสอบสีน้ำเงินเข้มถูกถอดออกแล้วเหวี่ยงทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี จนกระทั่งร่างของเธอเหลือเพียงบราเซียและกางเกงชั้นในผ้าซาตินลายลูกไม้สีดำขลับที่ตัดกับผิวขาวสว่างของเธอราวน้ำนม

เต้าทรวงอวบใหญ่โตเต่งตึงดันบราเซียเนื้อบางจนแทบจะปลิ้นทะลัก ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อชูชันดันเนื้อผ้าบางเบาประดับลูกไม้จนขึ้นรูป รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าคมคายของริน เขาเอื้อมมือไปปลดตะขอด้านหลังบราอย่างชำนาญ เผยให้เห็นเนินอกขาวสล้างใหญ่โตอิ่มเอิบทั้งสองเต้าอย่างแจ่มชัดภายใต้แสงไฟนีออนสลัว

"อืมม... ริน..." น้ำฟ้าบิดสะโพกเบาๆ มือเรียวยกขึ้นโอบหลังคอของเขา ดึงรั้งให้ร่างของรินแนบชิดลงมา รินถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนร่างเปลือยเปล่าเช่นเดียวกัน ผิวเนื้อแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามสมชายของชายหนุ่มทาบทับลงบนผิวเนื้อนุ่มละมุนของจิตแพทย์สาว สัมผัสอุณหภูมิผิวเนื้อที่เต้นตุบๆ ส่งสัญญาณไปยังตัวเซนเซอร์ของหมวกวัดคลื่นสมองที่สวมอยู่ คลื่นรบกวนสีม่วงในหัวของน้ำฟ้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสถึงตรรกะการรุกรานทางกายภาพของริน

"มองดูมอนิเตอร์สิครับหมอ..." รินกระซิบสั่ง แววตาของเขาฉายความเหนือกว่าอย่างชัดเจน มือขวาของเขาจับมือนุ่มของเธอให้หันไปมองหน้าจอแสดงกราฟคลื่นสมองประสานงาน "คลื่นสีม่วงแฝงนั่นกำลังพยายามสู้กับความรู้สึกของเรา... แต่ผมจะใช้จังหวะนี้แหละ ข่มมันให้อยู่หมัดด้วยคลื่นความถี่ที่มั่นคงของพวกเรา"

ชายหนุ่มขยับมือลากผ่านหน้าท้องแบนราบลงสู่ใจกลางความลี้ลับของเธอ นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปใต้กางเกงชั้นในตัวจิ๋ว สัมผัสได้ถึงกลีบเนื้ออุ่นนุ่มที่แฉะเยิ้มชุ่มโชกไปด้วยน้ำหล่อลื่นสาว รินลากปลายนิ้วผ่านปากทางรักสีชมพูสดที่เต้นระริกตอดตุบ ก่อนจะกดปลายนิ้วบดคลึงลงบนปุ่มกระสันเนื้ออุ่นเล็กๆ เหนือรอยแยกทางรักอย่างจงใจ

"อ๊ะ!... ริน!..." น้ำฟ้าแอ่นเอวขึ้นด้วยความสยิวรัญจวนใจ ผิวแก้มและลำคอแดงระเรื่อด้วยไฟสวาทที่พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ช่องทางรักสีชมพูขมิบเกร็งรับนิ้วของชายหนุ่มที่เริ่มสอดแทรกบุกรุกเข้าไปในหลุมสวาทลึกขึ้น รินสอดนิ้วเข้าไปทีละนิ้ว บิดขยับปลายนิ้วขยี้จุดเสียวซ่านที่ผนังเนื้อนุ่มด้านใน สลับกับการอ่านข้อมูลการสั่นไหวของคลื่นประสาทบนมอนิเตอร์

*แจ๊ะ... แจ๊ะ...*

เสียงความเปียกชื้นเฉอะแฉะขยับไหวดังขึ้นคลอเคล้าไปกับเสียงครางกระเส่าของน้ำฟ้า รินก้มลงดูดกลืนปลายยอดถันสีชมพูหวานระรัว สลับขบเคี้ยวฟันเบาๆ บนเนินเนื้ออวบอัดสร้างความกระสันซ่านจนดร.น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนสมองถูกหลอมเหลวด้วยน้ำกรดราคะ คลื่นแฝงสีม่วงในจิตของเธอเริ่มปั่นป่วนคล้ายกับโครงข่ายสัญญาณที่กำลังถูกรบกวนจนปั่นป่วน

"ระดับสัญญาณเริ่มประสานสอดคล้องกันแล้วครับหมอ..." รินกล่าวขณะจ้องมองหน้าจอวัดคลื่นที่ระดับเส้นกราฟสมองสีน้ำเงินของเขาเริ่มแทรกแซงและดึงแถบสัญญาณคลื่นสีม่วงให้อ่อนแรงลงทีละน้อย "ขั้นตอนประสานประสาทสัมผัส... ผมจะสอดใส่ตัวตนเข้าไปสะกดความปั่นป่วนข้างในตัวคุณแล้วนะครับ"

รินหยิบกางเกงชั้นในตัวน้อยของเธอออก พลิกเรียวขาขาวอวบอิ่มให้เปิดกว้างออกเป็นรูปตัวเอ็มสะท้อนรับแสงไฟสลัว ร่างหนาขยับตัวเข้าแทนที่กึ่งกลางง่ามขาสุดสวยของเธอ จ่อลำเอ็นแกร่งที่ขยายใหญ่ยักษ์และสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์บดเบียดกับกลีบเนื้อสาวสีชมพูสดที่ยังคงเยิ้มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำหล่อลื่นที่รินกระตุ้นไว้

"ริน... เร็วเข้า... ฉันอึดอัด... ฉันอยากให้แท่งเอ็นของคุณกระแทกเข้ามาเหลือเกิน..." น้ำฟ้าร้องขอด้วยความกระเส่า น้ำเสียงละทิ้งมาดดร.ผู้เคร่งขรึมไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้หิวกระหายสัมผัสอุ่นร้อนที่จะมาช่วยปรับสมดุลทางกายภาพ

"รับรู้ความถี่จากผมนะครับหมอฟ้า... ตัวตนของผมจะเข้าไปปรับสมดุลและชะล้างความปั่นป่วนข้างในตัวคุณทั้งหมด"

รินกดเอวสอบส่งลำเอ็นยักษ์ใหญ่โตแข็งขึงแทรกซอนเข้าใส่ช่องทางรักสีชมพูอุ่นชุ่มชื้นในทันที!

*สวบ!... สวบ...*

"อ๊าาาาาาาาา!... ริน!... มันใหญ่... อ๊า มันแน่นรูสวาทฉันไปหมดแล้ว!" น้ำฟ้าแหงนหน้าร้องลั่น ร่างทั้งร่างเกร็งสั่นสะท้านสะโพกแอ่นหยัดรับท่อนเอ็นหนาใหญ่ปูดโปนที่กำลังดันขยายผนังร่องรักให้แยกขยายตามขนาดความมหึมาของมัน ท่อนลำแกร่งกระชับแน่นเสียดสีกับกลีบเนื้ออุ่นจัดของน้ำฟ้าจนเธอแทบหยุดหายใจ กระแสประสาทอันวาบหวามพุ่งแล่นเข้าสู่สมอง รุนแรงจนกราฟวัดคลื่นสมองบนหน้าจอแสดงผลการสั่นพ้องประสานคลื่นเข้าหากัน

รินครางเสียงทุ้มต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านสะท้านอารมณ์ รูสวาทอุ่นชุ่มของน้ำฟ้าขมิบเกาะรัดตัวตนของเขาแน่นหนึบตอดระรัวถี่ๆ ราวกับพยายามจะรีดเค้นหยาดน้ำรักจากแก่นกายของเขาในทันที ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อควบคุมความรู้สึกไม่ให้เสร็จสมเร็วเกินไป

"มองสัญลักษณ์กราฟบนมอนิเตอร์ไว้ครับหมอ..." รินสั่งพลางขยับเอวสอบถอยโคนแก่นกายออกจนเกือบสุดปากทางรักที่เผยอแยกอ้า ก่อนจะกระแทกกระทุ้งส่วนปลายหยักร้อนระอุเข้าไปใหม่เต็มแรงรัก

*ปึก!... สวบ!*

"อื้อออ!... ริน... มันโดนจุดข้างใน... เสียว... ฉันสยิวซ่านจนสมองขาวโพลนไปหมดแล้ว..." น้ำฟ้าร้องลั่น สองมือขยำผ้าปูที่นอนแน่น แววตาสั่นระริกจ้องมองภาพคลื่นสมองของตนกับรินที่เริ่มประสานเป็นวงคลื่นรูปโดนัทสีฟ้าที่ขยายวงกลืนกินกลุ่มเส้นคลื่นสีม่วงแฝงที่ปั่นป่วนรอบนอก

"ระดับสัญญาณเริ่มคงที่แล้วครับ... แต่ระบบยังต้องการการปรับจังหวะให้หนักหน่วงกว่านี้..." รินเอ่ยเตือนพลางขยับสะโพกกระแทกกระทั้นส่งแก่นกายยาวร้อนระอุเข้าออกด้วยจังหวะที่เร็วและรุนแรงขึ้น

*พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!*

เสียงสะโพกแกร่งอัดกระแทกชนเนินเนื้อนุ่มเนื้อกระทบเนื้อดังระรัวก้องห้องแล็บส่วนตัว น้ำรักชุ่มเปียกกระจายเลอะตามร่องรักที่ถูกบดเบียดสอดประสานไม่ยั้ง รินสลับสายตามองมอนิเตอร์เป็นระยะ จังหวะที่ความถี่ของน้ำฟ้าแกว่งกวัดขึ้นเขาก็จะจงใจกระแทกเน้นย้ำบดเบียดน้ำหนักลงบนจุดเสียวซ่านลึกสุดอย่างแม่นยำเพื่อสะกดและปรับสมดุลการรับรู้ของเธอ ยามที่สัญญาณคลื่นสีม่วงแฝงขยายตัว เขาก็จงใจปล่อยคำกระซิบแสนเร่าร้อนชี้นำจิตของเธอ

"รับรู้แค่แรงเสียดสีของผม... ลืมความปั่นป่วนในหัวนั่นซะ... ให้ความร้อนแรงจากตัวตนของผมชะล้างคลื่นรบกวนในจิตใจของคุณให้หมด..."

"อ๊า!... อ๊ะ... ริน... ใช่... ตรงนั้น... กระแทกเข้ามาอีก!... กระแทกกระทั้นร่องรักของฉันแรงๆ... อ๊า!" น้ำฟ้าครางระงมอย่างไร้สติสมประดี สองขาเรียวสวยยกขึ้นสูงเกี่ยวกระชับเอวสอบของเขาไว้แน่น ร่างกายตอบสนองสัมผัสรักประสานสมดุลอย่างบ้าคลั่ง

คลื่นสมองของทั้งสองฝ่ายเกาะเกี่ยวพัวพันประสานตัวเป็นหนึ่งเดียวดั่งสายใยประสาทที่สั่นพ้องเข้าหากันในระดับสมดุล เส้นใยความถี่รักสีฟ้าหนาแน่นเริ่มบีบอัดและผลักดันคลื่นสีม่วงแฝงที่รบกวนระบบประสาทให้จางหายไปทีละจุด ช่องทางรักสีชมพูสดบีบตัวโอบล้อมท่อนเนื้อลำเขื่องรัวเร็ว คลื่นสะกดรักบำบัดทางจิตและสรีระประสานการทำงานจนหน้าจอมอนิเตอร์แสดงผลสถานะเสถียรภาพพุ่งสูงขึ้น

*แจ๊ะ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!*

"ริน... ฉันจะถึงแล้ว... สัญญาณ... สัญญาณมันจะดับแล้ว... อ๊าาา!" น้ำฟ้ากรีดร้อง ใบหน้าเกร็งเงยขึ้นสูง เต้าทรวงใหญ่แอ่นหยัดเต็มเปี่ยม ร่องรักบีบรัดแก่นกายอุ่นจัดแน่นสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

"พร้อมกันนะครับหมอฟ้า... ดึงสัญญาณให้คงที่เดี๋ยวนี้!"

รินซอยสะโพกกระแทกกระทั้นเน้นๆ ถี่ๆ รัวเข้าใส่ร่องรักที่ตึงเกร็ง ตอกตรึงแท่งเอ็นร้อนฉ่าเข้าไปในส่วนลึกสุดของช่องทางรักด้วยจังหวะกระแทกกระทั้นถี่รัวของสะโพกสอบเป็นสิบครั้งติดกัน เสียงเนื้อกระทบกันถี่ยิบแทบไม่มีเว้นวรรค จนกระทั่งทั้งสองร่างกระตุกเกร็งสุดตัวพร้อมกัน

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!... ริน!..." น้ำฟ้าหวีดร้องเสียงสั่นเครือ ร่างกายกระตุกเกร็งจนปลายเท้าจิกเกร็งกับเก้าอี้เอนบำบัด ร่องรักขมิบตุบๆ รีดเค้นลำเอ็นของชายหนุ่มอย่างรุนแรงล้ำลึก

รินคำรามลั่นกดสะโพกแนบแน่นคาไว้ในช่องทางรัก ปลดปล่อยกระแสน้ำรักอุ่นร้อนพุ่งฉีดเข้าไปลึกสุดช่องทางรักของน้ำฟ้า ความอุ่นร้อนชำระล้างแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง เติมเต็มสัมผัสของกันและกันจนระบบประสาทส่วนลึกรู้สึกผ่อนคลายเต็มเปี่ยม

สัญญาณบนหน้าจอมอนิเตอร์พุ่งสูงขึ้นและเสถียรตัวแสดงผลค่าความเสถียรฟื้นคืนมาคงที่อยู่ที่ 85% คลื่นสัญญาณสีม่วงแฝงทั้งหมดที่เคยกระจายตัวถูกคลื่นเสถียรภาพของรินสะกดและชะลอการขยายตัวให้จมหายลงไปสู่ห้วงจิตใต้สำนึกส่วนลึกที่สงบนิ่งลงได้สำเร็จ

ภายในห้องบำบัดและห้องแล็บกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านแผ่วเบาของสองหนุ่มสาวที่ประสานตัวกอดกันกลม รินค่อยๆ ถอดแก่นกายใหญ่ยักษ์อุ่นชื้นออกจากช่องทางรักช้าๆ ปล่อยให้น้ำรักไหลเยิ้มชโลมต้นขาขาวของเธอ รินเอื้อมมือไปถอดหมวกอ่านคลื่นสมองออกจากศีรษะของตนเองและของน้ำฟ้า วางมันลงบนแผงควบคุมระบบคอมพิวเตอร์อย่างเหนื่อยล้าแต่โล่งอก

"สำเร็จแล้วครับหมอ... สัญญาณกลับมาเสถียรที่ 85% คลื่นสีม่วงแฝงเงียบสงบลงแล้ว" รินเอ่ยพลางยิ้มบางๆ ลูบหน้าผากชุ่มเหงื่อของน้ำฟ้าอย่างอ่อนโยน

น้ำฟ้านอนหอบหายใจแผ่ว หลับตานิ่งเพื่อรับรสสัมผัสความอบอุ่นที่แผ่จากร่างของแฮกเกอร์หนุ่ม สมองของเธอนิ่งสงบและโล่งสบายไม่มีเสียงกระซิบกระวนกระวายจากตัณหาภายนอกมารบกวนอีกต่อไป

ทว่า... ในจังหวะที่รินกำลังก้มลงเก็บสายไฟและตรวจตราความเรียบร้อยของร่างกายน้ำฟ้าอยู่นั้นเอง

สายตาคมคายของชายหนุ่มพลันสะดุดกึกเข้ากับบางสิ่งบนหน้าอกอวบอิ่มขาวนวลของเธอ...

ที่บริเวณเนินอกอิ่มทางฝั่งซ้าย เหนือหัวใจของน้ำฟ้า รินสังเกตเห็นรอยแดงลึกลับรอยหนึ่งปรากฏขึ้นมา มันไม่ใช่รอยรักจากปลายนิ้วหรือริมฝีปากของเขา แต่เป็นรอยเส้นสีแดงอมม่วงเข้มคดเคี้ยวพาดตัดกันจนคล้ายกับรูปเถาวัลย์กุหลาบสีม่วงมีหนามแหลมคมขดเกาะรัดแผ่นอกของเธอไว้ รอยเถาวัลย์นั้นค่อยๆ สั่นไหวจางๆ ราวกับมีชีวิต ก่อนที่มันจะค่อยๆ ซึมลึกจมลงไปในผิวเนื้อขาวเนียนและจางหายไปอย่างไร้ร่องรอยในเวลาไม่กี่วินาทีต่อมา

รินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวลระคนหวาดหวั่น เขารู้ดีว่าเซสชั่นรักบำบัดประสานคลื่นครั้งนี้แม้จะปรับค่าสมดุลประสาทจนเสถียรได้ 85% แต่รอยเถาวัลย์กุหลาบสีม่วงที่ปรากฏและจางหายไปบนหน้าอกของน้ำฟ้าคือเครื่องยืนยัน...

เมล็ดพันธุ์ราคะกำลังหยั่งรากขยายขอบเขตและฝังรากจิตวิญญาณแห่งตัณหาลึกเข้าไปถึงแก่นหัวใจและดวงจิตของเธออย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป!