Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

แม้ความร้อนแรงของร่างกายทั้งสองจะถึงจุดสุดหลายครั้งแล้ว แต่กลับไม่มีใครถอนตัวจากกัน

ตรงกันข้าม — ความหิวกระหายกลับยิ่งทวีขึ้นราวกับทั้งสองเพิ่งเริ่มต้น

เฟยถูกยกตัวขึ้นพิงต้นไม้ใหญ่กลางไร่ชา อี้จับขาเธอโอบรอบเอวเขาไว้แน่น ขณะที่จูบเธอราวกับจะกลืนกินความเงียบทั้งไร่

เสียงของใบไม้สั่นไหวไปตามแรงโยกของร่างที่ประสานกันแบบไม่ยั้ง ทุกแรงขับเคลื่อนคือความดิบที่สะสมมานาน

ริมฝีปากของเขาสัมผัสแทบทุกส่วนของร่างกายเธอ ทั้งแขน ขา แผ่นอก และต้นคอขาวจนแดงระเรื่อ

เฟยครางออกมาเบา ๆ แต่รุนแรงพอให้หัวใจเขาแทบระเบิด เธอกระซิบชิดหูเขา “แรงอีก...อย่าหยุด...”

เขาจับเธอเปลี่ยนท่าให้ก้มเอนลงกับพุ่มชาเตี้ย ๆ เบื้องหน้า มือประคองสะโพกเธอไว้มั่น

เสียงกระแทกหนัก ๆ ดังต่อเนื่องจนใบชาสั่นไหว อี้ครางต่ำในลำคอขณะปล่อยทุกอย่างออกมาอย่างหมดเปลือก

เฟยสะดุ้งเบา ๆ ก่อนตัวสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านที่แผ่ซ่านจากกลางกายถึงปลายนิ้ว

เมื่อปลายทางมาถึง ทั้งสองกอดกันแน่น ราวกับจะรวมวิญญาณให้เป็นดวงเดียว

ไม่มีคำใดหลุดออกจากปากอีกแล้ว — มีเพียงเสียงหอบเหนื่อยระคนพึงพอใจ กับลมหายใจที่ค่อย ๆ สงบลงท่ามกลางเงาไร่ชา

คืนนั้น...ไร่ชาแทบลุกเป็นไฟ แต่กลับไม่มีใครรู้เลย ว่ามีหัวใจสองดวงที่ถูกหลอมรวมกันเงียบ ๆ ใต้ต้นชาเก่าแก่เพียงต้นเดียว