ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตอบโตได้เร็วมาก..อาจจะเป็เพราะว่าทั้งคู่มีอายุใกล้เคียงกันจึงทำให้พวกเธอพูดคุยกันได้ทุกเื่ คืนแรกของการย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ ก็ทำให้มะลิรู้สึกอบอุ่นและไม่เดียวดายอีกต่อไป พวกเธอทั้งสองคนพูดคุย หยอกล้อกันอย่างสนุกสนานเพราะพรุ่งนี้เช้า เป็วันเสาร์ แล้วเมื่อคุยกันไปสักพักพวกเธอจึงได้รู้ว่าเขาสองคนเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันแต่อยู่กันคนละห้อง ด้วยเหตุผลนี้มิลผู้ที่เคยโดดเดี่ยวเปลี่ยนกลับมาเป็คนที่สดใสร่าเริงอีกครั้ง...และตัวมะลิเองก็ดูท่าว่าจะมีเพื่อนใหม่ที่เข้าใจเธอได้ทุกเื่ด้วยเช่นกัน
เช้าวันถัดมา แน่นอนว่าเมื่อเคนรับมะลิมาอยู่ที่บ้านด้วยแล้วเธอก็ยังคงไปเรียนตามปกติโดยมีคนขับรถของที่บ้านเคนไปส่งทุกวันนั่นเอง
"ดีจังเลย ต่อไปนี้มิลก็จะมีเพื่อนไปโรงเรียนแล้ว..ปกติมะลิไปโรงเรียนกับใครหรอ?"
"มะลิขับรถไปเองน่ะ..มะลิเป็ลูกคนเดียวไม่มีน้องสาวไม่มีพี่ชาย"
"โหย..ชีวิตแบบนั้นคงน่าเบื่อแย่เลยเนาะ"
"ไม่หรอก ถึงมะลิจะไม่มีพี่สาวหรือน้องชายแต่มะลิก็มีเพื่อนๆที่โรงเรียนคอยเล่นด้วยนะ..อื้ม..มิลไม่มีเพื่อนที่โรงเรียนเลยหรอ?"
"ไม่มีหรอก อาจจะเป็เพราะว่าเพื่อนๆเขากลัวละมั้ง"
"กลัวอะไรหรอ?"
"กับเพื่อนๆในโรงเรียนทุกคนรู้จักมิล ในนามของลูกสาวมาเฟียน่ะสิ แบบนี้แหละถึงไม่ค่อยมีคนอยากเล่นด้วยเท่าไหร่เพราะกลัวว่าถ้าทำอะไรขัดใจมิล พวกเขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดแบบนั้นละมั้ง"
"คุณลุงเคนน่ะหรอเป็มาเฟีย..มะลิดูไม่ออกเลยแฮะ คุณลุงออกจะใจดีขนาดนั้น"
"นั่นน่ะสิ มิลก็ไม่เข้าใจเหมือนกันคุณพ่อออกจะน่ารักและอ่อนโยนขนาดนั้นทำไมเพื่อนๆทุกคนถึงได้กลัวกันขนาดนี้ แต่ก็ช่างเถอะเพราะตอนนี้มิลมีมะลิเป็เพื่อนแล้ว แค่นี้ก็พอใจแล้ว" ทั้งสองคนนั่งรถไปโรงเรียนพร้อมๆกันและใน่พักเที่ยงพวกเขาก็มักจะมาเล่นด้วยกันมานั่งกินข้าวด้วยกันอยู่เป็ประจำ มะลิเองก็ได้แนะนำเพื่อนๆของเธอให้รู้จักกับมิลบ้าง จากนั้นมา..มิลก็เริ่มจะรู้จักเพื่อนๆของมะลิมากกว่าเพื่อนๆในห้องเรียนของเธอเอง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งถึงเย็น รถที่บ้านของมิลก็ได้มาจอดรอรับมิลและมะลิกลับบ้าน ทั้งสองคนพูดคุยเกี่ยวกับเื่ที่โรงเรียนให้การฟังอย่างสนุกสนานและในตอนนี้เองรถก็ได้แล่นเข้ามาข้างในบ้านเป็ที่เรียบร้อย มะลิก้าวเดินลงจากรถด้วยความแปลกใจ
"นี่มันอะไรกันมิล ทำไมที่บ้านเราถึงดูเหมือนว่า...คุณลุงเขาจะจัดงานอะไรที่นี่หรอ?"
"อ้าว!..ลืมซะแล้วหรอมะลิ วันนี้เป็วันที่พี่มาร์คจะกลับมาไงล่ะ คุณพ่อก็เลยจัดงานเลี้ยงต้อนรับ เหมือนตอนที่พวกเราต้อนรับมะลิกลับมาบ้านไง"
"วันนี้แล้วหรอ มะลิลืมไปเลยน่ะ"
"ใช่..มันเป็ประเพณีทุกครั้งที่มีคนเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้คุณพ่อก็มักจะต้อนรับเป็อย่างดีแบบนี้แหละ แล้วก็บางทีอาจจะมีการมอบของขวัญเล็กๆน้อยๆให้ด้วยนะ มิลเองก็เตรียมของไว้ให้พี่มาร์คแล้ว"
"จริงหรอ คือเราไม่รู้มาก่อนเลยว่า จะต้องมีการมอบของขวัญด้วย มะลิไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลยอ่ะ"
"ไม่เป็ไรหรอก พี่มาร์คเขาคงไม่ว่าอะไร ก็มะลิพึ่งมาอยู่ที่นี่ใหม่ อาจจะยังไม่รู้ธรรมเนียมของบ้านหลังนี้ก็ได้ พี่มาร์คคงเข้าใจแหละ" หลังจากที่มิลพูดจบ เธอก็รีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านเพื่อเตรียมของขวัญมาเซอร์ไพรส์พี่ชายของเธอนั่นเอง..ส่วนมะลิที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปนั้นเธอก็ได้แต่หลบไปนั่งคิดอยู่ที่สวนว่าเธอจะให้อะไรเป็ของขวัญกับมาร์คดี วินาทีนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นต้นกุหลาบหินต้นหนึ่งที่มันกำลังผลิดอกสวยงามมาก ด้วยความที่เธอเป็คนชอบต้นไม้อยู่แล้วเธอจึงรีบออกจากบ้านไปซื้อต้นไม้ขนาดเล็กเพื่อที่จะเอามาเป็ของขวัญต้อนรับมาร์คกับบ้านนั้นเอง เพราะเธอเคยได้ยินมิลเราว่าพี่ชายของเธอเป็คนที่อ่อนโยนมาก มะลิจึงคิดว่าเขาอาจจะชอบต้นไม้ก็ได้ ทันทีที่เธอกลับมาถึงงานเลี้ยงก็เลิกราไปซะแล้ว มะลิอุ้มกระถางต้นไม้วิ่งเข้ามาในบ้าน น้ำเสียงของเธอหอบแห้ง เพราะเธอวิ่งมาด้วยความรีบเร่งสุดๆ
"มะลิไปไหนมาน่ะ ทำไมเหงื่อท่วมตัวแบบนี้ แล้วนั่นกระถางต้นไม้เอามาทำอะไรหรอ?"
"(แฮกๆ) คือมะลิตั้งใจที่จะออกไปซื้อต้นไม้มาเป็ของขวัญให้พี่ชายของมิลไง ของขวัญต้อนรับกลับบ้านน่ะ..แล้วนี่พี่มาร์คอยู่ไหนล่ะ?"
"เขามาแล้วและก็ออกไปแล้วล่ะจ้ะหนูมะลิ สงสัยว่าต้นไม้ของหนูจะต้องให้นายอินทร์เอาไปปลูกที่สวนแล้วล่ะ" คำพูดของเคนทำเอามะลิถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอมาไม่ทันที่จะได้ต้อนรับมาร์คและเธอก็เป็คนเดียวที่ยังไม่เคยเห็นหน้ามาร์คเลย มะลิยังไม่้าเอาต้นไม้ไปลงดินเพราะเธอตั้งใจไว้ว่าอยากจะส่งมอบของขวัญชิ้นนี้ให้ถึงมือมาร์คก่อน เธออยากจะให้ต้นไม้ต้นนี้แสดงถึงความเคารพที่เธอมีต่อมาร์คเปรียบเสมือนน้องสาวที่เคารพพี่ชายนั่นเอง เธอนั่งรอมาร์คอยู่หน้าประตูจนถึงเที่ยงคืนและแล้วรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาด้วยความเร็วชนเข้ากับกระถางต้นไม้หน้าบ้านตกแตกไปหลายอัน ชายหนุ่มที่เดินโซซัดโซเซเข้ามานั้น มะลิไม่แน่ใจว่าใช่มาร์คหรือเปล่าเพราะจากที่มิลบอกลักษณะท่าทางของมาร์คแล้วมันผิดจากคนที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอมากๆ
"มานั่งขวางทางทำไม? ยัยซื่อบื้อ หลบไปเกะกะจริง!!"
"เอ่อคือ..พี่ใช่พี่มาร์คหรือเปล่าคะ..หนูชื่อมะลินะคะ หนูเป็…"
"โทษนะ ฉันไม่ได้อยากรู้จักเธอ..จะไปไหนก็ไป"
"แต่หนูตั้งใจ ที่จะมอบต้นไม้นี่ ให้เป็ของขวัญต้อนรับพี่กลับบ้านนะคะ"
"ฉันมีน้องสาวคนเดียวนั่นก็คือยัยมิล อย่ามาเรียกฉันว่าพี่อีก!! เธอคงจะเป็คนใช้คนใหม่ที่พ่อฉันรับเข้ามาล่ะสิ..จะไปไหนก็ไปอย่ามาพูดมากน่ารำคาญ"
"ก็ได้ค่ะ..แต่พี่ เอ้ย!คุณมาร์คช่วยรับต้นไม้นี้ไว้ทีได้ไหมคะ..มะลิตั้งใจจะให้คุณมาร์คค่ะ"
"โอเคๆ..แค่รับไว้ก็พอแล้วใช่ไหม..เอามานี่!!" มาร์คเดินโซซัดโซเซกลับมากระชากเอาถุงกระถางต้นไม้จากเธอไป..มาลิ้มเล็กน้อยเพราะถึงอย่างไรเธอก็ได้มอบต้นไม้ให้กับมาร์คด้วยมือของเธอเองแต่ถ้าว่า..มาร์คกับน้ำต้นไม้นั้นไปทิ้งลงในถังขยะต่อหน้าต่อตาเธอ ทำเอามะลิเสียใจมากแล้วไม่คิดเลยว่าพี่ชายที่แสนดี คนที่มิลเคยเล่าให้ฟังนั้น..จะมีนิสัยแท้จริงแบบนี้ มะลิเดินไปหยิบต้นไม้ของเธอขึ้นมาจากถังขยะแล้วนำกลับไปปลูกที่สวนด้วยมือของเธอเอง เธอขุดดินไปด้วยร้องไห้ไปด้วยเพราะการที่ทั้งคู่เจอกันครั้งแรก มันเป็การเจอกันที่ทำให้มะลิเสียความรู้สึกเป็อย่างมาก นี่เป็แค่เพียงเริ่มต้นเท่านั้นตัวมะลิเองต้องเจออะไรอีกมากมาย มาเอาใจช่วยมาริได้ใน EP หน้านะคะ
271
