[ห้องปกรณ์]
หลังจากที่ชานนท์ออกไปพ้นห้องพักของเขาแล้วปกรณ์ก็เดินย้อนกลับไปหาเหมันต์ พร้อมกับยิ้มหวานให้ก่อนจะถามเหมันต์ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เหมันต์? คืนนี้ผมจะพาคุณออกไปเที่ยวย่ำราตรี คุณอยากไปไหมครับ?"
ปกรณ์ประสานสบตากับเหมันต์ลึกซึ้งสื่อความหมายในใจเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาหวั่นไหวมากขนาดไหนเมื่อได้อยู่ใกล้กันแบบนี้
"พี่อยากไปทุกที่ที่มีเ้า"
เหมันต์เคลื่อนตัวเข้าประชิดพร้อมกับสอดแขนเข้าไปโอบกอดรอบเอวของเด็กหนุ่มเข้ามาหาตัว
"เอ่อ...งั้นรีบไปอาบน้ำเถอะครับ"
เด็กหนุ่มปกรณ์บอกพร้อมกับหันมองออกไปด้านข้างเพื่อหลบสายตาคมของเหมันต์
"เ้าไปช่วยอาบให้พี่ได้ไหม?"
เหมันต์สอดนิ้วเรียวเข้าไปประคองแก้มใสให้หันกลับมาหาตัวเองอย่างถือวิสาสะ
"จะดีเหรอครับ?"
เด็กหนุ่มถามเบา ๆและรีบก้มหน้าหลบตาด้วยความเขินอายและเหมันต์ก็ยื่นมือเรียวเข้าไปคางของเด็กหนุ่มให้เชิดขึ้นมาก่อนที่เขาจะยื่นริมฝีปากเข้าไปกระซิบบอกอย่างใกล้ชิด
"ถ้าเ้าช่วย มันต้องดีแน่นอน"
"ถ้างั้นเข้าไปรอผมในห้องน้ำครับ เดี๋ยวอีกสักพักผมจะตามเข้าไปจัดการให้"
"เข้าไปพร้อมกันไม่ได้เหรอ?"
เหมันต์คะยั้นคะยอพร้อมกับสอดนิ้วเรียวเข้าไปลากไล้ตามไรผมบริเวณต้นคอของเด็กหนุ่มแ่เบา
"ค ...ครับ"
ปกรณ์ตอบเหมันต์เสียงขาดห้วงเมื่อริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเหมันต์เคลื่อนไหวเข้ามาหาเขาโดยไม่ทันตั้งตัว
อุ๊บ!
เหมันต์รุกรานริมฝีปากนุ่มพร้อมกับดูดกลืนเอาความหวานจากโพรงปากของเด็กหนุ่มอย่างโหยหาและพร้อมกันนั้นเหมันต์ยังเบียดร่างกายของหนุ่มน้อยให้ค่อย ๆ ถอยหลังเข้าไปในห้องน้ำทีละนิดจนกระทั่งแผ่นหลังชนกับผนังห้องน้ำ
พรึบ!
เปาะ!
เหมันต์ดีดนิ้วหนึ่งครั้งดังเปราะเพื่อเรียกความชุ่มฉ่ำให้กับร่างกายของเขาและคนรัก
ซ่า ซ่า ซ่า
สายน้ำไหลรินราดสองกายอย่างกับฟ้ารั่วและนั่นยิ่งทำให้ทั้งคู่เบียดร่างกายเข้าหากันแบบเนื้อแนบเนื้อมากยิ่งขึ้นอย่างกับประจุไฟฟ้าต่างขั้วที่ต่างมีแรงดึงดูดต่อกันโดยธรรมชาติอยู่แล้ว
ผลั่ก!
ปกรณ์ดันแผ่นอกของแวมไพร์หนุ่มออกห่างตัวเองเบาๆ เมื่อเขารู้สึกเหมือนกำลังจะหลอมละลายไปกับจูบที่ร้อนแรงนั้น
"เป็อะไรไป?"
เหมันต์กระซิบถามปกรณ์เสียงแหบพร่าพร้อมกับจ้องมองดวงหน้าของหนุ่มน้อยอย่างรอคอยคำตอบ
“จูบเมื่อกี้มัน...”
ปกรณ์หยุดคำพูดของเขาก่อนจะจบประโยคเพราะเขายังไม่กล้าบอกความรู้สึกหวานหอมที่เพิ่งได้ลิ้มลองออกไปซะทีเดียว
"จูบเมื่อกี้ทำไมเหรอ?"
เหมันต์เลิกคิ้วสูงถามเด็กหนุ่มและมองยื่นมือเข้าไปเชยคางมนขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาคมของตัวเอง
"ดีจังครับ"
ทันทีที่คำพูดแ่เบานั้นหลุดออกมาเหมันต์ก็ก้มลงไปรุกรานริมฝีปากนุ่มนั้นอีกครั้งอย่างอ้อยอิ่งอ่อนโยน
อุ๊บ!
ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปดูดกลืนเอาความหวานอย่างหื่นกระหายและโหยหาในขณะที่เด็กหนุ่มเองก็พยายามสอดแทรกเรียวลิ้นของเขาเข้าไปดูดกลืนเอาความหอมหวานจากโพรงปากของเหมันต์เช่นกันถึงแม้ว่าเขาจะไม่ประสาเื่อย่างว่าเลยก็ตาม และเมื่อเด็กหนุ่มรู้ตัวว่าตัวเองรุกรานเหมันต์มากเกินไปเขาก็ยกมือขึ้นมาดันแผ่นอกของเหมันต์ออกห่างจากตัวเองอีกครั้งเบา ๆ
“เขินจัง”
ปกรณ์บ่นอุบอิบเบา ๆก่อนที่เขาจะรีบก้มหน้างุดเพื่อหลบสายตาคมกริบของแวมไพร์หนุ่มทว่าเขากลับโดนมือที่แข็งแรงบังคับให้แหงนหน้าขึ้นมามองสบตากันอีกครั้ง
"เ้ากำลังคิดไม่ซื่อกับพี่เหรอคาร์เมน?"
เหมันต์กระซิบกระซาบถามปกรณ์แ่เบาเพราะเขาอยากได้ยินความจริงจากปากของคนรักแต่ถึงกระนั้นปกรณ์ก็ยังไม่กล้าพูดความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ส่วนลึกออกมาอย่างตรงไปตรงมาอยู่ดี
“มั่ว”
แม้ว่าปากของเขาจะเอาแต่คอยปฏิเสธเหมันต์แต่หัวใจของเขานั้นกลับกู่ก้องจนเสียงนั้นสะท้อนเข้ามาในหูของเหมันต์อย่างจัดเชน
“คิดสิครับและไม่ใช่แค่คิดไม่ซื่อแค่นั้นนะครับ แต่ผมคิดว่าผมรักคุณไปหมดแล้วทั้งใจเลยล่ะผมรักคุณั้แ่ครั้วแรกที่เราเจอกัน แต่ผมไม่กล้าบอกหรอก เพราะผมกลัวว่าคุณจะหาว่าผมเป็เด็กแก่แดด”
"หึ หึ หึ"
เหมันต์หัวเราะผ่านลำคอออกมาด้วยความพอใจเมื่อเขาได้ยินเสียงหัวใจของคนรักดังก้องผ่านหูของเขา
“อาบน้ำกันเถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยถูหลังให้”
เหมันต์พูดพร้อมกับจับปกรณ์หันหน้าเข้าหาผนังห้องน้ำโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตอบรับหรือปฏิเสธเลยเพราะเหมันต์รู้อยู่แล้วว่าปกรณ์กำลังตกอยู่ในภาวะเอียงอายจนพูดไม่ออก
ซ่า ซ่า ซ่า
หลังจากนั้นเหมันต์ก็ช่วยถูหลังและอาบน้ำให้กับปกรณ์จนเสร็จเรียบร้อยเขาจึงค่อยหันกลับมาจัดการตัวเองทีหลัง และเมื่อเขาอาบน้ำเสร็จเขาก็จูงมือของปกรณ์ออกไปด้านนอกพร้อมกัน
“นั่งสิ...เดี๋ยวพี่เป่าผมให้”
เหมันต์บอกพร้อมกับกดไหล่ของปกรณ์ให้นั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจกใสบานใหญ่
“ทำเป็เหรอครับ?”
ปกรณ์ถามเหมันต์แล้วเขาก็ก้มลงไปหยิบไดร์เป่าผมในลิ้นชักออกมายื่นให้กับเหมันต์และเหมันต์ก็ยื่นมือมาหยิบไดร์เป่าผมจากมือของปกรณ์ไปวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง
“ของแบบนี้พี่ไม่ใช้หรอกเสียเวลาเปล่า”
เหมันต์บอกปกรณ์แล้วเขาก็ยื่นริมฝีปากสีแดงสดเข้าไปจ่ออยู่ในระดับเดียวกันกับหน้าผากมนก่อนที่เขาจะพ่นลมหายใจที่เย็นสดชื่นออกไปเป่าผมเผ้าให้กับปกรณ์
ฟู่ ฟู่ ฟู่
“ลมหายใจหอมจัง”
ปกรณ์หลับตาพริ้มซึมซับเอาความหอมเมื่อลมหายใจของเหมันต์เป่ารดใบหน้าของเขาอย่างผิวเผิน
“แห้งแล้ว”
เหมันต์บอกปกรณ์เบาๆ พร้อมกับยื่นมือเข้าไปจัดปอยผมที่ตกลู่ลงมาตามพวงแก้มของปกรณ์ขึ้นไปทัดหูให้อย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย
“ผมขอเป่าผมให้คุณเหมันต์บ้างนะครับ”
ปกรณ์เอ่ยปากขออนุญาตเหมันต์อย่างสุภาพก่อนที่เหมันต์จะพยักหน้าตอบรับคำขอของปกรณ์ หลังจากนั้นปกรณ์ก็ยืดตัวยืนขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปกดไหล่ของเหมันต์ให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดียวกันกับที่เขาเคยนั่ง
“รอเดี๋ยวนะครับผมขอเตรียมอุปกรณ์ก่อน”
ปกรณ์บอกเหมันต์ แล้วเขาก็หันไปจัดการเสียบปลั๊กไดร์เป่าผมและใช้ไดร์ทดสอบกับเป่าผมของตัวเองก่อน จากนั้นเขาค่อยนำไดร์มาเป่าผมให้กับเหมันต์อย่างใจเย็นจนผมแห้งสนิท
“เรียบร้อย”
ปกรณ์ปิดไดร์เป่าผมพร้อมกับถอดปลั๊กเก็บเข้าที่ก่อนที่เขาจะก้มลงไปถามเหมันต์เมื่อเขาเห็นว่าผมของเหมันต์แห้งดีแล้ว
“สบายไหมครับ?”
เหมันต์พยักหน้าขึ้นลงแทนคำตอบของเขาพร้อมกับเอื้อมมือเข้าไปคว้ามือนุ่มของปกรณ์เข้ามาวางแนบไว้บนแก้มของตัวเองด้วยท่าทางออดอ้อน
“ขี้อ้อนจัง”
ปกรณ์พูดเย้าหยอกและยื่นมือเข้าไปบีบจมูกโด่งรั้นของเหมันต์อย่างมันเขี้ยวเหมันต์จึงคว้ามือข้างที่ปกรณ์ใช้บีบจมูกของเขานั้นมาวางแนบไว้บนแก้มของเขาอีกข้าง
“ก็พี่อยากให้คาร์เมนเอาใจพี่ก็เลยต้องคอยอ้อนแบบนี้ไง”
เสียงออดอ้อนที่ปกรณ์ไม่ค่อยได้ยินจากปากของเหมันต์บ่อยนักทำให้ปกรณ์ถึงกับระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างเอ็นดูก่อนที่เขาจะแนบริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของเหมันต์เบา ๆ
จุ๊บ
“รางวัลสำหรับความอ้อนครับ”
ปกรณ์มองสบตาเหมันต์หวานซึ้งสื่อภาษาใจที่เกินจะห้ามไหวก่อนที่ทั้งคู่จะค่อย ๆ เคลื่อนริมฝีปากเข้าหากันอย่างเชื่องช้าโดยมิได้นัดหมายแต่ทันใดนั้นเขาทั้งสองก็ต้องรีบหักห้ามใจเพราะมีมารหัวใจมาขัดจังหวะเสียก่อน
น๊อค น๊อค น๊อค
ชานนท์แกล้งเคาะประตูขัดจังหวะเหมันต์และปกรณ์หลายครั้งติดต่อกันเมื่อแอบเขาเห็นภาพบาดตาบาดใจจากนั้นชานนท์ก็เดินเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนกับว่าก่อนหน้านั้นเขาไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
“โห...จัดเต็มว่ะ”
ปกรณ์อุทานออกไปพร้อมกับจ้องมองเพื่อนของเขาั้แ่หัวจดเท้าที่อยู่ในสภาพพร้อมชนมากเพราะชานนท์แต่งตัวมาในมาดของคาวบอย
“หล่อปะล่ะ”
ชานนท์ถาม ก่อนจะยักคิ้วหลิ่วตาใส่ปกรณ์พร้อมกับนั้นชานนท์ยังคอยเหลือบมองเหมันต์ที่ยังสวมใส่ชุดคลุมสีดำชุดเดิมด้วยสายตาเยาะเย้ยอีกด้วย
“เอิ่ม”
ปกรณ์อึกอักที่จะตอบเพราะเขาไม่้าที่จะออกความเห็นเกี่ยวกับการแต่งตัวของชานนท์ เนื่องจากเขาคิดว่ามันคือความชอบส่วนบุคคลเขาจึงไม่ควรจะวิจารย์อะไรเกี่ยวกับเื่นี้ทั้งสิ้น และเมื่อปกรณ์เงียบไปชานนท์ก็แกล้งถามปกรณ์ออกมาว่า
“กำลังแต่งหล่อให้เหมันต์อยู่เหรอ?”
“อืม”
ปกรณ์ตอบชานนท์เพียงสั้นๆ แล้วเขาก็ก้มลงไปหยิบเจลเช็ตผมรวมถึงโลชั่นและน้ำหอมออกมาจากลิ้นชักเพื่อเตรียมไว้สำหรับเหมันต์และในจังหวะนั้นชานนท์ก็รีบยื่นมือเข้าไปกุมข้อมือของปกรณ์เอาไว้เพื่อให้หยุดทุกการกระทำ
หมับ!
“เดี๋ยวกูจัดการให้เหมันต์เองดีกว่านะมึงไปจัดการตัวเองเถอะ”
ชานนท์อาสาดูแลเหมันต์แทนปกรณ์เพราะเขาไม่อยากให้ปกรณ์อยู่ใกล้กับเหมันต์ไปมากกว่านี้
“แน่ใจนะ?”
ปกรณ์ถามพร้อมกับบิดข้อมือของตัวเองออกจากเกาะกุมของชานนท์ก่อนที่เขาจะหันไปเหลือบมองเหมันต์อย่างขอความเห็นซึ่งเหมันต์ก็พยักหน้าให้กับปกรณ์อย่างรู้ใจปกรณ์จึงยอมปล่อยให้ชานนท์ได้เป็คนจัดการดูแลเหมันต์ต่อจากเขาในที่สุด...
-----------------------------------
ซันด๊อก
2K
