หลังจากที่หลิงเทียนและชิงเอ๋อร์เสร็จสิ้นภารกิจและเดินทางกลับสำนัก พวกเขาััได้ถึงความผิดปกติในบรรยากาศ ทันทีที่ก้าวเข้าสู่บริเวณสำนัก
พวกเขาเห็นกลุ่มศิษย์หลายคนกำลังยืนล้อมวงอยู่กลางลานฝึก และบรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” หลิงเทียนถามศิษย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด
“ศิษย์พี่หลิง! เหิงเย่ จากสำนักดาบมาที่นี่และ้าท้าทายท่าน” ศิษย์คนนั้นตอบ “เขาบรรลุเป็ผู้ที่มีพลังถึงระดับบ่มเพาะ ขั้นกลาง และดูเหมือนจะไม่พอใจท่าน และ้ากลับมาท้าทายท่าน!”
หลิงเทียนขมวดคิ้ว “เหิงเย่... กล้ามากที่บุกเข้ามาในสำนักโดยไม่ได้รับอนุญาต”
เขาก้าวไปข้างหน้า เห็นเหิงเย่กำลังยืนรออยู่กลางลานฝึก พร้อมกับดาบยาวเล่มใหญ่ที่สะท้อนแสงอาทิตย์ เงาดำของมันดูน่ากลัว เขามองหลิงเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก
“หลิงเทียนไม่ได้เจอกันตั้งนาน? ยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ส่วนข้าที่เป็คู่แข่งเ้า ตอนนี้ได้บรรลุระดับิญญา ขั้น กลางแล้ว” เหิงเย่พูดพร้อมหัวเราะสะใจ
ทั้งสองคนต่อสู้กันมานานแล้ว แต่เหิงเย่มาโดยตลอดเกือบทุกครั้ง หลังจากบรรลุระดับิญญา ขั้น กลาง แล้วเขาจึงมีความ้าจะเอาชนะ หลิงเทียน
หลิงเทียนเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งสงบ “เ้ากล้ามาท้าทายข้าในสำนักของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต เ้าไม่เกรงกลัวอะไรเลยหรือ?”
เหิงเย่ยิ้มเยาะ “ความกลัวเป็สิ่งที่ผู้แข็งแกร่งไม่ควรมี หากเ้ากลัว ข้าก็จะถือว่าเ้ายอมแพ้แล้ว”
หลิงเทียนสบตาเหิงเย่อย่างเ็า “ในเมื่อเ้า้าต่อสู้ ข้าก็จะให้สิ่งที่เ้า้า” เขากล่าวอย่างเ็าและสงบนิ่ง
เหล่าศิษย์ที่ยืนล้อมรอบต่างตื่นเต้นและลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป หลิงเทียนเดินออกมาข้างหน้า ยืนอยู่ตรงข้ามกับเหิงเย่ สายลมที่พัดผ่านลานฝึกดูเหมือนจะสงบลง ขณะที่ทั้งสองคนเตรียมตัวเข้าสู่การต่อสู้
“ข้าจะไม่ใช้เวลามากกับเ้า” หลิงเทียนพูดเบาๆ แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน
“หึ! คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือ? ตอนนี้ข้าบรรลุระดับิญญาแล้ว แข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนมากนัก เ้ามันเป็แค่ขยะในสายตาข้าในตอนนี้” เหิงเย่ตอบอย่างดูถูก จากนั้นเขาก็ยกดาบขึ้นและพุ่งเข้าใส่หลิงเทียนทันที ดาบของเหิงเย่พุ่งผ่านอากาศด้วยความเร็วและพลังมหาศาล
แต่หลิงเทียนเพียงแค่หลบหลีกอย่างง่ายดาย แล้วสวนกลับด้วยการโจมตีที่รวดเร็ว เขาใช้เพียงกระบวนท่าแรกในการป้องกันดาบของเหิงเย่
จากนั้นในกระบวนท่าที่สอง เขาโจมตีเข้าไปที่ช่องว่างระหว่างการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย ทำให้เหิงเย่ต้องถอยหลังไปเล็กน้อย และตกตะลึง "เป็ไปได้ไง?! เ้าก็อยู่ระดับิญญา ขั้น กลาง!"
หลิงเทียนไม่เสียเวลาพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
กระบวนท่าที่สามของหลิงเทียนเป็การโจมตีแนวตรงที่รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ มันพุ่งตรงเข้าไปที่จุดอ่อนของเหิงเย่
ทำให้เขาเสียการทรงตัว และในกระบวนท่าสุดท้าย หลิงเทียนฟาดฝ่ามือใส่ร่างของเหิงเย่อย่างหนักหน่วง ส่งร่างของเหิงเย่ลอยกระแทกกับพื้น
เหิงเย่พยายามฝืนตัวเองลุกขึ้น แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เขาเจ็บหนักเกินกว่าจะลุกต่อสู้ได้ แต่หลิงเทียนเลือกที่จะไม่สังหารเขา
“ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ใช้เวลามาก” หลิงเทียนกล่าวอย่างหนักแน่นและมั่นคง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากลานฝึก
เหล่าศิษย์ที่มุงดูต่างพากันตื่นตะลึงกับความแข็งแกร่งของหลิงเทียน พวกเขาไม่คิดว่าหลิงเทียนจะจัดการกับเหิงเย่ที่มีพลังระดับิญญา ขั้นกลาง ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ทั้งทีทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกันแท้ๆ ความห่างชั้นนี้คืออะไรกัน?
“ศิษย์พี่หลิงช่างแข็งแกร่งเกินกว่าที่เราคิดไว้เสียอีก!” เสียงหนึ่งกล่าวขึ้นในกลุ่มฝูงชน
“ข้าคงต้องฝึกให้หนักขึ้นแล้ว” อีกเสียงหนึ่งพูดตาม
ชิงเอ๋อร์ที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล ได้แต่ยิ้มเล็กน้อยกับศิษย์พี่ของน
าง “ศิษย์พี่หลิง... ท่านช่างน่ามั่นคงจริงๆ”